Α-τυπος και υπογραμμός: Η απάντηση

«Πόσο χει­ρό­τερα μπορούν να γίνουν τα πράγ­ματα;». Αυτό ήταν το ερώτημα που επλα­νάτο πάνω από τις κάλπες στις 25 Ιανουα­ρίου του 2015.

Τότε που οι Ελληνες είχαν χωρι­στεί στα δύο∙ Σε εκεί­νους που είχαν ενα­πο­θέ­σει την τελευ­ταία ρανίδα της ελπίδας τους στον Τσίπρα και σε εκεί­νους που όταν άκουγαν την ακα­τά­σχετη υπο­σχε­σιο­λο­γία του, έβλεπαν μπροστά τους έναν ολί­γι­στο φαφλατά. Σε εκεί­νους που πίστε­ψαν ότι η ψήφος στον Τσίπρα θα σήμαινε τέλος της λιτό­τη­τας – όπως ο ίδιος υποσχόταν-  και σε εκεί­νους που διέ­βλε­παν ότι η έπαρση και η αλα­ζο­νεία του, μόνο δεινά θα επέ­φε­ραν στην ήδη ταλαι­πω­ρη­μένη χώρα.

Τελικά, η ανάγκη για εύκολες λύσεις και παχιά λόγια, επι­κρά­τησε της κοινής λογικής και της σκληρής αλή­θειας: Δεν έφερε το μνη­μό­νιο την οικο­νο­μική κρίση, αλλά η οικο­νο­μική κρίση έφερε το μνη­μό­νιο. Κι όσο αυτό δεν γίνεται αντι­λη­πτό, τόσο οι εύκολες λύσεις θα υπερ­τε­ρούν της σκληρής αλή­θειας.

Ενάν χρόνο μετά, η Ελλάδα γέμισε «κοψο­χέ­ρη­δες». Γέμισε από μετα­νιω­μέ­νους ψηφο­φό­ρους του ΣΥΡΙΖΑ που σήμερα εύχο­νται να μην τον είχαν ψηφίσει, άλλοι φωναχτά κι άλλοι ψιθυ­ρί­ζο­ντας. Δύσκολο να παρα­δε­χθεί κανείς ότι έκανε λάθος επιλογή, κι όμως με μπρο­στά­ρη­δες ανθρώ­πους του «πνεύ­μα­τος» που προ­ε­κλο­γικά ανέ­μι­ζαν τις σημαίες του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα ο ένας μετά τον άλλον ζητούν συγ­γνώμη. Μετά την απο­μά­κρυνση από το ταμείο όμως, ουδέν λάθος ανα­γνω­ρί­ζε­ται…

Ο μύθος της Πρώτης Φορά Αρι­στε­ρής Κυβέρ­νη­σης, ξέφτισε και οι δικαιο­λο­γίες έχουν από καιρό στε­ρέ­ψει. Η σημε­ρινή συγκυ­βέρ­νηση είναι η μεγα­λύ­τερη πολι­τική απάτη της μετα­πο­λί­τευ­σης, είναι εκείνη η κυβέρ­νηση που πήρε την τελευ­ταία ικμάδα ελπίδας του ελλη­νι­κού λαού και την έκανε κου­ρε­λό­χαρτο.

Οι απο­κα­λύ­ψεις, από πρώην συντρό­φους τους, για το τι πραγ­μα­τικά συνέβη με το δημο­ψή­φι­σμα και τα σχέδια για το παράλ­ληλο νόμισμα, σοκά­ρουν. Απο­δει­κνύ­ουν πως εσκεμ­μένα και με δόλο παρα­πλά­νη­σαν τους ψηφο­φό­ρους και εξα­κο­λου­θούν ανε­ρυ­θρί­α­στα στο κεφάλι του Κασίδη να κάνουν τον κουρέα.

Μέσα σε έναν χρόνο η Ελλάδα άλλαξε, σε όλα τα επίπεδα, προς το χει­ρό­τερο. Μέσα σε έναν χρόνο η χώρα «μαρά­ζωσε», η κοι­νω­νία κλο­νί­στηκε, η ελπίδα χάθηκε, το χαμό­γελο έσβησε.

Η σύγκριση που επι­χει­ρούν κάποιοι με τις προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις είναι απο­λύ­τως άστοχη. Η κυβέρ­νηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν εξελέγη γιατί ήταν ίδια με τους προη­γού­με­νους, εξελέγη γιατί ήταν –υποτίθεται- ήταν δια­φο­ρε­τική, γιατί είχε άλλο πλάνο, γιατί μπο­ρούσε να καταρ­γή­σει το μνη­μό­νιο με έναν νόμο και ένα άρθρο. Εξελέγη γιατί (ξε)πούλησε ελπίδα στους Ελληνες.

Έναν χρόνο μετά, όλα είναι αλλιώς. Ένα χρόνο μετά η Ελλάδα έχει περισ­σό­τε­ρες πληγές να μετρά και δεν υπάρχει μαγικό για­τρικό, όπως απο­δεί­χθηκε περί­τρανα. Έναν χρόνο μετά η Ελλάδα βου­λιά­ζει. Χρειά­στηκε έναν μόλις χρόνο για να απα­ντη­θεί το ερώτημα «πόσο χει­ρό­τερα μπορούν να γίνουν τα πράγ­ματα;». Η απά­ντηση είναι: πολύ χει­ρό­τερα… Κι ακόμα δεν έχουμε πιάσει πάτο.