ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μια εντυπωσιακή πορεία από τη Ρόδο και τον Εμπωνα, στην Ντόχα και στο Ντουμπάι

news room 8 λεπτά ανάγνωση
Λευτέρης Τουκαλάςs

Για την πορεία του από τη Ρόδο και τον Έμπωνα μέχρι την Ντόχα και το Ντου­μπάι, μιλά στη «δ» ο Λευ­τέ­ρης Τσου­κα­λάς, ένας νέος Ροδίτης ο οποίος «αναρ­ρι­χή­θηκε» στον 27ο όροφο του Burj Al Arab ως assistant restaurant manager, διεκ­δι­κώ­ντας το χώρο του στη διεθνή βιο­μη­χα­νία της φιλο­ξε­νίας.

Πήρε τις βάσεις από την οικο­γε­νειακή επι­χεί­ρηση, εργά­στηκε σε ξενο­δο­χεία του νησιού, έκανε μετα­πτυ­χια­κές σπουδές σε μία από τις καλύ­τε­ρες σχολές του­ρι­στι­κών επαγ­γελ­μά­των του εξω­τε­ρι­κού, το «τόλμησε», εντά­χθηκε στο δυνα­μικό των μεγα­λύ­τε­ρων ξενο­δο­χεια­κών brands και συνε­χί­ζει να γράφει χιλιό­με­τρα στο μονο­πάτι της επαγ­γελ­μα­τι­κής ανόδου.

Ο Λευ­τέ­ρης Του­κα­λάς, απο­δει­κνύει με το παρά­δειγμά του ότι η αφο­σί­ωση στο στόχο και η δουλειά που γίνεται με αγάπη και μεράκι, ανοί­γουν δρόμους ευκαι­ριών.

Λευτέρη, έχεις δια­νύ­σει μία αξιο­ση­μεί­ωτη πορεία σε ξενο­δο­χεια­κούς κολοσ­σούς στη Μ. Ανατολή… Πώς ξεκί­νη­σαν όλα;

Δεν είχα απο­φα­σί­σει από την αρχή να ενταχθώ στον κλάδο της φιλο­ξε­νίας. Έδωσα πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και πέρασα στο Τμήμα Οργά­νω­σης και Διοί­κη­σης Επι­χει­ρή­σεων του Πανε­πι­στη­μίου Μακε­δο­νίας στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τις σπουδές μου, συνει­δη­το­ποί­ησα ότι με ενδιέ­φε­ραν πολύ τα κοι­νω­νικά επαγ­γέλ­ματα και η επαφή με τον κόσμο.

Εντά­χθηκα στο δυνα­μικό του Alila Resort έπειτα από την πρόταση του θείου μου, Λευτέρη Τσου­καλά, ο οποίος είναι διευ­θυ­ντής του ξενο­δο­χείου και μέντο­ράς μου. Παρέ­μεινα εκεί ως bar supervisor για τρία χρόνια. Ένιωσα πραγ­μα­τικά οικεία στο εργα­σιακό περι­βάλ­λον του ξενο­δο­χείου. Στη συνέ­χεια εργά­στηκα για μία χρονιά στο πρό­γραμμα manager in training στο Elysium Resort, όπου το επίπεδο της εστί­α­σης είναι υψηλό, ανα­κα­λύ­πτο­ντας το αντι­κεί­μενο στο οποίο θέλησα να εξει­δι­κευτώ. Γι’ αυτό και έφυγα για μετα­πτυ­χια­κές σπουδές στη Les Roches στην Ισπανία από όπου έλαβα τίτλο master στο διεθνές ξενο­δο­χειακό μάνα­τζμεντ (international hotel management).

Τι είναι αυτό που σου προ­σέ­φε­ραν οι μετα­πτυ­χια­κές σου σπουδές;

Έλαβα εξει­δι­κευ­μέ­νες γνώσεις σε διάφορα αντι­κεί­μενα και όλη αυτή η γνώση με βοήθησε να αντι­λη­φθώ πώς λει­τουρ­γούν βασικοί τομείς των ξενο­δο­χείων. Το πιο σημα­ντικό που κέρδισα όμως από τις μετα­πτυ­χια­κές μου σπουδές, ήταν η δια­σύν­δεση που προ­σφέ­ρει μία σχολή αυτού του επι­πέ­δου με τη βιο­μη­χα­νία της φιλο­ξε­νίας. Κάθε εβδο­μάδα είχαμε συνε­ντεύ­ξεις με στελέχη των μεγα­λύ­τε­ρων ξενο­δο­χεια­κών brands ανά τον κόσμο, όπως Mandarin Oriental, Hilton, Hyatt, Ikkos…

Είχα δύο προ­τά­σεις από την Hyatt στην Atlanta και από την Mandarin Oriental στην Doha και απο­δέ­χθηκα την δεύτερη. Το Νοέμ­βριο του 2020 εν μέσω της παν­δη­μίας του κορω­νοϊού, ξεκί­νησα να εργά­ζο­μαι ως Assistant Restaurant Manager στην Mandarin Oriental στην Doha. Ήταν η πρώτη μου εργα­σιακή εμπει­ρία σε μία εται­ρεία αυτού του μεγέ­θους.

Πώς είναι αλήθεια η ζωή στα Εμιράτα; Προ­σαρ­μό­στη­κες εύκολα;

Το εργα­σιακό περι­βάλ­λον στη Μέση Ανατολή είναι διεθνές και δεν είναι δύσκολο να προ­σαρ­μο­στείς σε αυτό. Συνερ­γά­ζε­σαι με άτομα που βρί­σκο­νται στην ίδια θέση με ‘σένα, που έχουν αφήσει τη χώρα τους, το σπίτι και την οικο­γέ­νειά τους και φιλο­δο­ξούν να επι­τύ­χουν επαγ­γελ­μα­τικά.

Η αλήθεια είναι ότι η καθη­με­ρι­νό­τητα στο Qatar δια­φέ­ρει πολύ από τα δεδο­μένα που έχουμε συνη­θί­σει. Στην αρχή είναι μεγάλη η πρό­κληση της ένταξης, του να σε απο­δε­χθούν και να σε εμπι­στευ­θούν. Στα­διακά βρί­σκεις τους ρυθμούς σου. Η εμπει­ρία μου στην Mandarin Oriental ήταν η καλύ­τερη δυνατή για το ξεκί­νημα της πορείας μου στη Μ. Ανατολή.

Η ζωή στο Dubai, είναι πιο κοντά στα ευρω­παϊκά πρότυπα, απ’ ό,τι στο Κατάρ.

Εξήγησέ μου όμως, πώς πήρες την απόφαση να αφήσεις το Κατάρ για το Ντου­μπάι;

Μετά από ενάμιση χρόνο θεώρησα ότι έπρεπε να κάνω το επόμενο βήμα και μπήκα στη δια­δι­κα­σία να ψάξω νέα offers. Μέσω του LinkedIn ήρθα σε επαφή με F&B Directors και Hotel Managers στο Dubai. Είχα μία πρό­σκληση για συνέ­ντευξη από τον γενικό διευ­θυ­ντή του Burj al Arab και αμέσως μετά μου έστει­λαν μία προ­σφορά την οποία και απο­δέ­χθηκα. Κάπως έτσι βρέθηκα στο Burj al Arab ως Assistant Restaurant Manager στο Al Muntaha, στον 27ο όροφο.

Έχει τύχει να συνα­ντή­σεις στο Ντου­μπάι επι­σκέ­πτες οι οποίοι γνω­ρί­ζουν τη Ρόδο;

Έχουμε αρκε­τούς επι­σκέ­πτες από τη Γερ­μα­νία, την Αυστρία, την Ελβετία και τη Γαλλία. Οι περισ­σό­τε­ροι από αυτούς, εκπλήσ­σο­νται όταν μαθαί­νουν ότι είμαι από τη Ρόδο και σχεδόν όλοι απα­ντούν ότι έχουν επι­σκε­φθεί το νησί στο παρελ­θόν.

Είναι απί­στευτο να βρί­σκε­σαι τόσο μακριά και να συνα­ντάς ανθρώ­πους οι οποίοι επι­σκέ­φθη­καν τη Ρόδο και έχουν τα καλύ­τερα να πουν. Μία φορά μάλιστα, έτυχε να φιλο­ξε­νή­σουμε ένα Ροδίτη ο οποίος ζει μόνιμα στη Γερ­μα­νία.

Ο κόσμος του Burj al Arab είναι τόσο φαντα­στι­κός, όσο τον φαντα­ζό­μα­στε όλοι;

Σε κάθε περί­πτωση, το Burj al Arab προ­σφέ­ρει μία μονα­δική εμπει­ρία φιλο­ξε­νίας στους επι­σκέ­πτες του. Δεν παύει όμως να είναι ένα ακόμη ξενο­δο­χείο με συγκε­κρι­μένο πρω­τό­κολλο λει­τουρ­γίας, συγκε­κρι­μέ­νες απαι­τή­σεις και καθη­με­ρι­νές εργα­σίες που πρέπει να διεκ­πε­ραιω­θούν, πάντα με ύψιστο επαγ­γελ­μα­τι­σμό και φρο­ντίδα. Είναι ένα άκρως εντυ­πω­σιακό και ιδιαί­τερο ξενο­δο­χείο, δεν είναι όμως κάτι το εξω­πραγ­μα­τικό και απρό­σιτο.

Πόσο μεγάλη είναι όμως η ευθύνη να εργά­ζε­σαι σε ένα ξενο­δο­χείο όπως το Burj al Arab;

Το Burj al Arab είναι στην bucket list πολλών ανθρώ­πων, ένα παγκό­σμιο του­ρι­στικό τοπό­σημο. Είναι λογικό να υπάρ­χουν αυξη­μέ­νες απαι­τή­σεις για την άψογη εξυ­πη­ρέ­τηση των επι­σκε­πτών.

Οι ρυθμοί της καθη­με­ρι­νό­τη­τας είναι πιε­στι­κοί και βρι­σκό­μα­στε συνεχώς σε εγρή­γορση να προ­σφέ­ρουμε το ύψιστο δυνατό επίπεδο υπη­ρε­σιών. Στο management του ξενο­δο­χείου υπάρ­χουν αρκετοί Γάλλοι οι οποίοι έχουν εργα­στεί στο Four Seasons του Παρι­σιού, την επιτομή του fine dining. Χαί­ρο­μαι να εργά­ζο­μαι δίπλα σε τόσο σπου­δαί­ους επαγ­γελ­μα­τίες, από τους οποίους θέλω να πάρω όλη τη γνώση που μπορώ να αντλήσω, για να εξε­λι­χθώ επαγ­γελ­μα­τικά. Όλοι λει­τουρ­γούμε συντο­νι­σμένα, θέλο­ντας να κάνουμε τη δουλειά μας όσο καλύ­τερα γίνεται.

Στο καθη­με­ρινό briefing υπάρ­χουν πάντα ανα­φο­ρές σε πράγ­ματα που μπορούν να βελ­τιω­θούν και να ανα­βαθ­μι­στούν. Φέτος λ.χ. κατα­φέ­ραμε να πάρουμε ένα αστέρι Michelin και στο­χεύ­ουμε στο δεύτερο του χρόνου.

Έχεις κατα­φέ­ρει ήδη αρκετά και σπου­δαία πράγ­ματα σε νεαρή ηλικία. Ποιοι είναι οι επό­με­νοι επαγ­γελ­μα­τι­κοί σου στόχοι, πώς φαντά­ζε­σαι την πορεία σου;

Θα ήθελα να ακο­λου­θήσω το μονο­πάτι αυτό. Να φτάσω να εργά­ζο­μαι σε μία μεγάλη εται­ρεία ως General Manager. Δεν σκέ­φτο­μαι όμως το μετά. Ζω την πρό­κληση του τώρα μέχρι να κατα­φέρω να πάρω προ­α­γωγή και να πάω σε νέο location στην Ασία, ή στη Λατι­νική Αμερική… Όλη αυτή η δια­δρομή με εξι­τά­ρει πολύ. Είμαι χαρού­με­νος και μου αρέσει αυτό που κάνω.

Σου λείπει η Ρόδος; Θα ήθελες να εργα­στείς στη Ρόδο μελ­λο­ντικά;

Εννο­εί­ται ότι μου λείπει. Κάθε μέρα μιλάμε στο messenger με τους φίλους και την οικο­γέ­νειά μου στη Ρόδο. Την ευκολία της ζωής στη Ρόδο δεν θα τη βρεις αλλού!

Είμαστε τέσ­σε­ρις Ροδίτες στο Burj al Arab. Τον ένα συνά­δελφο τον συνά­ντησα εδώ όταν ήρθα, με υπο­δέ­χθηκε εγκάρ­δια και μ’ έκανε να αισθανθώ οικεία. Οι άλλοι δύο είναι γνωστοί μου τους οποίους έφερα σε επαφή με τον διευ­θυ­ντή και εργά­ζο­νται κι εκείνοι πλέον εδώ.

Αν αισθανθώ ότι έχω δει και έχω κάνει αρκετά, θα ήθελα να επι­στρέψω στη Ρόδο και να δημιουρ­γήσω κάτι στο νησί μου.

Στην οικο­γέ­νειά σου ανήκει ένα από τα πιο γνωστά και δημο­φιλή εστια­τό­ρια στη Ρόδο… Επη­ρέ­ασε το γεγονός αυτό έστω στο υπο­συ­νεί­δητό σου -τις επαγ­γελ­μα­τι­κές σου επι­λο­γές;

Μεγά­λωσα στην πόλη της Ρόδου. Περ­νούσα όμως όλα τα καλο­καί­ρια και τα Σαβ­βα­το­κύ­ριακα στον Έμπωνα. Βοη­θούσα κάθε Σαβ­βα­το­κύ­ριακο και προ­φα­νώς από εκεί πήρα το μικρό­βιο, βλέ­πο­ντας τον πατέρα μου πώς επι­κοι­νω­νούσε με τους πελάτες, πώς κατά­φερνε να κου­μα­ντά­ρει ένα ολό­κληρο εστια­τό­ριο με 600-700 καλε­σμέ­νους όταν είχαμε γάμους, στη γιορτή κρασιού κλπ… Τα πρώτα ερε­θί­σματα τα πήρα σίγουρα από τον πατέρα μου. Το οικο­γε­νειακό μας εστια­τό­ριο είναι η βάση μου.

Φαντά­ζο­μαι ότι οι οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές απο­τε­λούν ένα βασικό κίνητρο να διεκ­δι­κή­σει κανείς μία καριέρα σε ένα διεθνές ξενο­δο­χειακό brand…

Οι μισθο­λο­γι­κές απο­λα­βές δεν είναι τόσο υψηλές όσο μπορεί κανείς να φαντά­ζε­ται. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν δια­φέ­ρουν πολύ από τα ελλη­νικά δεδο­μένα. Υπάρ­χουν ωστόσο κάποια benefits στο Dubai τα οποία δεν τα συνα­ντάς παντού. Τυχαί­νει το Βurj al Αrab να ανήκει στην Jumeirah, από τις μεγα­λύ­τε­ρες εται­ρείες που προ­φέ­ρει στους εργα­ζό­με­νους της πέρα από το μισθό, αερο­πο­ρικά εισι­τή­ρια, έκπτωση 50% στα μπαρ και στα εστια­τό­ρια που ανήκουν στο brand (τα οποία είναι πάρα πολλά), ασφά­λεια υγείας, service charge (ποσοστό από τα έσοδα του συγκε­κρι­μέ­νου τέλους παίρνει το προ­σω­πικό). To όλο πακέτο είναι τελικά ελκυ­στικό. Βεβαίως στο διευ­θυ­ντικό επίπεδο, οι μισθοί ανε­βαί­νουν… Χρειά­ζε­ται όμως να επεν­δύ­σεις αρκετό χρόνο και κόπο μέχρι να φτάσεις εκεί. Προ­σω­πικά, αισθά­νο­μαι ότι όλη αυτή η προ­σπά­θεια αξίζει και ότι εάν επι­μεί­νεις, στο τέλος θα αντα­μει­φθείς.

Τι θα συμ­βού­λευες τους νέους οι οποίοι δίνουν το δικό τους αγώνα της επαγ­γελ­μα­τι­κής απο­κα­τά­στα­σης και ανέ­λι­ξης;

Το πιο σημα­ντικό είναι να το τολ­μή­σεις, να δράσεις. Δεν χρειά­ζε­ται να το πολυ­σκέ­φτε­σαι. Αυτό έκανα κι εγώ. Αν καθό­μουν να σκεφτώ πώς θα τα κατα­φέρω στο Dubai, μπορεί να μην έπαιρνα ποτέ την απόφαση να βρεθώ εδώ. Σε τελική ανάλυση δεν έχεις να χάσεις τίποτε, αν δεν τα κατα­φέ­ρεις. Το πολύ να χάσεις έξι μήνες, ένα χρόνο… Θα κερ­δί­σεις όμως σημα­ντική εργα­σιακή εμπει­ρία. Παρά τις όποιες δυσκο­λίες μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει κανείς, τα οφέλη θα είναι σίγουρα πολλά περισ­σό­τερα.

Έστω για ένα-δύο χρόνια, αξίζει κανείς να βρεθεί σε ένα εργα­σιακό περι­βάλ­λον δίπλα σε σημα­ντι­κούς ανθρώ­πους, έμπει­ρους επαγ­γελ­μα­τίες από τους οποίους έχει να κερ­δί­σει σημα­ντικά πράγ­ματα, να εξε­λι­χθεί. Αν αφή­σουμε την comfort zone μας και τολ­μή­σουμε να πατή­σουμε γερά στα πόδια μας, μπο­ρούμε να πετύ­χουμε πολλά.

Και βεβαίως, αυτό που θα πρέπει να έχουμε κατά νου, είναι να δημιουρ­γή­σουμε καλές συν­θή­κες για τους νέους επαγ­γελ­μα­τίες κάτω από εμάς. Γιατί μοχθώ­ντας να φτάσεις σε ένα υψη­λό­τερο επίπεδο, εκτιμάς τον κόπο και την προ­σπά­θεια του άλλου.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.