Με 6 λόγους ακύρωσης η ΑΚΤΩΡ αμφισβητεί το κατεπείγον του βιολογικού των 46.600.000 ευρώ

• Αίτημα για ακύρωση της πρόσκλησης που απηύθυνε η ΔΕΥΑΡ σε 4 μόνο εταιρείες με τη διαδικασία της διαπραγμάτευσης χωρίς δημοσίευση, υποστηρίζοντας ότι δεν συντρέχει καμία από τις προϋποθέσεις του νόμου

Σε τροχιά δικαστικής αντιπαράθεσης εισέρχεται ο διαγωνισμός για την επέκταση και αναβάθμιση της Εγκατάστασης Επεξεργασίας Λυμάτων της Ρόδου, το έργο των 46.600.000 ευρώ πλέον ΦΠΑ που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παρεμβάσεις υποδομής των τελευταίων ετών στο νησί.
Η εταιρεία ΑΚΤΩΡ ΑΤΕ, όπως απεκάλυψε η «δημοκρατική» η οποία δεν περιλαμβανόταν στους 4 οικονομικούς φορείς που προσκλήθηκαν να καταθέσουν προσφορά, άσκησε προδικαστική προσφυγή ενώπιον της Ενιαίας Αρχής Δημοσίων Συμβάσεων, ζητώντας την ακύρωση της πρόσκλησης της ΔΕΥΑΡ και θέτοντας ευθέως εν αμφιβόλω τη νομιμότητα ολόκληρης της διαδικασίας ανάθεσης.
Η εξέλιξη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει τον θόρυβο που είχε προκαλέσει εξαρχής η επιλογή της δημοτικής επιχείρησης να μην προχωρήσει σε ανοιχτή δημοπρασία, αλλά να καταφύγει στην εξαιρετική διαδικασία της διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση, επικαλούμενη το κατεπείγον της κατάστασης.
Με την υπ’ αριθμόν 1390/2026 Πράξη του Προέδρου του όγδοου Κλιμακίου της Αρχής, η οποία κοινοποιήθηκε στη ΔΕΥΑΡ στις 6 Ιουλίου 2026, ορίστηκε ως ημερομηνία εξέτασης της προσφυγής η 25η Αυγούστου 2026.

Οι 6 λόγοι ακύρωσης που προβάλλει  η κατασκευαστική εταιρεία
Ο πυρήνας της προσφυγής βρίσκεται στην αμφισβήτηση της νομικής βάσης πάνω στην οποία στηρίχθηκε ολόκληρη η διαδικασία. Η ΑΚΤΩΡ υποστηρίζει ότι η επιλογή της διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση είναι παράνομη, διότι δεν συντρέχουν οι σωρευτικές προϋποθέσεις του άρθρου 269 περίπτωση δ του Ν. 4412/2016, και αναπτύσσει προς τούτο 6 διακριτούς λόγους.
Ο πρώτος λόγος πλήττει την ίδια την έννοια του απρόβλεπτου γεγονότος. Η ΔΕΥΑΡ επικαλέστηκε την κακοκαιρία της 21ης και 22ης Ιανουαρίου 2026, η οποία φέρεται να προκάλεσε άνοδο του υδροφόρου ορίζοντα, αυξημένες παρασιτικές εισροές στο αποχετευτικό δίκτυο και κίνδυνο υπερφόρτισης της εγκατάστασης κατά τη θερινή περίοδο. Η προσφεύγουσα αντιτείνει ότι το πρόβλημα χαρακτηρίζεται από την ίδια τη ΔΕΥΑΡ ως δομικό, συνδεόμενο με τη γεωλογία της περιοχής και με βροχοπτώσεις πολλών προηγούμενων χειμερινών περιόδων. Επισημαίνει μάλιστα ότι ο Δήμος Ρόδου είχε ήδη κηρυχθεί, από τις 5 Ιανουαρίου 2026, σε κατάσταση ειδικής κινητοποίησης λόγω κινδύνου υπερφόρτισης της ΕΕΛ, δηλαδή πριν από την κακοκαιρία που επικαλείται η επιχείρηση ως έκτακτο και αιφνίδιο συμβάν.
Ο δεύτερος λόγος αφορά τη φύση του ίδιου του έργου. Κατά την προσφυγή, η σύμβαση δεν καλύπτει περιορισμένες επείγουσες παρεμβάσεις, αλλά ουσιαστικά μία συνολική και μόνιμη επέκταση της εγκατάστασης, με νέα γραμμή βιολογικής επεξεργασίας τεχνολογίας MBR, μονάδα απολύμανσης με υπεριώδη ακτινοβολία, αναερόβιο χωνευτή, μονάδα συμπαραγωγής ενέργειας, διαχείριση ιλύος και δίκτυο επαναχρησιμοποίησης. Πρόκειται δηλαδή, όπως υποστηρίζεται, για διαρθρωτική αναβάθμιση που εξυπηρετεί πάγιες και μακροχρόνιες ανάγκες και έπρεπε να ανατεθεί με κανονική ανοικτή ή κλειστή διαδικασία.
Ο τρίτος λόγος εστιάζει στην υπέρβαση του απολύτως αναγκαίου μέτρου. Ακόμη και αν γινόταν δεκτό ότι υπήρχε επείγουσα ανάγκη, η ΑΚΤΩΡ διατείνεται ότι μόνο τα έργα εισόδου και πρωτοβάθμιας επεξεργασίας θα μπορούσαν να θεωρηθούν άμεσα συνδεόμενα με αυτήν, ενώ το υπόλοιπο και οικονομικά μεγαλύτερο μέρος του αντικειμένου δεν είναι αναγκαίο για την προσωρινή αντιμετώπιση της κατάστασης.
Ο τέταρτος λόγος αναδεικνύει μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο πρόβλημα και στην τεχνική λύση που επιλέχθηκε. Οι πρόσθετες εισροές φέρονται να είναι κυρίως καθαρά υπόγεια ύδατα, τα οποία αυξάνουν το υδραυλικό φορτίο της εγκατάστασης, όχι όμως το οργανικό ρυπαντικό φορτίο. Κατά την προσφυγή, θα έπρεπε να εξεταστούν ηπιότερες και ταχύτερες λύσεις, όπως δεξαμενές εξισορρόπησης ή καταιγίδας, στεγανοποίηση του δικτύου και περιορισμένα έργα εισόδου, αντί της κατασκευής μιας ολόκληρης νέας μονάδας βιολογικής επεξεργασίας.
Ο πέμπτος λόγος στρέφεται κατά της ίδιας της ύπαρξης πραγματικού κατεπείγοντος. Από την κακοκαιρία έως την έκδοση της πρόσκλησης παρήλθαν περίπου 5 μήνες, διάστημα που, κατά την ΑΚΤΩΡ, επαρκούσε για επισπευσμένη ανοικτή ή κλειστή διαδικασία. Παράλληλα, η συνολική διάρκεια του έργου ανέρχεται σε 24 μήνες, ενώ και τα πρώτα έργα εισόδου απαιτούν 4 μήνες από την υπογραφή της σύμβασης. Συνεπώς, όπως υποστηρίζεται, δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να ολοκληρωθούν εγκαίρως για τη θερινή περίοδο του 2026, την οποία υποτίθεται ότι αποσκοπεί να προστατεύσει η επείγουσα ανάθεση.
Ο έκτος λόγος αντλείται από την ίδια τη χρηματοδοτική κατανομή του έργου. Για το 2026 προβλέπεται πίστωση μόλις 1.000.000 ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα 45.600.000 ευρώ μεταφέρονται στα έτη 2027 και 2028. Το στοιχείο αυτό, κατά την προσφεύγουσα, αποδεικνύει ότι το ουσιώδες μέρος του έργου δεν προορίζεται να εκτελεστεί άμεσα και άρα αναιρεί στην πράξη τον επικαλούμενο κατεπείγοντα χαρακτήρα της ανάθεσης.

Το παρασκήνιο: ο διαγωνισμός που άναψε φωτιές
Η προσφυγή της ΑΚΤΩΡ έρχεται να αμφισβητήσει ευθέως τον τρόπο με τον οποίο η ΔΕΥΑΡ επέλεξε να δημοπρατήσει το έργο. Η ΔΕΥΑΡ απηύθυνε πρόσκληση σε 4 μόνο κατασκευαστικές εταιρείες, την ENVITEC ΑΕ, τη ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΑΕ, την ΕΡΓΟΤΕΜ ΑΤΕΒΕ και την ΓΚΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΑΤΕ, με ρητό όρο ότι δικαίωμα υποβολής προσφοράς είχαν αποκλειστικά οι προσκληθέντες φορείς και ότι προσφορές άλλων εταιρειών δεν θα αξιολογούνταν. Η προθεσμία που δόθηκε στις προσκληθείσες εταιρείες ήταν μόλις 8 ημέρες, με καταληκτική ημερομηνία υποβολής των προσφορών τις 24 Ιουνίου 2026.