Φουλ της δόσης χωρίς… άσσο χρέους

Από κει και πέρα, αρχί­ζουν τα δύσκολα. Τη δήλωση του Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε με την οποία προ­διέ­γραφε συμ­φω­νία στο Eurogroup, ανέλαβε χθες το από­γευμα να «μετα­φρά­σει» κοι­νο­τι­κός αξιω­μα­τού­χος. Η «μετά­φραση» ανα­δει­κνύει τις πολι­τι­κές δυσκο­λίες απο­δο­χής της συμ­φω­νίας η οποία ανα­μέ­νε­ται να βρεθεί στο τραπέζι του Eurogroup.

Η βάση της, είναι ακριβώς η ανα­κοί­νωση του περυ­σι­νού Μαϊου, περί βρα­χυ­πρό­θε­σμων (υλο­ποιού­νται ήδη) μεσο­πρό­θε­σμων και μακρο­πρό­θε­σμων (αν χρεια­στεί) μέτρων. Σύμφωνα με τον κοι­νο­τικό αξιω­μα­τούχο, τα μεσο-μακροπρόθεσμα μέτρα για το χρέος όχι μόνο θα εφαρ­μο­στούν μετά το τέλος του προ­γράμ­μα­τος το 2018, αλλά τότε θα συγκε­κρι­με­νο­ποι­η­θούν στις λεπτο­μέ­ρειές τους. Αν χρεια­στεί(;).

Για να μην υπάρξει η παρα­μι­κρή παρα­νό­ηση μάλιστα, ο ίδιος προ­σέ­θεσε χθες στις Βρυ­ξέλ­λες: «υπάρ­χουν αρκετοί, στον Τύπο κυρίως, που νομί­ζουν εσφαλ­μένα ακόμα ότι οι απο­φά­σεις θα ληφθούν σε αυτό το Eurogroup. Ελπίζω πως δεν βρί­σκο­νται σε αυτό το δωμάτιο και σε αυτή την πόλη».

Με τα έως τώρα δεδο­μένα, κάποιες λεκτι­κές βελ­τιώ­σεις στο ανα­κοι­νω­θέν του Μαϊου 2016, είναι ανα­με­νό­με­νες. Δεν δεί­χνουν να οδηγούν όμως ούτε σε ένταξη στο πρό­γραμμα ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης της ΕΚΤ (το Bloomberg χθες μετέ­δωσε επι­κα­λού­μενο αρμόδια πηγή ότι η ένταξη στο QE δεν φαί­νε­ται στον ορατό ορί­ζο­ντα), ούτε σε πλήρη συμ­με­τοχή του Διε­θνούς Νομι­σμα­τι­κού Ταμείου στο ελλη­νικό πρό­γραμμα.

Αντί­θετα, το επι­κρα­τέ­στερο σενάριο προ­βλέ­πει ημι-συμμετοχή του Ταμείου χωρίς χρη­μα­το­δό­τηση, μέχρι να υπάρξει η ποσο­τι­κο­ποί­ηση των μέτρων για το χρέος.

Αν ο κοι­νο­τι­κός αξιω­μα­τού­χος μετα­φέ­ρει με ακρί­βεια την προβολή των απο­φά­σεων του Eurogroup αύριο, η συμ­με­τοχή του ΔΝΤ στο Ταμείο δεν πρό­κει­ται να έρθει πριν τον Σεπτέμ­βριο του 2018, μετά τη λήξη του προ­γράμ­μα­τος, εγεί­ρο­ντας εύλογα ερω­τη­μα­τικά γιατί να μπει με χρη­μα­το­δό­τηση σε ένα πρό­γραμμα το οποίο θεω­ρη­τικά θα έχει ήδη τελειώ­σει… Ο Σεπτέμ­βρης του 2018 όμως απέχει ακόμα πολύ.

Προς το παρόν, επι­σή­μως, ΔΝΤ και ευρω­ζώνη δια­φω­νούν ανα­φο­ρικά με τις προ­βλέ­ψεις ανά­πτυ­ξης τα χρόνια που θα ακο­λου­θή­σουν έως το 2060. Και αυτή εμφα­νί­ζε­ται να είναι η βασική τους διαφορά στις προ­σπά­θειες εκπό­νη­σης κοινά απο­δε­κτής ανά­λυ­σης βιω­σι­μό­τη­τας χρέους.

Ο αξιω­μα­τού­χος εξήγησε χθες ότι η δια­φω­νία μεταξύ της ευρω­ζώ­νης και του ΔΝΤ δεν αφορά τα μέτρα ελά­φρυν­σης του ελλη­νι­κού χρέους, τα οποία θα εφαρ­μο­στούν το 2018, μετά το τέλος του προ­γράμ­μα­τος στη βάση μιας ανά­λυ­σης της βιω­σι­μό­τη­τας του χρέους που θα γίνει τότε, αλλά τις υπο­θέ­σεις και τις προ­βο­λές για την ανά­πτυξη, καθώς και τους στόχους για πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα που θα πρέπει να επι­τύ­χει η Ελλάδα στο μέλλον.

Εδώ υπει­σέρ­χε­ται το γαλλικό μοντέλο λύσης, με δια­σύν­δεση των μελ­λο­ντι­κών παρεμ­βά­σεων χρέους με τον προ­βλε­πό­μενο ρυθμό ανά­πτυ­ξης. Η πρόταση, χαρα­κτη­ρί­στηκε δύσκολη από τον ίδιο τον εμπνευ­στή της Μπρούνο Λεμέρ.

Η πρόταση θα βρί­σκε­ται στο τραπέζι στη συνε­δρί­αση του Eurogroup, εκφρά­ζο­νται όμως -τουλάχιστον- επι­φυ­λά­ξεις από αρμό­διες πηγές για το κατά πόσο θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει σε πραγ­μα­τική λύση του προ­βλή­μα­τος ή απλώς να συμ­βάλ­λει στην αναβολή της επί­λυ­σής του.