Για τη μνήμη της Δώρας της Ρόδου

Είναι φορές που νιώ­θου­με με­γά­λη έκ­πλη­ξη για εγκλή­μα­τα κατά των γυ­ναι­κών. Τα πα­ρα­δείγ­μα­τα γυ­ναι­κο­κτο­νιών τον τε­λευ­ταίο καιρό δεν συ­γκλό­νι­σαν μόνο τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες αλλά ολό­κλη­ρο τον πλα­νή­τη.

Ανα­φε­ρό­μα­στε στα πε­ρι­στα­τι­κά πολ­λές φορές ενώ βρι­σκό­μα­στε «έξω απ’ το χορό» όπως λένε για το τι θα έπρε­πε να κάνει το θύμα ή πως θα έπρε­πε να συ­μπε­ρι­φερ­θεί ο θύτης. Άλλες φορές βρί­ζου­με ή αγα­να­κτού­με. Όλα κα­τό­πιν εορ­τής.

Γι­νό­μα­στε μάρ­τυ­ρες πολ­λές φορές σε κα­κο­ποι­ή­σεις κυ­ρί­ως γυ­ναι­κών και παι­διών και είτε απο­φεύ­γου­με να κοι­τά­ξου­με είτε απο­φεύ­γου­με να μι­λή­σου­με. Είναι ο κα­θω­σπρε­πι­σμός της κοι­νω­νί­ας μας που δεν μας αφή­νει να μι­λή­σου­με για να μην γί­νου­με «κακοί» και αυτό δεν είναι τω­ρι­νό φαι­νό­με­νο υπήρ­χε πάντα. Γιατί έχου­με μάθει να στο­χο­ποιού­με αυ­τούς που μας λένε αλή­θεια ενώ παίρ­νου­με θέση σύμ­φω­να με τα δικά μας δε­δο­μέ­να και όχι με τέ­τοιο τρόπο ώστε να βοη­θή­σου­με πραγ­μα­τι­κά.

Έχου­με με­γα­λώ­σει τα παι­διά μας να δέ­χο­νται την κα­κο­ποί­η­ση ως τα­κτι­κή συ­ναί­νε­σης ή υπο­χώ­ρη­σης αλλά δεν τους έχου­με εκ­παι­δεύ­σει να δια­χω­ρί­σουν πότε και πως πρέ­πει να υπο­χω­ρούν ή να ανέ­χο­νται. Η κα­κο­ποί­η­ση πολ­λές φορές είναι είτε εμ­φα­νής είτε γί­νε­ται με πλά­γιο τρόπο από τον θύτη προς το θύμα. Το θύμα νιώ­θει ότι είναι εξαρ­τη­μέ­νο από τον θύτη. Εί­μα­στε ελεύ­θε­ροι άν­θρω­ποι με ελεύ­θε­ρη βού­λη­ση. Αυτό θέλει και ο Θεός.

Η Δώρα όπως και η Ελένη που χά­θη­καν στη Ρόδο ήταν εν­δε­χο­μέ­νως ανε­κτι­κές στις σχέ­σεις τους και έδι­ναν ευ­και­ρί­ες. Απ’ ότι φαί­νε­ται όταν στα­μά­τη­σαν ν’ ανέ­χο­νται, εκεί οι θύτες τους έδω­σαν τη χα­ρι­στι­κή βολή και τους στέ­ρη­σαν το νήμα της ζωής.

Αν θέ­λου­με μια κα­λύ­τε­ρη κοι­νω­νία για τα παι­διά μας, πρέ­πει εκτός από να τους εκ­παι­δεύ­ου­με στα διά­φο­ρα εκ­παι­δευ­τι­κά ιδρύ­μα­τα, να τους μά­θου­με να σέ­βο­νται την αν­θρώ­πι­νη ύπαρ­ξη και να μπο­ρούν να συ­νυ­πάρ­χουν έτσι δεν θα γί­νουν ποτέ θύτες. Κυ­ρί­ως να σέ­βο­νται τον εαυτό τους. Ο κό­σμος, η γη και η πλάση ανή­κει σε όλους μας. Όλοι έχου­με τα ίσα δι­καιώ­μα­τα απέ­να­ντι στην ζωή.

Θα πρέ­πει επί­σης να μά­θου­με να βοη­θά­με και να λέμε την αλή­θεια σε πε­ρι­πτώ­σεις κα­κο­ποι­ή­σε­ων ή αλ­λα­γές συ­μπε­ρι­φο­ράς και να μην προ­σπερ­νά­με όταν κά­ποιος συ­νάν­θρω­πός μας έχει ανά­γκη. Πολ­λές φορές το θύμα δεν κα­τα­λα­βαί­νει ότι το ίδιο ότι βρί­σκε­ται σε ένα φαύλο κύκλο κα­κο­ποί­η­σης και το δέ­χε­ται ως αγάπη. Εμείς οι απέξω αν θέ­λου­με να βοη­θή­σου­με πραγ­μα­τι­κά θα πρέ­πει με κά­ποιο τρόπο να επι­κοι­νω­νή­σου­με ώστε να σώ­σου­με αυτό το άτομο.

Και κάτι τε­λευ­ταίο…. αν υπάρ­χουν κοι­νω­νί­ες που δέ­χο­νται αυτές τις συ­μπε­ρι­φο­ρές τότε η Ελένη και η Δώρα θα είναι δύο ονό­μα­τα στη λίστα. Η Δώρα ήταν μια όμορ­φη κο­πέ­λα με μόρ­φω­ση και καλή οι­κο­γέ­νεια αλλά έκανε υπο­μο­νή στις συ­μπε­ρι­φο­ρές γιατί νό­μι­ζε ότι αυτό ήταν η αλη­θι­νή αγάπη. Το ίδιο και η Ελένη και όλες οι υπό­λοι­πες κο­πέ­λες που ακού­σα­με ότι χά­θη­καν. Μπο­ρεί να υπήρ­χαν κι άλλες που δεν ακού­σα­με ποτέ γι αυτές. Η φυγή μπο­ρεί να απο­δει­χθεί σω­τη­ρία και όχι δει­λία.

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη