Βίζερ: Με επιπλέον όρους η ρύθμιση του χρέους

Ρύθμιση χρέους αλλά με επι­πλέον όρους βλέπει για το τέλος του μνη­μο­νίου ο απερ­χό­με­νος επι­κε­φα­λής του EwG Τόμας Βίζερ. Παρότι δεν έχει συζη­τη­θεί ποια θα είναι η σχέση μεταξύ Ελλάδας και δανει­στών από τον Αύγου­στο που τελειώ­νει το πρό­γραμμα, ο ίδιος σημειώ­νει ότι αυτό θα εξαρ­τη­θεί από τις συμ­φω­νίες που θα γίνουν, όσον αφορά τη χρη­μα­το­δό­τηση της χώρας και κατά πόσο θα υπάρξει ελά­φρυνση χρέους.

«Εάν υπάρξει περαι­τέρω ελά­φρυνση χρέους μετά το τέλος του προ­γράμ­μα­τος, τότε λογικό είναι να επι­τευ­χθεί κάποια περαι­τέρω συμ­φω­νία», λέει σε συνέ­ντευξή του στην Καθη­με­ρινή.

Ο κος Βίζερ εκτιμά ότι ένας βασικός λόγος που οι επεν­δυ­τές διστά­ζουν να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν στην Ελλάδα είναι το δικα­στικό σύστημα. «Πόσο βέβαιος μπορεί να είναι ένας επεν­δυ­τής ότι θα έχει μια δίκαια και γρήγορη δίκη αν προ­κύ­ψει κάποιο πρό­βλημα; Βλέ­πουμε τερά­στιες δια­φο­ρές στα επίπεδα επεν­δύ­σεων σε χώρες όπου υπάρχει γρήγορη και προ­βλέ­ψιμη νομική δια­δι­κα­σία έναντι άλλων όπου υπάρχει πιο αργή και λιγό­τερο προ­βλέ­ψιμη δια­δι­κα­σία», τονίζει.

Για τον ίδιο η ελλη­νική κρίση δεν ήταν δημο­σιο­νο­μική, όπως υπο­στη­ρί­ζουν πολλοί. Η βασική αιτία εντο­πί­ζε­ται στο πρό­βλημα διοί­κη­σης της χώρας. «Οι προ­σω­πι­κές σχέσεις μετράνε περισ­σό­τερο από την ποιό­τητα και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα», λέει. Συγκε­κρι­μέ­νες ομάδες της κοι­νω­νίας, από όλα τα κόμματα, «παίρ­νουν κομ­μά­τια από την οικο­νο­μία», ανα­φέ­ρει.

Όπως επι­ση­μαί­νει το μεγα­λύ­τερο λάθος που έκαναν οι ευρω­παίοι ήταν ο ίδιος ο σχε­δια­σμός της τρόικας. «Επρεπε να είχαμε σχε­διά­σει κάτι δια­φο­ρε­τικό. Εχοντας τρεις οργα­νι­σμούς ανα­με­μειγ­μέ­νους δημιουρ­γή­σαμε πολύ αντα­γω­νι­σμό ανάμεσά τους και ζήλιες. Το πιο απο­τε­λε­σμα­τικό θα ήταν να υπάρχει ένας θεσμός, αλλά ποιος θα ήταν αυτός;», ανα­ρω­τιέ­ται. Προ­σθέ­τει ότι το δικό του προ­σω­πικό λάθος ήταν ότι δεν κατά­λαβε από το πρώτο πρό­γραμμα πόσο ανα­γκαία ήταν μια ανα­διάρ­θρωση χρέους. «Αν είχαμε μια ανα­διάρ­θρωση χρέους και πιο συνερ­γά­σι­μους Ελληνες ομο­λό­γους, τότε πολλά πράγ­ματα θα ήταν δια­φο­ρε­τικά. Επρεπε δυστυ­χώς να μάθουμε με τον δύσκολο τρόπο».