Δημήτρης Τζηράς: «Δεν αγκαλιάστηκε το εθελοντικό κίνημα του 2004 αλλά ο σπόρος μπήκε»

Το δυ­να­τό μή­νυ­μα του εθε­λο­ντι­σμού αλλά και την κλη­ρο­νο­μιά που άφησε στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία η με­γα­λύ­τε­ρη επι­χεί­ρη­ση εθε­λο­ντι­κής δρά­σης που έγινε ποτέ στην Ελ­λά­δα φω­τί­ζει στο sports3.gr ο Δη­μή­τρης Τζη­ράς.

Είναι κοι­νώς πα­ρα­δε­κτό πως ο αθλη­τι­κός εθε­λο­ντι­σμός δεν είναι ανε­πτυγ­μέ­νος στο ελ­λη­νι­κό αθλη­τι­κό κί­νη­μα, ούτε και αξιο­ποι­ή­θη­κε από τους αθλη­τι­κούς φο­ρείς πα­ρό­τι η χώρα μας το 2004 πήρε άρι­στα στον τομέα της ορ­γά­νω­σης και της εθε­λο­ντι­κής προ­σφο­ράς στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2004.

Ελά­χι­στες αθλη­τι­κές Ομο­σπον­δί­ες αξιο­ποιούν εθε­λο­ντές ή έχουν εγ­γε­γραμ­μέ­νους εθε­λο­ντές σε μό­νι­μη και ορ­γα­νω­μέ­νη δράση, με εξαί­ρε­ση τον ΣΕΓΑΣ που πα­ράλ­λη­λα με την γι­γά­ντω­ση του Αυ­θε­ντι­κού Μα­ρα­θω­νί­ου της Αθή­νας καλ­λιέρ­γη­σε, συ­στη­μα­το­ποί­η­σε και αξιο­ποί­η­σε το ρόλο του εθε­λο­ντή στα πρό­τυ­πα των Ολυ­μπια­κών Αγώ­νων του 2004.

Το με­γα­λύ­τε­ρο εθε­λο­ντι­κό εγ­χεί­ρη­μα της Ελ­λά­δας

Το sports3.gr επι­κοι­νώ­νη­σε με τον διευ­θυ­ντή της Διεύ­θυν­σης Εθε­λο­ντών στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2004 Δη­μή­τρη Τζηρά ο οποί­ος σή­με­ρα είναι πρέ­σβης της Ελ­λά­δας στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία. Μά­λι­στα όπως απο­κά­λυ­ψε η σύ­ζυ­γός του και η πε­θε­ρά του ήταν εθε­λό­ντριες στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες και στην συ­νέ­χεια ενε­πλά­κη ο ίδιος μέσω της συ­νερ­γα­σί­ας της Ορ­γα­νω­τι­κής Επι­τρο­πής με το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών για θέ­μα­τα πρω­το­κόλ­λων και όταν γνώ­ρι­σε εκ των έσω το τε­ρά­στιο εγ­χεί­ρη­μα ανέ­λα­βε την διεύ­θυν­ση εθε­λο­ντών: «Στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2004 δε­χτή­κα­με 160.000 αι­τή­σεις και εγκρί­να­με 45.000 αι­τή­σεις για τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες και 13.000 για τους πα­ρα­ο­λυ­μπια­κούς. Ήταν το με­γα­λύ­τε­ρο εθε­λο­ντι­κό εγ­χεί­ρη­μα που έγινε ποτέ στην Ελ­λά­δα και φυ­σι­κά στον αθλη­τι­σμό».

«Ει­δι­κή κα­τη­γο­ρία ο αθλη­τι­κός εθε­λο­ντι­σμός»

Όπως λέει ο Δη­μή­τρης Τζη­ράς ο αθλη­τι­κός εθε­λο­ντι­σμός έχει πολ­λές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες: «Ο εθε­λο­ντι­σμός των αθλη­μά­των είναι ει­δι­κό­τε­ρη κα­τη­γο­ρία. Αν είσαι φίλος του αθλη­τι­σμού έχει έντο­νο κί­νη­τρο να γί­νεις και εθε­λο­ντής σε ένα άθλη­μα ή σε μία διορ­γά­νω­ση. Οι Ολυ­μπια­κοί Αγώ­νες ήταν μία αφορ­μή να τεθεί το εθε­λο­ντι­κό κί­νη­μα σε ορ­γα­νω­μέ­νη και συ­στη­μα­τι­κή βάση. Μέχρι τότε το συγ­χέ­ε­τε με με την φι­λε­σπλα­χνία και με την φι­λαν­θρω­πία ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα έχουν τε­ρά­στιες δια­φο­ρές. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση δεν εί­χα­με συ­στη­μα­τι­κό αθλη­τι­κό εθε­λο­ντι­σμό και αυτό δεί­χνει και τη ση­μα­σία της επι­τυ­χί­ας του εγ­χει­ρή­μα­τος».

«Η επι­τυ­χία του 2004»

Και ο Δη­μή­τρης Τζη­ράς συ­νε­χί­ζει: «Οι Ολυ­μπια­κοί Αγώ­νες καλ­λιέρ­γη­σαν και φύ­τε­ψαν στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία τους σπό­ρους του εθε­λο­ντι­σμού. Δό­θη­κε η ευ­και­ρία στον κόσμο να γίνει κομ­μά­τι της διορ­γά­νω­σης, να αι­σθαν­θεί την διορ­γά­νω­ση δική του και όλο αυτό έκανε το εθε­λο­ντι­κό κί­νη­μα δυ­να­τό και υπε­ρή­φα­νο. Να ση­μειω­θεί επί­σης πως το 2004 δεν πή­ρα­με την βάση των εθε­λο­ντών του Σί­δνεϊ επει­δή ήταν μία αγ­γλο­σα­ξω­νι­κή χώρα και επει­δή υπήρ­χε τε­ρά­στιο εν­δια­φέ­ρον από Έλ­λη­νες και εντός της επι­κρά­τειας και από το εξω­τε­ρι­κό ενώ συμ­με­τεί­χαν και πολ­λοί ακόμα από όλο τον πλα­νή­τη. Εί­χα­με εθε­λο­ντές ανή­λι­κους όπως τα μπολ μπόι στο τένις μέχρι 80χρο­νους που ήταν πο­λύ­γλωσ­σοι και είχαν τε­ρά­στια εμπει­ρία».

«Δεν αγκα­λιά­στη­κε όσο έπρε­πε»

Αυτή η πα­ρα­κα­τα­θή­κη του 2004 δεν αξιο­ποι­ή­θη­κε ανά­λο­γα το­νί­ζει ο πρέ­σβης κ. Τζη­ράς: «Δεν είμαι βέ­βαιος εάν όλη αυτή η προ­σπά­θεια είχε την ανά­λο­γη συ­νέ­χεια. Σί­γου­ρα δεν αγκα­λιά­στη­κε από κα­νέ­ναν. Αν εί­χα­με άλλη μία με­γά­λη διορ­γά­νω­ση τόσο με­γά­λη όπως οι Ολυ­μπια­κοί Αγώ­νες θα μπο­ρού­σα­με να κά­νου­με συ­γκρί­σεις, ωστό­σο, δεν είμαι βέ­βαιος πως υπήρ­χε ορ­γα­νω­μέ­νη συ­νέ­χεια. Θέλω να πι­στεύω όμως πως ατο­μι­κά όλος αυτός ο κό­σμος να συ­νέ­χι­σε την δράση σε μι­κρό­τε­ρους εθε­λο­ντι­κούς φο­ρείς μέσα στην κοι­νω­νία, σε συλ­λό­γους αθλη­τι­κούς, κοι­νω­νι­κούς κλπ. Ξέρω πολύ κόσμο που ακόμα και σή­με­ρα είναι εθε­λο­ντές σε πολ­λούς φο­ρείς όπως στο Χα­μό­γε­λο του Παι­διού, στην Πο­λι­τι­κή Προ­στα­σία, σε εθε­λο­ντι­κές ομά­δες δεν­δρο­φυ­τεύ­ε­ων και πυ­ρο­προ­στα­σί­ας κλπ και αυτό μου δίνει την ικα­νο­ποί­η­ση πως όλο αυτό που δη­μιουρ­γή­σα­με το 2004 δεν πήγε χα­μέ­νο».

«Πρέ­πει να γί­νουν πολλά»

Όπως είπε ο Δη­μή­τρης Τζη­ράς υπάρ­χει ανά­γκη το εθε­λο­ντι­κό κί­νη­μα να έχει κα­λύ­τε­ρη επι­κοι­νω­νία και πιο ενιαία δράση: «Σί­γου­ρα χρειά­ζε­ται κάτι πιο συ­στη­μα­τι­κό και πιο ορ­γα­νω­μέ­νο έτσι ώστε να υπάρ­χει διαρ­κής ενη­μέ­ρω­ση στην κοι­νω­νία, να γί­νε­ται ενη­μέ­ρω­ση και ο κάθε πο­λί­της να μπο­ρεί να προ­σφέ­ρει για οποιο­δή­πο­τε σκοπό, είτε είναι αθλη­τι­κός, είτε τώρα υγειο­νο­μι­κός, είτε ότι άλλο προ­κύ­πτει. Επί­σης θα ήθελα να το­νί­σω πως το 2004 εί­χα­με εθε­λο­ντές ακόμα και για­τρούς αλλά και πολ­λούς σπου­δαί­ους και επώ­νυ­μους επαγ­γελ­μα­τί­ες που πρό­σφε­ραν γιατί ήθε­λαν να νιώ­σουν ένα κομ­μά­τι του τε­ρά­στιου εθνι­κού εγ­χει­ρή­μα­τος».