Παρέμβαση του Βουλευτή Δωδεκανήσου της Ν.Δ, κ. Μάνου Κόνσολα

Το νομο­σχέ­διο για τον αιγιαλό, που βρί­σκε­ται σε δια­βού­λευση, είναι βέβαιο ότι χρήζει διορ­θω­τι­κών παρεμ­βά­σεων.

Ανοίγει, όμως, και μια μεγάλη συζή­τηση για του τι είδους ανά­πτυξη θέλουμε και ποια είναι τα όρια της, σε ό, τι αφορά στις περι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις.

Δεν πρέπει να περά­σουμε με δαι­μο­νο­ποί­ηση και πολε­μική ενάντια σε κάθε επεν­δυ­τική και ανα­πτυ­ξιακή πρω­το­βου­λία. Δηλαδή, στα δυσ­διά­κριτα όρια για τις περι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις, που μπορεί να έχει η εμπο­ρική και ιδιω­τική εκμε­τάλ­λευση των παρα­λιών και του παρά­κτιου μετώπου.

Η ισόρ­ροπη και βιώσιμη ανά­πτυξη προ­ϋ­πο­θέ­τει την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος.

Θεωρώ ως καίρια 3 σημεία, που πρέπει να απο­τε­λέ­σουν αντι­κεί­μενο δια­λό­γου, συμ­φω­νίας αλλά και αλλαγών στο νομο­σχέ­διο που τέθηκε σε δια­βού­λευση:

1. Η χάραξη αιγια­λού είναι ανα­γκαία, προ­κει­μέ­νου να στα­μα­τή­σουν και να αντι­με­τω­πι­στούν απο­τε­λε­σμα­τικά οι αυθαι­ρε­σίες. Σήμερα, η χάραξη αιγια­λού έχει γίνει μόνο για το 8% των ακτών της χώρας. Στο υπό­λοιπο 92% δεν υπάρχει ούτε πλαίσιο ούτε έλεγχος. Άρα, η πρώτη σύγκλιση πρέπει να υπάρξει στην ανα­γκαιό­τητα χάραξης του αιγια­λού.

2. Η επι­χει­ρη­μα­τική και εμπο­ρική εκμε­τάλ­λευση μέρους του αιγια­λού, δεν μπορεί να θέτει σε αμφι­σβή­τηση την ελεύ­θερη πρό­σβαση των πολιτών στον αιγιαλό. Στο νομο­σχέ­διο απαι­τεί­ται να συμπε­ρι­λη­φθεί, κατά τρόπο σαφή και ξεκά­θαρο, η συγκε­κρι­μένη διάταξη. Να καθο­ρι­στεί η δημόσια, κοινή χρήση και πρό­σβαση στον αιγιαλό.

3. Πρέπει να υπάρχει σαφής και συγκε­κρι­μένη δια­τύ­πωση σχετικά με τα κτήρια στον αιγιαλό που θα εξαι­ρού­νται από την κατε­δά­φιση. Ο νόμος του Υπουρ­γείου Περι­βάλ­λο­ντος για τα αυθαί­ρετα, είχε θέσει ως όριο την 28η Ιουλίου 2011, για την διευ­θέ­τηση αυθαι­ρέ­των.

Οποια­δή­ποτε μετα­βολή ή κατα­σκευή, μετά τη συγκε­κρι­μένη ημε­ρο­μη­νία, δεν γίνεται απο­δε­κτή και θα υπάρχει κατε­δά­φιση. Στο νομο­σχέ­διο του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών για τον αιγιαλό, δεν υπάρχει ανάλογη πρό­βλεψη και πρέπει να τεθεί. Κανένα χαρα­κτη­ρι­σμένο αυθαί­ρετο, με το ισχύον πλαίσιο, δεν μπορεί να νομι­μο­ποι­η­θεί

Σε κάθε περί­πτωση, πρέπει να ληφθούν υπόψιν και ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, όπως αυτή που διέπει το κτη­μα­το­λο­γικό καθε­στώς της Δωδε­κα­νή­σου και συν­δέ­ε­ται με την Ιταλική κατοχή.

Ο διά­λο­γος ποτέ δεν είναι επι­ζή­μιος σε μία νομο­θε­τική δια­δι­κα­σία. Ενδέ­χε­ται, μάλιστα, προ­κει­μέ­νου να είναι πλήρες και όχι ατελές το νομο­θε­τικό πλαίσιο, ο διά­λο­γος αυτός να είναι εξα­ντλη­τι­κός και ενδε­λε­χής.

Ιδιαί­τερα σε θέματα που αφορούν στο περι­βάλ­λον, το οποίο απο­τε­λεί το μεγάλο συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα που δια­θέ­τει η χώρα.