Οι φιλόλογοι Δωδεκανήσου αποχαιρετούν τον Γιάννη Ταυρόπουλο

Ως μέλη του Συν­δέ­σμου Φι­λο­λό­γων Δω­δε­κα­νή­σου θρη­νού­με μια τρα­γι­κή απώ­λεια….πρό­ω­ρη και τόσο επώ­δυ­νη, τον θά­να­το του συ­να­δέλ­φου και μέ­λους του Συν­δέ­σμου μας, του Γιάν­νη Ταυ­ρό­που­λου. Πρό­ω­ρα έφυγε από κοντά μας αφή­νο­ντας δυ­σα­να­πλή­ρω­το κενό. Θα μας λεί­ψει η δυ­να­μι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τά του, οι καί­ριες και ου­σια­στι­κές πα­ρεμ­βά­σεις του σε θέ­μα­τα επι­στη­μο­νι­κά αλλά και ερ­γα­σια­κά, το γέλιο του που ξόρ­κι­ζε το “κακό”. Πλη­θω­ρι­κός στην αγάπη και στην τρυ­φε­ρό­τη­τα, χει­μαρ­ρώ­δης στον λόγο και στο συ­ναί­σθη­μα, πάντα δο­τι­κός και πάντα εκεί, στα εύ­κο­λα και στα δύ­σκο­λα, στα ευ­χά­ρι­στα και στα λι­γό­τε­ρο καλά.

Ο Γιάν­νης Ταυ­ρό­που­λος, από­φοι­τος του Ιστο­ρι­κού και Αρ­χαιο­λο­γι­κού Τμή­μα­τος της Φι­λο­σο­φι­κής Σχο­λής του Αρι­στο­τε­λεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης ερ­γα­ζό­ταν ως εκ­παι­δευ­τι­κός δια­τη­ρώ­ντας πα­ράλ­λη­λα αμεί­ω­το το εν­δια­φέ­ρον του για θέ­μα­τα αρ­χαιο­λο­γί­ας. Αν δεν τον είχε κερ­δί­σει η εκ­παί­δευ­ση, θα γι­νό­ταν εξαί­ρε­τος αρ­χαιο­λό­γος, κατά ομο­λο­γία συμ­φοι­τη­τών και συ­να­δέλ­φων του. Ως δά­σκα­λος ξε­χώ­ρι­σε όχι μόνο για την επι­στη­μο­νι­κή του κα­τάρ­τι­ση, αλλά και για τη βαθιά και ει­λι­κρι­νή αγάπη που έτρε­φε για τους μα­θη­τές, την οποία του αντα­πέ­δι­δαν γεν­ναιό­δω­ρα. Τις σχέ­σεις του με τους συ­να­δέλ­φους του χα­ρα­κτή­ρι­ζαν πά­ντο­τε η διά­θε­ση ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς και αλ­λη­λεγ­γύ­ης καθώς και το πη­γαίο χιού­μορ του.

Συ­ντε­τρι­μέ­νοι πα­ρα­κα­λού­με τον γιο του και την αγα­πη­μέ­νη του γυ­ναί­κα, την συ­νά­δελ­φο μας Χάρι να στα­θούν δυ­να­τοί, όπως εκεί­νος θα το επι­θυ­μού­σε. Κα­λο­τά­ξι­δος Γιάν­νη.. Μας άφη­σες την αύρα σου, το γέλιο σου, τον μο­να­δι­κά ξε­χω­ρι­στό σου λόγο, την πα­ρου­σία σου, που δεν θα γίνει ποτέ απου­σία. Θα σε νιώ­θου­με πάντα ανά­με­σά μας!