Σπονδές στο μίσος

Όσο ο καιρός περνάει, ο δημό­σιος διά­λο­γος μοιάζει με τηλε­ό­ραση που «παίζει», με κλειστή τη φωνή. Τι χρειά­ζε­ται άλλωστε; Οι φιγού­ρες των πολε­μι­στών είναι οι γνωστές, τα επι­χει­ρή­ματά τους πασί­γνω­στα. Ο φανα­τι­σμός άλλωστε, έχει το δικό του υπόκωφο ήχο, που καλύ­πτει τα πάντα. Ευθύνη των κομ­μά­των, ιδίως των δύο μεγα­λύ­τε­ρων, είναι να ξανα­δώ­σουν φωνή στην πολι­τική, περιε­χό­μενο στο διάλογο, αξία στην αντι­πα­ρά­θεση…Η πολι­τική διαπάλη – ακόμα και η πιο σκληρή – είναι οξυγόνο για τη δημο­κρα­τία. Οι σπονδές στο μίσος είναι δηλη­τή­ριο, χωρίς αντί­δοτο. Ας απο­φα­σί­σουν…