Απορρίφθηκε η προσφυγή του Δήμου Ρόδου κατά του Ελληνικού Δημοσίου για απόφαση που δικαίωσε υπερήλικη

Με την υπ’ αρίθμ. 96/2019 από­φα­ση, που εξέ­δω­σε το 2ο Τρι­με­λές Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η προ­σφυ­γή του Δήμου Ρόδου κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για την ακύ­ρω­ση της 18/13-6-2014 από­φα­σης της Ει­δι­κής Επι­τρο­πής του άρ­θρου 152 του ν. 3463/2006 της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου με την οποία είχε γίνει δεκτή η από 15 Απρι­λί­ου 2015 προ­σφυ­γή της Χαράς – Ευ­φρο­σύ­νης Γκί­νε­ρουπ κατά απο­φά­σε­ως του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, που επε­δί­ω­ξε την αυ­το­δί­καιη άρση ρυ­μο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να η προη­γού­με­νη δη­μο­τι­κή αρχή Ρόδου είχε υπο­στεί αλ­λε­πάλ­λη­λες ήττες στην έν­δι­κη δια­φο­ρά της με την 78χρονη, τότε Χαρά Ευ­φρο­σύ­νη Γκί­νε­ρουπ για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του στο Ρο­δί­νι προ 40ετίας.

Η επι­τρο­πή του άρ­θρου 152 της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έκανε συ­γκε­κρι­μέ­να δεκτή την αί­τη­ση της 78χρο­νης και έκρι­νε ότι το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου αναρ­μο­δί­ως προ­έ­βη στην έκ­δο­ση δια­πι­στω­τι­κής πρά­ξης με την οποία ισχυ­ρί­στη­κε ότι η επί­δι­κη απαλ­λο­τρί­ω­ση είναι αυ­το­δι­καί­ως άκυρη.

Η επι­τρο­πή του άρ­θρου 152 έκρι­νε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι τέ­τοια αρ­μο­διό­τη­τα δεν είχε καν το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο Ρόδου!

Θυ­μί­ζου­με ότι το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε κρί­νει μά­λι­στα πα­ρά­νο­μη την ίδια από­φα­ση.

Το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου όχι μόνο απέρ­ρι­ψε και τις τρεις αι­τή­σεις ανα­στο­λών του Δήμου Ρόδου κατά της εκτέ­λε­σης των κα­τα­διω­κτι­κών μέ­τρων που κί­νη­σε η 78χρονη για να ει­σπρά­ξει το τί­μη­μα της απαλ­λο­τρί­ω­σης ακι­νή­του της στο Ρο­δί­νι, που έχει κρι­θεί αμε­τα­κλή­τως, αλλά έκρι­νε και πα­ρά­νο­μη την από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου με την οποία επι­χει­ρή­θη­κε να ανα­κλη­θεί η συ­γκε­κρι­μέ­νη απαλ­λο­τρί­ω­ση με επί­κλη­ση λόγων που δεν έχουν έρει­σμα στο νόμο και τη νο­μο­λο­γία!

Η δι­κα­στι­κή από­φα­ση δη­μο­σιεύ­θη­κε μά­λι­στα λίγες ώρες μετά από τους δη­μό­σιους ισχυ­ρι­σμούς του πρώην δη­μάρ­χου Ρόδου περί “σκαν­δα­λώ­δους εί­σπρα­ξης του τι­μή­μα­τος της απαλ­λο­τρί­ω­σης” πα­ρό­τι δεν υπήρ­χε καμία νό­μι­μη αιτία (είχαν απορ­ρι­φθεί και τα τρία αι­τή­μα­τα του Δήμου για την έκ­δο­ση ισά­ριθ­μων προ­σω­ρι­νών δια­τα­γών) για την εκτέ­λε­ση της κα­τά­σχε­σης.

Ο πρώην δή­μαρ­χος Ρόδου επε­δί­ω­ξε μά­λι­στα με τις δη­λώ­σεις του να πεί­σει ότι η εί­σπρα­ξη των χρη­μά­των τυγ­χά­νει πα­ρά­νο­μη και για τον πρό­σθε­το λόγο ότι δεν κα­τα­τέ­θη­κε από την 78χρονη ισό­πο­ση εγ­γυ­η­τι­κή επι­στο­λή πα­ρό­τι είναι σε γνώση τόσο του ίδιου όσο και της νο­μι­κής του υπη­ρε­σί­ας ότι το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας με την υπ΄α­ρίθμ. 9/2013 από­φα­σή του έχει κρί­νει ότι η επί­μα­χη διά­τα­ξη αντί­κει­ται στα άρθρα 94 παρ. 4 και 95 παρ. 5 του Συ­ντάγ­μα­τος, καθώς και στην αρχή της ισό­τη­τας των δια­δί­κων.

Ο Δήμος Ρόδου ισχυ­ρί­στη­κε ότι, εφό­σον έχει πα­ρέλ­θει χρο­νι­κό διά­στη­μα δέκα οκτώ μηνών από τη δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης προ­σω­ρι­νού κα­θο­ρι­σμού τιμής μο­νά­δας της ανα­γκα­στι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης και από τη δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης ορι­στι­κού κα­θο­ρι­σμού τιμής μο­νά­δας της ίδιας απαλ­λο­τρί­ω­σης, χωρίς να έχει κα­τα­βλη­θεί στη δι­καιού­χο και χωρίς να έχει κα­τα­τε­θεί δη­μο­σί­ως η απο­ζη­μί­ω­ση, η πα­ρα­πά­νω ανα­γκα­στι­κή απαλ­λο­τρί­ω­ση έχει αυ­το­δι­καί­ως αρθεί.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός του Δήμου Ρόδου κρί­θη­κε από το δι­κα­στή­ριο “μη νό­μι­μος και, συ­νε­πώς, απορ­ρι­πτέ­ος”.

Το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο με την από­φα­σή του απέρ­ρι­ψε τον ισχυ­ρι­σμό του Δήμου Ρόδου ότι η ηλι­κιω­μέ­νη δεν είχε έν­νο­μο συμ­φέ­ρον για την άσκη­ση της προ­σφυ­γής νο­μι­μό­τη­τας, επει­δή ει­σέ­πρα­ξε, εν τω με­τα­ξύ, την ορι­σθεί­σα με την από­φα­ση του Εφε­τεί­ου για τον κα­θο­ρι­σμό ορι­στι­κής τιμής μο­νά­δας απο­ζη­μί­ω­ση κα­τό­πιν έκ­δο­σης δια­τα­γής πλη­ρω­μής (07/16-01-2014), διότι άσκη­σε την 70/02-02-2012 αγωγή ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με αί­τη­μα την κα­τα­βο­λή σε αυτή της επι­δι­κα­σθεί­σας με την ως άνω από­φα­ση του Εφε­τεί­ου απο­ζη­μί­ω­ση και τέλος, διότι με την άρση της απαλ­λο­τρί­ω­σης η ανω­τέ­ρω απο­κτά ελεύ­θε­ρη και πλήρη κυ­ριό­τη­τα του απαλ­λο­τριω­τέ­ου.

Εκρι­νε ει­δι­κό­τε­ρα ότι η Χαρά – Ευ­φρο­σύ­νη Γκί­νε­ρουπ ως ιδιο­κτή­τρια του ρυ­μο­το­μού­με­νου ακι­νή­του είχε δι­καί­ω­μα απο­ζη­μί­ω­σης λόγω της ρυ­μο­το­μι­κής απαλ­λο­τρί­ω­σης, προ­ϋ­πό­θε­ση της οποί­ας (απο­ζη­μί­ω­σης) ήταν η δια­τή­ρη­ση της απαλ­λο­τρί­ω­σης και για το λόγο αυτό είχε έν­νο­μο συμ­φέ­ρον να ασκή­σει προ­σφυ­γή νο­μι­μό­τη­τας κατά της πρά­ξης του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου του προ­σφεύ­γο­ντος Δήμου με την οποία βε­βαιώ­θη­κε η αυ­το­δί­καιη άρση της.