Τι σημαίνει η νέα εξόρμηση του Ορούτς Ρέις

Η ώρα του δια­λό­γου δεν ήρθε ακόμη. Αυτό είναι το συμπέ­ρα­σμα από την πρω­το­βου­λία της Άγκυρας να ξανα­στεί­λει το ερευ­νη­τικό σκάφος Ορούτς Ρεϊς στην ανα­το­λική Μεσό­γειο και μάλιστα σε θαλάσ­σια περιοχή η οποία, σύμφωνα με τη ναυτική οδηγία που εκδό­θηκε από τουρ­κι­κής πλευράς σχεδόν εφά­πτε­ται των χωρικών υδάτων του Καστελ­λό­ρι­ζου. Και όλα αυτά ενώ μόλις την προη­γού­μενη εβδο­μάδα στην σύντομη συνά­ντησή τους στο περι­θώ­ριο της Διε­θνούς Διά­σκε­ψης για την Ασφά­λεια στην Μπρα­τι­σλάβα οι υπουρ­γοί Εξω­τε­ρι­κών της Ελλάδας, Νίκος Δένδιας και της Τουρ­κίας, Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου συμ­φώ­νη­σαν να δοθεί ημε­ρο­μη­νία επα­νεκ­κί­νη­σης των διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών, με την πρω­το­βου­λία για τον καθο­ρι­σμό του χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος να ανήκει στην Άγκυρα.

Αντ’ αυτού δια­μορ­φώ­νε­ται πλέον μία κατά­σταση η οποία περι­γρά­φε­ται από το ελλη­νικό υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών ως “μείζων κλι­μά­κωση και ευθεία απειλή κατά της ειρήνης και της ασφά­λειας στην περιοχή”.

Η αιφ­νί­δια αλλαγή βημα­τι­σμού από τουρ­κι­κής πλευράς, συν­δυα­ζό­μενη με άλλες κινή­σεις το τελευ­ταίο διά­στημα, όπως το άνοιγμα του παρα­λια­κού μετώπου της περί­κλει­στης πόλης της Αμμο­χώ­στου, παρα­πέ­μπει σε μία περί­πλοκη χορο­γρα­φία, που δεν έχει ερμη­νευ­θεί επαρκώς.

Απο­τε­λεί η νέα εξόρ­μηση του Ορούτς Ρέις κίνηση ορι­στι­κής απε­μπλο­κής από την προ­ο­πτική της επι­στρο­φής στο τραπέζι των διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών, τώρα που πλέον έχει παρέλ­θει το ορόσημο της Ευρω­παϊ­κής Συνόδου Κορυφής και της επα­πει­λού­με­νης επι­βο­λής κυρώ­σεων; Ή συνιστά απλώς δια­πραγ­μα­τευ­τικό ελιγμό, όσο παρα­μέ­νουν οι απο­κλί­σεις ως προς την ατζέντα του δια­λό­γου όπως την αντι­λαμ­βά­νε­ται η κάθε πλευρά;

Σε κάθε περί­πτωση, απο­τε­λεί υπεν­θύ­μιση (τόσο προς την Αθήνα, όσο και προς τις τρίτες δυνά­μεις που μεσο­λα­βούν) ότι “η Τουρκία θα συνε­χί­σει να υπε­ρα­σπί­ζε­ται τα δικαιώ­ματά της”, όπως το έθεσε το υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών της γεί­το­νος σε ανα­κοί­νωσή του. Με άλλα λόγια, ότι σκο­πεύει να διε­ξα­γά­γει τον όποιο διάλογο μόνο με όρους ταπει­νω­τι­κούς για την ελλη­νική πλευρά, αξιο­ποιώ­ντας την ασυμ­με­τρία ανάμεσα στο “διπλω­μα­τικό τραπέζι” και στα όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται “επί του πεδίου”.

Δεν είναι δύσκολο να φαντα­στεί κανείς ότι η στο­χο­θε­σία της τουρ­κι­κής πλευράς αυτή τη στιγμή επι­κε­ντρώ­νε­ται στη δημιουρ­γία ενός ολοένα και μεγα­λύ­τε­ρου χάσμα­τος (επι­χει­ρη­σια­κού, ίσως και πολι­τι­κού) ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο, σε μία φάση που ο πρώτος γύρος των “εκλογών” στα Κατε­χό­μενα ανοίγει τον δρόμο για τον παρα­με­ρι­σμό του “απεί­θαρ­χου” Μου­σταφά Ακιντζί και ο Γενικός Γραμ­μα­τέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκου­τέ­ρες φέρεται έτοιμος να επα­νεκ­κι­νή­σει εντός του Νοεμ­βρίου της δια­δι­κα­σίες για το Κυπριακό, αρχικά με άτυπη πεντα­μερή διά­σκεψη.

Με αυτή την έννοια, ο “εκβια­σμός”, τον οποίο παρα­δέ­χε­ται η ανα­κοί­νωση του ελλη­νι­κού υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών ότι επι­χει­ρεί η Τουρκία, συντο­νί­ζε­ται με τις δια­θέ­σεις του διε­θνούς παρά­γο­ντα και απο­τυ­πώ­νει την μη ενερ­γο­ποί­ηση απο­τε­λε­σμα­τι­κών εργα­λείων “πει­θα­να­γκα­σμού” της Άγκυρας.

Πηγή: capital.gr

Του Κώστα Ράπτη