Παραχώρηση παραλίας στους δήμους με… τραπεζάκια έξω

Τέσ­σε­ρις αλλαγές επέρ­χο­νται στις ρυθ­μί­σεις για την απευ­θείας παρα­χώ­ρηση στους δήμους, με αντάλ­λαγμα, του δικαιώ­μα­τος απλής χρήσης αιγια­λού, παρα­λίας καθώς και όχθης και παρό­χθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύ­σι­μων ποταμών. Μάλιστα, οι τρο­πο­ποι­ή­σεις φαί­νε­ται ότι διευ­κο­λύ­νουν αιτή­ματα δημο­τι­κών αρχών, τα οποία απο­δέ­χθηκε η πολι­τική ηγεσία του υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών και του υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών.

Έχει περάσει μόλις ένας μήνας από την κοινή υπουρ­γική απόφαση (ΚΥΑ) σχετικά με την παρα­χώ­ρηση αιγια­λού και παρα­λίας στους δήμους, η οποία είχε δημο­σιευ­θεί λίγο πριν από την Κυριακή του Πάσχα, επι­χει­ρώ­ντας να εφαρ­μο­στούν όσα όριζε σχετική απόφαση του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας.

Τώρα τρο­πο­ποιού­νται κάποια σημεία της υπ’ αριθμ. ΔΔΠ0005159/586Β’ ΕΞ2015/7.4.2015 από­φα­σης, με τη νέα ΚΥΑ η οποία δημο­σιεύ­θηκε τη Δευτέρα στην Εφη­με­ρίδα της Κυβέρ­νη­σης (τεύχος Β’, αρ. φύλλου 828, 12 Μαΐου 2015) και υπο­γρά­φε­ται από τον υπουργό Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης κ. Νίκο Βούτση και την ανα­πλη­ρώ­τρια υπουργό Οικο­νο­μι­κών κυρία Νάντια Βαλα­βάνη.

Είναι αξιο­ση­μεί­ωτο ότι πλέον δεν ορί­ζε­ται ρητά ότι επι­σύ­ρει κυρώ­σεις η τοπο­θέ­τηση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των από επι­χει­ρή­σεις υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος, καθώς αυτή ακριβώς η φράση απα­λεί­φε­ται. Σημειώ­νε­ται, όπως και πριν, ότι η παρα­χώ­ρηση γίνεται απο­κλει­στικά για την άσκηση δρα­στη­ριο­τή­των που εξυ­πη­ρε­τούν τους λουό­με­νους ή την αναψυχή του κοινού (όπως εκμί­σθωση θαλάσ­σιων μέσων ανα­ψυ­χής, σετ ομπρε­λών με ξαπλώ­στρες ή καθί­σματα με ή χωρίς τρα­πε­ζάκι, λει­τουρ­γία τρο­χή­λα­του −αυτο­κι­νού­με­νου ή μη− ανα­ψυ­κτη­ρίου). Όμως, στη συνέ­χεια ορι­ζό­ταν ότι «η άσκηση άλλης δρα­στη­ριό­τη­τας όπως η τοπο­θέ­τηση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των από επι­χει­ρή­σεις υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος επι­φέ­ρει τις κυρώ­σεις του άρθρου 13 της παρού­σας και της εκά­στοτε ισχύ­ου­σας νομο­θε­σίας για τον αιγιαλό και την παραλία, την όχθη και την παρό­χθια ζώνη μεγάλων λιμνών και πλεύ­σι­μων ποταμών».

Στη νέα ΚΥΑ η προη­γού­μενη διάταξη είναι ακριβώς ίδια, μόνο που λείπει η φράση «όπως η τοπο­θέ­τηση τρα­πε­ζο­κα­θι­σμά­των από επι­χει­ρή­σεις υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος». Σύμφωνα με νομι­κούς κύκλους που έχουν ασχο­λη­θεί με την υπόθεση της παρα­χώ­ρη­σης αιγια­λού, αυτή η απά­λειψη διευ­κο­λύ­νει την ασάφεια και με μη ρητή δια­τύ­πωση είναι πιο… ανοι­χτές οι δυνα­τό­τη­τες για τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα.

Επίσης αξίζει να επι­ση­μαν­θεί ότι είναι πιο ευνοϊκή ως προς το οικο­νο­μικό όφελος για δημο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις η ρύθμιση για το ποσοστό των εσόδων που κατευ­θύ­νε­ται στο Δημόσιο, σε περί­πτωση που το δικαί­ωμα έχει μετα­βι­βα­στεί από τον OTA α’ βαθμού, σε υφι­στά­μενη δημο­τική ανώνυμη εται­ρεία του άρθρου 266 του Ν. 3463/2006. Σε αυτήν την περί­πτωση το υπέρ του Δημο­σίου αντάλ­λαγμα ορί­ζε­ται σε ποσοστό 10% επί των ακα­θά­ρι­στων εσόδων που πραγ­μα­το­ποιεί η ίδια η δημο­τική ανώνυμη εται­ρεία από την άσκηση των δρα­στη­ριο­τή­των στους κοι­νό­χρη­στους χώρους.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι στην περί­πτωση που οι ίδιοι οι OTA α’ βαθμού χρη­σι­μο­ποιούν τους κοι­νό­χρη­στους χώρους, το υπέρ του Δημο­σίου αντάλ­λαγμα ορί­ζε­ται σε ποσοστό 30% επί των ακα­θά­ρι­στων εσόδων που πραγ­μα­το­ποιεί o δήμος από την άσκηση των δρα­στη­ριο­τή­των στους κοι­νό­χρη­στους χώρους.

Χρονικά όρια

Πέραν τούτων υπάρ­χουν αλλαγές ως κάποια χρονικά όρια που τίθε­νται. Μειώ­νε­ται στον ένα χρόνο αντί στα δύο που ορι­ζό­ταν η ισχύς της παρα­χώ­ρη­σης. Αντί να ισχύει μέχρι τις 31.3.2017, επήλθε τρο­πο­ποί­ηση και τώρα η ισχύς της ορί­ζε­ται μέχρι τις 30.4.2016.

Σύμφωνα με εκτι­μή­σεις, αυτή η αλλαγή συν­δέ­ε­ται με την πρό­σφατη απόφαση του ΣτΕ, που προ­βλέ­πει ότι θα πρέπει να γίνει χαρ­το­γρά­φηση των ευαί­σθη­των περι­βαλ­λο­ντικά περιο­χών σε αιγιαλό παραλία, όχθη και παρό­χθια ζώνη για την παρα­χώ­ρηση. Θεω­ρη­τικά μέσα σε ένα έτος μπορεί να γίνει η παρέμ­βαση αυτή, ενώ αν ορι­ζό­ταν διετής η ισχύς της παρα­χώ­ρη­σης θα ήταν σαν να παρέ­πε­μπαν στις ελλη­νι­κές καλέν­δες και θα μπο­ρούσε κάποιος να προ­σφύ­γει νομικά κατά της ρύθ­μι­σης.

Παράλ­ληλα, ορί­ζε­ται ότι ο προϊ­στά­με­νος της Περι­φε­ρεια­κής Διεύ­θυν­σης Δημό­σιας Περιου­σίας ή ο εξου­σιο­δο­τη­μέ­νος υπάλ­λη­λος του Αυτο­τε­λούς Γρα­φείου Δημό­σιας Περιου­σίας υπο­χρε­ού­ται να ενη­με­ρώ­σει εντός 12 εργά­σι­μων ημερών (αντί επτά εργά­σι­μων ημερών που ήταν πριν) από τη λήψη της προ­κή­ρυ­ξης τον οικείο δήμο εγγρά­φως με κάθε πρό­σφορο μέσο (π.χ. τηλε­ο­μοιο­τυ­πία, e-mail κτλ.) εάν το περιε­χό­μενο της προ­κή­ρυ­ξης συμ­φω­νεί με την κείμενη νομο­θε­σία περί αιγια­λού και της παρού­σας από­φα­σης.

Τον Απρίλιο, όταν είχε δημο­σιευ­θεί η απόφαση για την απευ­θείας παρα­χώ­ρηση στους δήμους, με αντάλ­λαγμα, του δικαιώ­μα­τος απλής χρήσης αιγια­λού, παρα­λίας καθώς και όχθης και παρό­χθιας ζώνης μεγάλων λιμνών και πλεύ­σι­μων ποταμών, κύκλοι του υπουρ­γείου περι­βάλ­λο­ντος είχαν εκφρά­σει τη δυσα­ρέ­σκειά τους γιατί, παρά τα όσα ορίζει η πρό­σφατη απόφαση του ΣτΕ (απόφαση 646/2015 – Ε’ Τμήμα), έλειπε η υπο­γραφή του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού κ. Γιάννη Τσιρώνη. Ως προς αυτό δεν άλλαξε κάτι με την τρο­πο­ποί­ησή της. Δύο είναι οι υπο­γρα­φές και όχι τρεις, αν και η αρμο­διό­τητα της παρα­χώ­ρη­σης, όπως έκρινε το ΣτΕ, για τη χρήση παρα­λίας και αιγια­λού από τους δήμους ανήκει από κοινού στους υπουρ­γούς Περι­βάλ­λο­ντος, Οικο­νο­μι­κών και Εσω­τε­ρι­κών.

Το ΒΗΜΑ