Απάντηση Κρεμαστινού στον Θεοδωράκη

Θα περί­μενε κανείς, ότι ο υπο­ψή­φιος αρχηγός ενός νέου κόμ­μα­τος, μετά την επί­σκεψή του στην πρω­τεύ­ουσα του νομού Δωδε­κα­νή­σου, θα δημο­σιο­ποιούσε ένα κείμενο στο οποίο θα παρέ­θετε τις πολι­τι­κές του προ­τά­σεις για τα τοπικά και εθνικά προ­βλή­ματα.

Με έκπληξη δια­πί­στωσα, ότι το μόνο που είχε να ανα­κοι­νώ­σει στην ιστο­σε­λίδα του κόμ­μα­τός του, είναι μια αήθης και συκο­φα­ντική επίθεση προς το πρόσωπό μου. Είναι λυπηρό που ένας νέος άνθρω­πος που φιλο­δο­ξεί να διορ­θώ­σει τα κακώς κείμενα του παλαιο­κομ­μα­τι­σμού χρη­σι­μο­ποιεί μεθό­δους του παρελ­θό­ντος που στη­ρί­ζο­νται στο ψέμα και τη συκο­φα­ντία.

Πρώτον: Είναι προ­φα­νές ότι ο κος Θεο­δω­ρά­κης αγνοεί τους βασι­κούς πανε­πι­στη­μια­κούς νόμους. Οι εξε­λί­ξεις από βαθμίδα σε βαθμίδα δεν στα­μα­τούν οποια­δή­ποτε θέση κι αν κατέχει ο εξε­λισ­σό­με­νος στο δημόσιο βίο της χώρας, βου­λευ­τής, ευρω­βου­λευ­τής, υπουρ­γός. Με αυτό το νόμο έχουν γίνει όλες οι εξε­λί­ξεις όλων των ακα­δη­μαϊ­κών που υπη­ρέ­τη­σαν σε αυτές τις θέσεις πριν από εμένα και μετά από εμένα μέχρι και σήμερα.

Όμως, αυτό το οποίο σκο­πί­μως ο κος Θεο­δω­ρά­κης απο­κρύ­πτει, είναι ότι καθη­γη­τής Α’ βαθ­μί­δος, που απο­τε­λεί την ολο­κλή­ρωση της καριέ­ρας ενός ακα­δη­μαϊ­κού, εκλέ­χτηκα όταν δεν ήμουν ούτε υπουρ­γός, ούτε βου­λευ­τής, αλλά απλός πανε­πι­στη­μια­κός το 1998 και μάλιστα μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Όσον αφορά την ανα­βάθ­μιση συγ­γε­νι­κών μου προ­σώ­πων, δεν αντι­λαμ­βά­νο­μαι τι εννοεί, καλό όμως είναι να γνω­ρί­ζει ότι αυτή η μέθοδος της λάσπης ανήκει, όπως ο ίδιος λέει, σε παλιά κόμματα και όχι σε ένα νέο κόμμα που υπο­τί­θε­ται ευαγ­γε­λί­ζε­ται νέα ήθη. Θα τον παρα­κα­λούσα να πει επα­κρι­βώς τι εννοεί γιατί πιστεύω ότι θα υπάρ­ξουν και από τους θιγό­με­νους οι ανά­λο­γες νομικές αντι­δρά­σεις. Τον παρα­καλώ, για να μην πω τον προκαλώ.

Δεύ­τε­ρον: Τώρα, όσον αφορά εμένα, κρί­νο­μαι από τα έργα μου τα ακα­δη­μαϊκά αλλά και τα πολι­τικά, και κυρίως για όσο καιρό υπήρξα υπουρ­γός Υγείας, γεγονός το οποίο έχει εκτι­μη­θεί από τον κόσμο. Πρέπει να γνω­ρί­ζει ότι τότε αρνή­θηκα θέση βου­λευτή επι­κρα­τείας και δέχθηκα την τιμη­τική για μένα θέση του υπουρ­γού, για την οποία με πρό­τεινε ο Ανδρέας Παπαν­δρέου για να πραγ­μα­το­ποι­ήσω συγκε­κρι­μένο έργο.

Επειδή όμως είναι δημο­σιο­γρά­φος και θα έπρεπε να γνω­ρί­ζει την ιστορία του καθενός πριν εκφρα­στεί για αυτόν, θα πρέπει να μάθει ότι στις δια­κομ­μα­τι­κές κυβερ­νή­σεις που προη­γή­θη­καν των εκλογών του 1989 με είχε προ­τεί­νει επίσης για υπουργό Υγείας ο Χαρί­λαος Φλω­ρά­κης ως υπερ­κομ­μα­τικό, πράγμα που μπορεί να πλη­ρο­φο­ρη­θεί έστω και τώρα. Αυτό το θεώρησα και το θεωρώ ύψιστη τιμή για το πρόσωπό μου.

Όμως αδυνατώ να εξηγήσω γιατί ένας έμπει­ρος δημο­σιο­γρά­φος, ο οποίος μάλιστα φιλο­δο­ξεί να γίνει αρχηγός κόμ­μα­τος, προτού εκφρα­στεί δημόσια δεν γνώριζε, ενώ θα έπρεπε, όλες τις δηλώ­σεις μου επί του θέματος. Όπως έχω επα­νει­λημ­μένα λοιπόν δηλώσει τα οικο­νο­μικά των κομ­μά­των πρέπει να είναι διαυγή. Αδυνατώ λοιπόν να αντι­λη­φθώ γιατί τα νέα κόμματα, υπό τις σημε­ρι­νές μάλιστα συν­θή­κες, να μη δηλώ­νουν πει­στικά ποια είναι η πηγή της οικο­νο­μι­κής τους στή­ρι­ξης. Θα έπρεπε λοιπόν να είχε κατα­λά­βει ο κος Θεο­δω­ρά­κης ότι το «Ποτάμι», όπως ακριβώς και τα άλλα κόμματα, δεν θα πρέπει να ενο­χλεί­ται όταν του ζητούν να απο­κα­λύ­πτει τη χρη­μα­το­δό­τησή του.

Γιατί άραγε ενο­χλεί­ται και απαντά με παλαιο­κομ­μα­τι­κές μεθό­δους;

Τέλος, το να απο­κα­λεί έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, εκπρό­σωπο του παλαιο­κομ­μα­τι­σμού, έναν άνθρωπο που δεν δέχθηκε τη θέση του βου­λευτή επι­κρα­τείας, έναν άνθρωπο που απο­χώ­ρησε από την πολι­τική όταν ψηφί­στηκε το ασυμ­βί­βα­στο, έναν άνθρωπο με τρια­ντα­κο­ντα­πε­ντα­ετή πανε­πι­στη­μιακή κι ερευ­νη­τική δράση, ενώ ο ίδιος εμφα­νί­ζε­ται ωσάν να μην έχει καμία σχέση με ό,τι κατα­κρι­τέο έγινε πολι­τικά σε αυτή τη χώρα, είναι κάτι που μόνο θυμηδία μπορεί να προ­κα­λέ­σει….