Τσίπρας: Ζήτημα λίγων εβδομάδων τα καλά νέα για το χρέος

«Η συ­ζή­τη­ση (σ.σ. για την ελά­φρυν­ση του χρέ­ους) είναι, ήδη, στο τρα­πέ­ζι και είναι ζή­τη­μα λίγων εβδο­μά­δων να έχου­με καλά νέα»: την εί­δη­ση αυτή δίνει ο πρω­θυ­πουρ­γός, Αλέ­ξης Τσί­πρας, στο άρθρο του, που δη­μο­σιεύ­ε­ται στο ση­με­ρι­νό φύλλο της «Εφη­με­ρί­δας των Συ­ντα­κτών».

Θέμα για το οποίο ση­μειώ­νει επί­σης ότι «μετά το κλεί­σι­μο της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης, θα τε­θούν, επι­τέ­λους, οι όροι για την ελά­φρυν­ση του χρέ­ους –ενός χρέ­ους, που οι προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις θε­ω­ρού­σαν ότι είναι βιώ­σι­μο… Η δεύ­τε­ρη αξιο­λό­γη­ση θα κλεί­σει έγκαι­ρα, ώστε μαζί με τις απο­φά­σεις για το χρέος και την έντα­ξη των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων στην ‘πο­σο­τι­κή χα­λά­ρω­ση’, να ανοί­ξουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για επι­στρο­φή της χώρας σε ανα­πτυ­ξια­κή τρο­χιά. Το ίδιο λένε πλέον και οι θε­σμοί».

Απόρ­ροια των πα­ρα­πά­νω εξε­λί­ξε­ων, η επι­στρο­φή της ελ­πί­δας, αφού «σε πεί­σμα όλων των προ­βλέ­ψε­ων, όλων των δυ­σκο­λιών που προ­κύ­πτουν από μια σκλη­ρή δια­πραγ­μά­τευ­ση, αλλά και σε πεί­σμα των ‘προ­φη­τών της δι­χό­νοιας και της κα­τα­στρο­φής’, που επεν­δύ­ουν πο­λι­τι­κά στην απο­τυ­χία, η στιγ­μή που ο τόπος θα γυ­ρί­σει σε­λί­δα, είναι, πλέον κοντά», εκτι­μά ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Για να κα­τα­θέ­σει τη φι­λο­δο­ξία, «η κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς, να μη κα­τα­γρα­φεί ιστο­ρι­κά ως μια ακόμη κυ­βέρ­νη­ση της κρί­σης, αλλά η κυ­βέρ­νη­ση που έβγα­λε τη χώρα από τη κρίση». Ενώ εν συ­νε­χεία προ­σθέ­τει: «Δια­νύ­ου­με λοι­πόν το τε­λευ­ταίο κομ­μά­τι μιας δύ­σκο­λης δια­δρο­μής –και αυτό το λέμε με από­λυ­τη επί­γνω­ση των δυ­σκο­λιών που βρί­σκο­νται, ακόμη, μπρο­στά μας. Θα τις αντι­με­τω­πί­σου­με, όπως αντι­με­τω­πί­σα­με και όλες τις προη­γού­με­νες».

Ενώ μια άλλη φράση χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή είναι αυτή: «Η νέα εποχή για την Ελ­λά­δα θα είναι μια εποχή στα­θε­ρό­τη­τας. Μια εποχή κα­νο­νι­κό­τη­τας, χωρίς τις στρε­βλώ­σεις του πα­ρελ­θό­ντος. Μια εποχή εδραιω­μέ­νης κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής, χωρίς απο­κλει­σμούς».

Όσον αφορά το τε­λευ­ταίο δε, δια­βε­βαιώ­νει ότι «σε αυτή την πο­ρεία ανά­καμ­ψης, δεν μπο­ρού­με, ούτε πρό­κει­ται να αφή­σου­με πίσω εκεί­νους που χτυ­πή­θη­καν πε­ρισ­σό­τε­ρο από τα 6 χρό­νια κρί­σης και άγριας λι­τό­τη­τας. Καμία ανά­πτυ­ξη και καμία πα­ρα­γω­γι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση δεν οι­κο­δο­μεί­ται σε κοι­νω­νι­κά ερεί­πια».

Μι­λώ­ντας για την Αρι­στε­ρά, επι­ση­μαί­νει ότι «ανέ­λα­βε για πρώτη φορά τη δια­κυ­βέρ­νη­ση του τόπου, ίσως στη πιο δύ­σκο­λη στιγ­μή για τη χώρα από τη με­τα­πο­λί­τευ­ση και μετά.

Για άλ­λους κακή τύχη, για τους γνώ­στες, όμως, της ιστο­ρί­ας ανα­με­νό­με­νο. Η ιστο­ρία ποτέ δε θυ­μά­ται την αρι­στε­ρά για τα εύ­κο­λα, μα για να βγά­λει το φίδι από τη τρύπα», γρά­φει ει­σα­γω­γι­κά. Και στον επί­λο­γο του άρ­θρου του, «η Αρι­στε­ρά και ο ελ­λη­νι­κός λαός γνω­ρί­ζο­νται πολύ καλά. Εί­μα­στε νέοι στην εξου­σία, αλλά όχι στις σχέ­σεις με την κοι­νω­νία.

Η Αρι­στε­ρά προ­έρ­χε­ται από τον λαό και όχι από τα χρη­μα­τι­στή­ρια, τις τρά­πε­ζες και τα funds. Γι’ αυτό και αντέ­χει. Αν κά­ποιοι εντυ­πω­σιά­ζο­νται από την αντο­χή της κυ­βέρ­νη­σης, απλά, δεν έχουν κα­τα­νο­ή­σει αυτή την στενή ιστο­ρι­κή σχέση που υπάρ­χει σε αυτόν τον τόπο, ανά­με­σα στην κοι­νω­νία και την Αρι­στε­ρά…

Η δύ­να­μη αυτής της κυ­βέρ­νη­σης είναι η εμπι­στο­σύ­νη του λαού και η σχέση τιμής που έχου­με μαζί του. Με αυτή τη δύ­να­μη, προ­χω­ρά­με με στα­θε­ρά βή­μα­τα προς τους στό­χους μας. Κλεί­νου­με τον επώ­δυ­νο κύκλο της επι­τρο­πεί­ας, και ανοί­γου­με μια νέα σε­λί­δα για τον τόπο».

Ενώ απα­ντά και στην κρι­τι­κή που δέ­χε­ται η κυ­βέρ­νη­ση για τα απο­τε­λέ­σμα­τα της δια­πραγ­μά­τευ­σης του κα­λο­και­ριού του 2015: «Κα­τα­λή­ξα­με σε ένα συμ­βι­βα­σμό που μειώ­νει κατά 22 δισ. στη τριε­τία τη λι­τό­τη­τα, χωρίς ωστό­σο να την κα­ταρ­γεί».

Ανα­φέ­ρε­ται όμως και στους πο­λι­τι­κούς του αντι­πά­λους, τους οποί­ους κα­τη­γο­ρεί ότι «με κάθε τρόπο επι­χει­ρούν να ανα­κό­ψουν την πο­ρεία για την έξοδο από την κρίση, και την πα­ρα­γω­γι­κή και θε­σμι­κή ανα­συ­γκρό­τη­ση της χώρας, και εν­δια­φέ­ρο­νται για ένα και μο­να­δι­κό πράγ­μα: την επι­στρο­φή τους στην εξου­σία μαζί με ένα ολό­κλη­ρο σύ­στη­μα συμ­φε­ρό­ντων που για δε­κα­ε­τί­ες αντι­με­τώ­πι­σε το κρά­τος ως λά­φυ­ρο και ως ερ­γα­λείο για την ικα­νο­ποί­η­ση των κάθε εί­δους ελίτ».

Με κύριο εκ­πρό­σω­πο αυτής της τάσης, «το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης (που) υπο­νό­μευ­σε το κλεί­σι­μο της πρώ­της αξιο­λό­γη­σης, και επι­χει­ρεί το ίδιο με την δεύ­τε­ρη. Ταυ­τί­ζε­ται με τις πιο ακραί­ες φωνές στο θέμα του χρέ­ους, συν­δέ­ο­ντας ευ­θέ­ως την επί­λυ­σή του με ένα «τέ­ταρ­το Μνη­μό­νιο».

Ανα­φε­ρό­με­νος εξάλ­λου στην πρό­σφα­τη ομι­λία του προ­έ­δρου της Ν.Δ. Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη ενώ­πιον ξένων επεν­δυ­τών και πως εκεί «μί­λη­σε με τα χει­ρό­τε­ρα λόγια για τις προ­ο­πτι­κές της οι­κο­νο­μί­ας και ζή­τη­σε εκλο­γές», ο πρω­θυ­πουρ­γός θέτει το ρη­το­ρι­κό, κατ’ αυτόν, ερώ­τη­μα: «Μήπως μπερ­δεύ­τη­κε και νό­μι­ζε ότι μιλά σε κομ­μα­τι­κό κοινό; Δυ­στυ­χώς όχι», απα­ντά και εξη­γεί: «Γιατί η Νέα Δη­μο­κρα­τία έχει στρα­τη­γι­κό σχέ­διο την απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση της χώρας και της οι­κο­νο­μί­ας, προ­κει­μέ­νου να χρε­ώ­σει στην Αρι­στε­ρά τη κρυφή της ατζέ­ντα, ένα ‘4ο μνη­μό­νιο’ σκλη­ρής λι­τό­τη­τας και κοι­νω­νι­κής διά­λυ­σης».

Άλ­λω­στε, «στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, το σχέ­διο της Νέα Δη­μο­κρα­τί­ας είναι ένα: Να φανεί χρή­σι­μη στους πιο ακραί­ους κύ­κλους του διε­θνούς και του εγ­χώ­ριου οι­κο­νο­μι­κού κα­τε­στη­μέ­νου και ταυ­τό­χρο­να να τι­μω­ρή­σει τον ελ­λη­νι­κό λαό για την εμπι­στο­σύ­νη που έδει­ξε στην Αρι­στε­ρά».

Με­γά­λο μέρος του άρ­θρου, που έχει τίτλο, «Με στα­θε­ρά βή­μα­τα για την ανά­καμ­ψη και τη δη­μο­κρα­τία», εστιά­ζε­ται στις ανα­γκαί­ες θε­σμι­κές αλ­λα­γές: «Οφεί­λου­με να επι­νο­ή­σου­με θε­σμούς δη­μο­κρα­τί­ας και χώ­ρους ελευ­θε­ρί­ας όπου η κοι­νω­νία θα μπο­ρεί να ενη­με­ρώ­νε­ται, να κρί­νει και να συμ­με­τέ­χει.

Αυτή ακρι­βώς είναι η λο­γι­κή με την οποία η κυ­βέρ­νη­ση προ­χω­ρά στον κοι­νω­νι­κό διά­λο­γο για την Συ­νταγ­μα­τι­κή Ανα­θε­ώ­ρη­ση, με την επι­δί­ω­ξη, οι τομές που θα ει­σα­χθούν προς συ­ζή­τη­ση στην προ­βλε­πό­με­νη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δια­δι­κα­σία, να έχουν ένα ου­σια­στι­κό ρι­ζο­σπα­στι­κό απο­τύ­πω­μα».

Και κλεί­νει με την ει­κό­να της χώρας στο εξω­τε­ρι­κό: «Μέσα σε ένα μόλις χρόνο γί­να­με πρω­τα­γω­νι­στές των εξε­λί­ξε­ων. Εκεί που πα­λιό­τε­ρα κα­νείς δε μας πλη­σί­α­ζε, τώρα επι­σκέ­πτο­νται τη χώρα μας, δια­δο­χι­κά, ξένοι ηγέ­τες με πα­γκό­σμια επιρ­ροή. Γιατί απο­δεί­ξα­με, με τε­ρά­στια και συ­στη­μα­τι­κή προ­σπά­θεια η Ελ­λά­δα δεν είναι ο φτω­χός συγ­γε­νής. Έχει φωνή και υπε­ρα­σπί­ζε­ται πα­ναν­θρώ­πι­νες αξίες».

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ