«Πορεία για τη γυναικοκτονία στη Ρόδο» την Παρασκευή στην Αθήνα

Η πορεία θα ξεκι­νή­σει στις 18:00 το από­γευμα, στην πλατεία Καπνι­κα­ρέα, και συμ­με­τέ­χουν σε αυτήν οι ομάδες Καμία Ανοχή, Sabbat – Burn the Rich not the Witch, Justice For Zak/Zackie, Κυρια­κά­τικο Σχολείο Μετα­να­στών και τη Λέσχη Εργα­ζο­μέ­νων και Νεο­λαίας Ελλη­νι­κού Αργυ­ρού­πο­λης.

Η σελίδα της εκδή­λω­σης στο facebook εδώ

Ολό­κληρη η ανα­κοί­νωση – κάλεσμα:

Η Πατριαρ­χία Γυναι­κο­κτο­νεί – Για κάθε Ελένη Είμαστε σε Πόλεμο.

Στις 28 Νοεμ­βρίου η Ελένη βρέθηκε δολο­φο­νη­μένη στη Ρόδο. Την Ελένη κακο­ποί­η­σαν, βασά­νι­σαν και δολο­φό­νη­σαν οι Μανώλης Κού­κου­ρας και Αλέ­ξαν­δρος Λουτσάι, επειδή δεν συναί­νεσε να κάνει σεξ μαζί τους. Τη δολο­φό­νη­σαν επειδή αντι­στά­θηκε. Για εμάς ήταν σαφές από την πρώτη στιγμή ότι βρι­σκό­μα­σταν μπροστά σε μία ακόμη γυναι­κο­κτο­νία, πως η Ελένη δηλαδή είχε δολο­φο­νη­θεί επειδή ήταν γυναίκα. Η Ελένη δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη. Στην περί­πτωση της, όπως και σε χιλιά­δες άλλες περι­πτώ­σεις γυναι­κο­κτο­νιών στον κόσμο, είναι οι άντρες εκείνοι που διεκ­δι­κούν την κυριαρ­χία στο σώμα και στην ίδια τη ζωή των γυναι­κών και των θηλυ­κο­τή­των. Σε τέτοιο βαθμό που να μιλάμε πια για παγκό­σμια μάστιγα, αφού η νούμερο ένα αιτία θανάτου των γυναι­κών για το 2017 ήταν η βία που υπέ­στη­σαν από το οικο­γε­νειακό/συντρο­φικό τους περι­βάλ­λον.

Για άλλη μια φορά πάνω σε μια γυναι­κο­κτο­νία, συνα­ντή­θη­καν ο κοι­νω­νι­κός κανι­βα­λι­σμός και ο μιντια­κός βόθρος, που έσπευ­σαν να βάλουν στο μικρο­σκό­πιο τη ζωή της Ελένης, τις κοι­νω­νι­κές της σχέσεις, το πόσο καλή φοι­τή­τρια και ήρεμη ήταν ή δεν ήταν. Για άλλη μια φορά οι γυναι­κο­κτό­νοι δια­χω­ρί­στη­καν σε ντό­πιους και μετα­νά­στες, σε Έλληνα και Αλβανό, σε «καλό παιδί από πλούσια οικο­γέ­νεια» που παρα­σύρ­θηκε από τον «βίαιο μετα­νά­στη». Εμείς, όμως κοι­τά­ζο­ντας τους, βλέ­πουμε δύο άντρες καθη­με­ρι­νούς, βλέ­πουμε δύο άντρες και όχι έναν Έλληνα και έναν Αλβανό, γιατί οι βιαστές και οι γυναι­κο­κτό­νοι δεν έχουν φυλή, έθνος και τάξη.

Κι όσα ακο­λού­θη­σαν, τα μισο­γυ­νικά και ρατσι­στικά σχόλια στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, οι εκπο­μπές που πού­λη­σαν και βεβή­λω­σαν το νεκρό της σώμα, η αγία ελλη­νική οικο­γέ­νεια που για άλλη μια φορά σοκα­ρί­στηκε, τίποτα από αυτά δεν είναι και­νού­ριο, τίποτα από αυτά δε μας είναι ξένο. Την ίδια ρητο­ρική, το ίδιο μίσος ξέρασαν και στην περί­πτωση της ομο­φο­βι­κής, τραν­σφο­βι­κής δολο­φο­νίας του Ζακ Κωστό­που­λου αλλά και κάθε φορά που το δολο­φο­νη­μένο σώμα δεν χώραγε μέσα στην πατριαρ­χική, σεξι­στική, ρατσι­στική, εθνικά υπε­ρή­φανη κοι­νω­νία.

Γιατί δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία.

Κι έτσι από μικρές μάθαμε να παρα­τη­ρούμε την πατριαρ­χική βία θεω­ρώ­ντας την κανο­νική, ότι ο άντρας, ο πατέρας, ο σύζυγος, ο σύντρο­φος, ο γεί­το­νας, το αφε­ντικό μπορεί να χτυπάει μια γυναίκα, να την σκο­τώ­νει επειδή θεωρεί ότι το σώμα της του ανήκει, να την κλει­δώ­νει στο σπίτι γιατί έτσι θέλει, γιατί είναι τσούλα, γιατί δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται. Να την βιάζει γιατί τα «ήθελε ο κώλος της», γιατί η εξουσία του μπορεί να επι­βλη­θεί, τοξικά και αρρε­νωπά πάνω στα σώματά μας. Να ξέρει ότι δεν θα κριθεί ένοχος στα μάτια της κοι­νω­νίας, της αστυ­νο­μίας, των δικα­στών, του πατριαρ­χι­κού κράτους, που χρόνια τώρα αδρα­νούν. Κι έτσι κατα­λή­γουμε να φταίει πάντα το θύμα, αφού προ­κά­λεσε, δεν αντι­στά­θηκε, «δεν είχε μυαλό στο κεφάλι της», κυκλο­φο­ρούσε μόνη της τα βράδια ή είχε σεξουα­λική ζωή. Κι έτσι εκπαι­δευ­τή­καμε να αισθα­νό­μα­στε ένοχες, ότι φταίμε που τους νευ­ριά­σαμε, προ­κα­λέ­σαμε, δεν σωπά­σαμε όταν μας κατη­γο­ρού­σαν, φταίμε που αμυν­θή­καμε απέ­να­ντι στη βία που μας ασκή­θηκε.

Γιατί ο βιασμός είναι το κατε­ξο­χήν έγκλημα που αξιο­λο­γεί­ται και ενο­χο­ποιεί­ται το θύμα, βγαί­νουν λάδι οι δράστες, κανο­νι­κο­ποιεί­ται η έμφυλη βία και ορί­ζο­νται ο φόβος και η ντροπή ως ρυθ­μι­στές της τσα­λα­πα­τη­μέ­νης επι­θυ­μίας και του τραυ­μα­τι­σμέ­νου σώματος. Χιλιά­δες γυναί­κες και θηλυ­κό­τη­τες βιά­ζο­νται, κακο­ποιού­νται και εξο­ντώ­νο­νται καθη­με­ρινά πίσω από τις «καθα­για­σμέ­νες» πόρτες του οικο­γε­νεια­κού θεσμού, στους χώρους δου­λειάς, σε σκο­τει­νούς δρόμους, στους προ­σφυ­γι­κούς καταυ­λι­σμούς της αθλιό­τη­τας τύπου «Μόρια», στα κρα­τη­τή­ρια και στις φυλακές από τους σύγ­χρο­νους «ανθρω­πο­φύ­λα­κες». Και όσες γυναί­κες αμύ­νο­νται απέ­να­ντι στην έμφυλη βία διώ­κο­νται, δια­πο­μπεύ­ο­νται και τιμω­ρού­νται για την αντί­σταση τους, καθώς οδη­γού­νται στη φυλακή. Γιατί το κράτος δεν ανα­γνω­ρί­ζει το δικαί­ωμα μας να υπε­ρα­σπι­στούμε τις ζωές μας, τις επι­θυ­μίες μας και τα σώματα μας. Η εξουσία μας θέλει βουβές, βια­σμέ­νες, δολο­φο­νη­μέ­νες. Η εξουσία θέλει να γινό­μα­στε σκι­σμένα ρούχα, κηλίδες αίματος που σκου­πί­στη­καν γρήγορα, φέρετρα που όλη η γει­το­νιά ήξερε ότι μας περί­με­ναν αλλά κανείς δε νοιά­στηκε, τυπο­ποι­η­μέ­νες κατα­γρα­φές στα αστυ­νο­μικά συμ­βά­ντα και γαρ­γα­λι­στικά ψέματα που ενερ­γο­ποιούν τα πιο ταπεινά αντα­να­κλα­στικά στα τηλε­ο­πτικά σκου­πί­δια που σερ­βί­ρει με το κιλό η κάθε Τατιάνα.

Γιατί δεν έχουν όλες οι ζωές την ίδια αξία.

Κι έτσι δύο μήνες πριν βρέ­θη­καν δολο­φο­νη­μέ­νες τρεις γυναί­κες προ­σφύ­γισ­σες στα σύνορα στον Έβρο, μάνα και δύο κόρες, και κανείς ποτέ δεν έμαθε τα ονόματα τους, τι έγινε, ποιος τις δολο­φό­νησε, καμία έρευνα δεν δια­τά­χθηκε κι ας είχε βρεθεί το στρα­τιω­τικό μαχαίρι που τις έσφαξε ακριβώς δίπλα στα κορμιά τους. Κι έτσι την προη­γού­μενη εβδο­μάδα σε ένα χωριό στην Κέρκυρα ένας φασί­στας χρυ­σαυ­γί­της έστησε καρτέρι και εκτέ­λεσε εν ψυχρώ τον Αλβανό εργάτη Petrit Zilfe αλλά κανένα κοι­νο­βού­λιο δεν τήρησε ενός λεπτού σιγή γιατί ο θάνατος του δεν θεω­ρή­θηκε άξιος να πεν­θη­θεί, τον Ιούνιο ένας «νοι­κο­κυ­ραίος» δολο­φό­νησε τη 13χρονη Ρομά Γιαν­νούλα Καρα­χά­λιου και μια μισητή αγέλη ανθρω­ποει­δών τον χει­ρο­κρο­τούσε όταν απο­λο­γού­νταν, το Φλεβάρη ένας μπάτσος σκότωσε με το υπη­ρε­σιακό του όπλο την κόρη του, τη γυναίκα του και την πεθερά του στους Αγίους Αναρ­γύ­ρους. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι πολλοί ακόμα μπάτσοι έχουν στρέψει τα υπη­ρε­σιακά όπλα τους στις γυναί­κες και στις κόρες τους, σε τοξι­κο­ε­ξαρ­τη­μέ­νους και πρό­σφυ­γες, σε τρανς άτομα , όπως ακριβώς το έστρεψε ο Επα­μει­νών­δας Κορ­κω­νέας πριν 10 χρόνια στην καρδιά του Αλέ­ξαν­δρου Γρη­γο­ρό­που­λου. Ήταν η Ελενα από την Κύπρο που αυτο­κτό­νησε ύστερα από τους βια­σμούς που υπέ­στησε για χρόνια από τον θετό πατέρα της, ιερέα, αφού τον είδε να απο­φυ­λα­κί­ζε­ται, ο Βαγ­γέ­λης Για­κου­μά­κης που εξο­ντώ­θηκε από «λεβέ­ντες», λεβέ­ντες που αφέ­θη­καν κι αυτοί ελεύ­θε­ροι, ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζατ Λουκμαν που έπεσαν από τα χέρια της φασι­στι­κής βίας, κι οι δίκη ακόμη δεν έχει ολο­κλη­ρω­θεί. Και πόση μάτσο κουλ­τούρα έχει κατα­κλύ­σει τους δρόμους μέσα στις ελλη­νι­κές σημαίες του εθνι­κι­στι­κού και μιλι­τα­ρι­στι­κού κύματος, ποια είναι η αξία της ζωής μας μέσα στην εθνο­πα­τριαρ­χία;

Και ποιος φταίει τελικά;

Όχι δεν είναι μεμο­νω­μένο περι­στα­τικό. Δεν είναι η κακιά στιγμή. Δεν “θόλωσε”, άσκησε αυτό για το οποίο εκπαι­δεύ­τηκε, τη βία, όπως συμ­βαί­νει καθη­με­ρινά στα δια­λείμ­ματα και στις τουα­λέ­τες των σχο­λείων, όπως συνέβη στην Αμά­ρυνθο. Δεν είναι καλό παιδί που παρα­στρά­τισε, ούτε ψυχικά ασθενής που δεν ήξερε τι έκανε. Είναι η πατριαρ­χία, ο καπι­τα­λι­σμός, ο φασι­σμός που κατα­πιέ­ζουν τις ζωές μας και εφαρ­μό­ζουν το δόγμα της θανα­το­πο­λι­τι­κής πάνω μας. Από την Ιρλαν­δία ως την Αργε­ντινή, από τη Βρα­ζι­λία ως την Ισπανία, από τη Σαου­δική Αραβία ως την Κύπρο, από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες ως τη Ρόδο και τη Λευ­κίμμη το σύστημα ανα­δι­πλώ­νε­ται στο πιο βάρβαρο πρόσωπο του και βγάζει νύχια απέ­να­ντι στα κινή­ματα αντί­στα­σης και ανα­τρο­πής.

Είμαστε σε πόλεμο.

Ξέρουμε πως στη θέση της Ελένης, της Έλενας, της Γιούλας, του Ζακ, του Πετρίτ και τόσων άλλων, θα μπο­ρούσε να είναι οποια­δή­ποτε από μας, και αν δεν παλέ­ψουμε θα υπάρ­ξουν κι άλλες.

Παλεύ­ουμε για φεμι­νι­στι­κές συλ­λο­γι­κό­τη­τες σε κάθε γει­το­νιά, για γυναί­κες, θηλυ­κό­τη­τες, λοατκια+, μετά­ναστ(ρι)ες/προ­σφύ­γισ­σες, τοξι­κο­ε­ξαρ­τη­μέ­νες, ανά­πη­ρες, εργα­ζό­με­νες, άνεργες και φτωχές που θα αντλούμε δύναμη η μία από την άλλη και μαζί θα διεκ­δι­κούμε όσα μας ανήκουν. Παλεύ­ουμε για τις κακο­ποι­η­μέ­νες γυναί­κες, για τα κακο­ποι­η­μένα, διπλά κατα­πιε­σμένα, λοατκια+ άτομα. Παλεύ­ουμε για τα δολο­φο­νη­μένα αδέρφια μας, για τις δολο­φο­νη­μέ­νες αδερφές μας. Παλεύ­ουμε για όλα τα σώματα χωρίς σημασία μέχρι να τσα­κί­σουμε την πατριαρ­χία και τον καπι­τα­λι­σμό αλλά και κάθε εξου­σια­στική δομή που γεννά κατα­πί­εση και εκμε­τάλ­λευση.

Πορεία για τη Γυναι­κο­κτο­νία στη Ρόδο
Παρα­σκευή 14 Δεκέμ­βρη, στις 18.00, στην Καπνι­κα­ρέα

Είμαστε σε πόλεμο και θα νική­σουμε. Ανοιχτή Συνέ­λευση για τη Γυναι­κο­κτο­νία στη Ρόδο.