Απορρίφθηκε η αίτηση αναίρεσης του Δήμου Ρόδου από το ΣτΕ

Με την υπ’ αρίθμ. 565/2017 από­φα­ση του Α’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση αναί­ρε­σης που άσκη­σε ο Δήμος Ρόδου κατά της υπ’ αριθ. 1580/2010 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς η οποία επε­δί­κα­σε απο­ζη­μί­ω­ση σε συγ­γε­νείς του απο­θα­νό­ντος σε ατύ­χη­μα Νί­κω­νος Κοψιά.

Την 25η Οκτω­βρί­ου 2011 επι­δό­θη­κε στον Δήμο η σχε­τι­κή από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιά.

Με αυτήν επι­δι­κά­σθη­κε στους κλη­ρο­νό­μους του Νί­κω­νος Κοψιά ως απο­ζη­μί­ω­ση για ψυ­χι­κή οδύνη για τον θά­να­τό του συ­νο­λι­κά (για επτά άτομα) το ποσό των 67.202 ευρώ.  Η πρω­τό­δι­κη από­φα­ση είχε επι­δι­κά­σει το ίδιο ποσό.

Οι ανω­τέ­ρω άσκη­σαν αγωγή με ημε­ρο­μη­νία 20.1.2000 με την οποία ζή­τη­σαν να υπο­χρε­ω­θεί ο Δήμος να τους κα­τα­βά­λει συ­νο­λι­κά εξή­ντα εκα­τομ­μύ­ρια δραχ­μές.

Την 7.11.1999 ο Νίκων Κο­ψιάς είχε με­τα­βεί στον Ιερό Ναό Τα­ξιαρ­χών του Δη­μο­τι­κού Νε­κρο­τα­φεί­ου για να πα­ρα­κο­λου­θή­σει τον Εσπε­ρι­νό. Βρέ­θη­κε τις πρω­ι­νές ώρες της επο­μέ­νης μέσα στο ρέμα μπρο­στά από το Δη­μο­τι­κό Νε­κρο­τα­φείο, νε­κρός, εξ αι­τί­ας της πτώ­σε­ώς του σ’αυτό.

Δό­θη­κε η εξή­γη­ση ότι είχε με­τα­βεί στην άκρη του χει­μάρ­ρου για προ­σω­πι­κή του ανά­γκη και από άγνω­στο λόγο έπεσε σ’αυτόν.

Οι στε­νοί συγ­γε­νείς του (σύ­ζυ­γος, δύο υιοί, νύμφη και τρία εγ­γό­νια ) άσκη­σαν αγωγή στην οποία υπο­στή­ρι­ξαν ότι ο Δήμος είχε υπο­χρέ­ω­ση να έχει πε­ρι­φραγ­μέ­νο τον χεί­μαρ­ρο, ότι η πα­ρά­λει­ψή του ήταν η αιτία της πτώ­σε­ως του θα­νό­ντος και ότι ο Δήμος ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νος να τους κα­τα­βά­λει το χρη­μα­τι­κό ποσό πού προ­α­να­φέρ­θη­κε ως απο­ζη­μί­ω­ση για την ψυ­χι­κή τους οδύνη.

Η νο­μι­κή υπη­ρε­σία του Δήμου Ρόδου υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν βρήκε νόμο ο οποί­ος να επι­βάλ­λει στους Δή­μους ρητή υπο­χρέ­ω­ση πε­ρι­φρά­ξε­ως των χει­μάρ­ρων και μι­κρών ρε­μά­των που ευ­ρί­σκο­νται στην πε­ριο­χή τους.

Το θέμα είχε χα­ρα­κτη­ρι­στεί μά­λι­στα θε­με­λιώ­δες γιατί μόνο η πα­ρά­βα­ση συ­γκε­κρι­μέ­νης υπο­χρε­ώ­σε­ως πού να προ­κύ­πτει από τον νόμο, πα­ρά­βα­ση με την μορφή είτε της πρά­ξε­ως είτε της πα­ρα­λεί­ψε­ως είτε και της απλής υλι­κής πρά­ξε­ως ορ­γά­νου, υπαλ­λή­λου , ερ­γά­τη κλπ χωρίς προη­γού­με­νη από­φα­ση συ­γκε­κρι­μέ­νου ορ­γά­νου των ΟΤΑ , θε­με­λιώ­νει πα­ρά­νο­μη συ­μπε­ρι­φο­ρά η οποία να γεννά υπο­χρέ­ω­ση για απο­ζη­μί­ω­ση.

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας ωστό­σο έκρι­νε ότι η κατ’ αναί­ρε­ση δια­φο­ρά με χρη­μα­τι­κό αντι­κεί­με­νο του οποί­ου το ύψος, ως προς κάθε ένα από τους αναι­ρε­σί­βλη­τους, είναι κα­τώ­τε­ρο, του ορίου των 40.000 ευρώ, το οποίο, προ­κει­μέ­νου περί δια­φο­ρών με χρη­μα­τι­κό αντι­κεί­με­νο, τί­θε­ται από τον νόμο ως μία από τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του πα­ρα­δε­κτού της ασκή­σε­ως αι­τή­σε­ως αναι­ρέ­σε­ως.

Ως εκ τού­του έκρι­νε ότι η αί­τη­ση του Δήμου Ρόδου ασκή­θη­κε απα­ρα­δέ­κτως κατά την πα­ρά­γρα­φο 4 του άρ­θρου 53 του π.δ. 18/1989 και την απέρ­ρι­ψε.