Αυλαία

Η Ελι­σά­βετ Β’ πήρε μαζί της τον τελευ­ταίο δυνατό προ­βο­λέα που φώτιζε την αίθουσα του θρόνου, με τη δική της προ­σω­πι­κό­τητα να ντύνει το σκηνικό. Ηταν η ηρωίδα μιας υπερ­πα­ρα­γω­γής που έφτασε στην τρίτη πράξη της και τώρα έκλεισε την αυλαία. Και τώρα που πέθανε, διά­φο­ροι στη χώρα μας, βλέπουν στο πένθος για έναν τέτοιο θάνατο μια προ­σβολή στα θύματα της βρε­τα­νι­κής αυτο­κρα­το­ρίας.. Όμως δεν έχει κανένα νόημα η συζή­τηση για τη μοναρ­χία και τη σχέση της με το δημο­κρα­τικό πολί­τευμα και τη λαϊκή κυριαρ­χία. Για μας, όπως και για πλήθος άλλων λαών, αυτό το θέμα έχει λήξει πολλές δεκα­ε­τίες πριν. Επειδή, όμως, έχουμε λύσει εμείς το θέμα της βασι­λείας, δεν σημαί­νει ότι δικαιού­μα­στε να κρί­νουμε και πώς θα ζουν, θα διοι­κού­νται και κυρίως πώς θα πενθούν άλλοι λαοί τους δικούς τους βασι­λείς. Η βασί­λισσα Ελι­σά­βετ θα κριθεί ως ιστο­ρική προ­σω­πι­κό­τητα. Γι’ αυτά που πρό­σφερε ή δεν πρό­σφερε στην ανθρω­πό­τητα. Ολα τα υπό­λοιπα είναι για τους Βρε­τα­νούς. Όσο παρά­λογη κι αν μας φαί­νε­ται η κλη­ρο­νο­μική διαδοχή στην κεφαλή του κράτους, είναι δικό τους θέμα. Με τον θάνατό της πάντως  κλείνει ένας κύκλος και μια εποχή. Σχεδόν τρεις γενιές έζησαν θεω­ρώ­ντας τη βασί­λισσα ως κάτι δεδο­μένο με ισχύ φυσικών νόμων. Σκε­φθείτε, ο πρώτος και η τελευ­ταία πρω­θυ­πουρ­γός που δέχτηκε (το 1952 τον Τσόρ­τσιλ και το 2022 τη Λιζ Τρας) έχουν διαφορά ηλικίας 101 χρόνια!