Βόμβα ΣτΕ: Γκρεμίστε τα όλα!-Η οριοθέτηση του αιγιαλού προκύπτει από φυσικά φαινόμενα

Η οριο­θέ­τη­ση του αι­για­λού δεν δη­μιουρ­γεί­ται με νό­μους και υπουρ­γι­κές απο­φά­σεις, αλλά προ­κύ­πτει από φυ­σι­κά φαι­νό­με­να. Αυτό ξε­κα­θα­ρί­ζει το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας χωρίς να αφή­νει κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο πα­ρερ­μη­νεί­ας για τον τρόπο οριο­θέ­τη­ση του αι­για­λού, στέλ­νο­ντας έτσι ένα μή­νυ­μα προς πάσα κα­τεύ­θυν­ση.

Πα­ράλ­λη­λα, το Ανώ­τα­το Ακυ­ρω­τι­κό Δι­κα­στή­ριο κάνει σαφές ότι τα αυ­θαί­ρε­τα κτί­σμα­τα που βρί­σκο­νται στον αι­για­λό χωρίς πε­ρι­στρο­φές θα κα­τε­δα­φί­ζο­νται υπο­χρε­ω­τι­κά και άμεσα.

Η κτη­μα­τι­κή υπη­ρε­σία Κυ­κλά­δων στη­ρι­ζό­με­νη σε έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας του Λι­με­ναρ­χεί­ου Σε­ρί­φου εξέ­δω­σε πρω­τό­κολ­λο κα­τε­δά­φι­σης αυ­θαί­ρε­του κτί­σμα­τος στον αι­για­λό οι­κι­σμού της Σε­ρί­φου. Πα­ράλ­λη­λα, κά­λε­σε την ιδιο­κτή­τρια του ακι­νή­του να το κα­τε­δα­φί­σει μέσα σε 15 ημέ­ρες όπως προ­βλέ­πει η νο­μο­θε­σία.

Το κτί­σμα για το οποίο δια­τά­χθη­κε η κα­τε­δά­φι­ση του ανε­γέρ­θη­κε το 1960 ως απο­θή­κη με άδεια της τότε Χω­ρο­φυ­λα­κής Σε­ρί­φου. Στη συ­νέ­χεια το 1993 με άδεια του Πο­λε­ο­δο­μι­κού γρα­φεί­ου Μήλου, επε­τρά­πη η αλ­λα­γή χρή­σης του επί­μα­χου κτί­σμα­τος και από απο­θή­κη με­τα­τρά­πη­κε σε κα­τά­στη­μα, όπου και λει­τούρ­γη­σε ως «μίνι μάρ­κετ».

Η ιδιο­κτή­τρια του κα­τα­στή­μα­τος προ­σέ­φυ­γε στην Δι­καιο­σύ­νης και ζη­τού­σε να ακυ­ρω­θεί το πρω­τό­κολ­λο κα­τε­δά­φι­σης. Στη συ­νέ­χεια κα­τέ­θε­σε αί­τη­ση στην Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία για επα­να­κα­θο­ρι­σμό του αι­για­λού κατά τρόπο ώστε να εξαι­ρεί­ται το επί­μα­χο κτί­σμα, καθώς έχει ανα­γερ­θεί με νό­μι­μη άδεια. Τε­λι­κά το αί­τη­μα αυτό για επα­να­κα­θο­ρι­σμό του αι­για­λού απερ­ρί­φθη.

Όμως στο με­σο­διά­στη­μα και ενώ εκ­κρε­μού­σε η όλη δια­δι­κα­σία ενώ­πιον των δι­κα­στη­ρί­ων η ιδιο­κτή­τρια απε­βί­ω­σε και συ­νέ­χι­σε την δι­κα­στι­κή δια­δι­κα­σία ο γιος της, ο οποί­ος σύμ­φω­να με την δια­θή­κη της απο­βιώ­σα­σας μη­τέ­ρας του είναι ο νό­μι­μος κλη­ρο­νό­μος του ακι­νή­του.

Η αυ­ξη­μέ­νη σύν­θε­ση του Ε΄ Τμή­μα­τος του ΣτΕ αφού ερ­μή­νευ­σε την πο­λε­ο­δο­μι­κή νο­μο­θε­σία, υπο­γραμ­μί­ζει ότι «τα αυ­θαί­ρε­τα κτί­σμα­τα ανε­γει­ρό­με­να εν μέρει ή εν όλω εντός του αι­για­λού ή εντός της θά­λασ­σας, κα­τε­δα­φί­ζο­νται υπο­χρε­ω­τι­κώς».

Οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας όταν ανα­φέ­ρο­νται σε αυ­θαί­ρε­τα εντός της θα­λάσ­σης εν­νο­ούν της εξέ­δρες που στή­νο­νται από ξύλα και με βά­σεις από μπε­τόν μέσα στην θά­λασ­σα και επάνω τους λει­τουρ­γούν, κατά κα­νό­να, εστια­τό­ρια, ου­ζά­δι­κα, κα­φε­τέ­ριες και άλλα πα­ρό­μοια κα­τα­στή­μα­τα.

Οι ει­δι­κές αυτές δια­τά­ξεις περί αυ­θαι­ρέ­των κα­τα­σκευών, το­νί­ζουν οι δι­κα­στές, «απο­σκο­πούν στην άμεση και απο­τε­λε­σμα­τι­κή προ­στα­σία του αι­για­λού και του θα­λασ­σί­ου χώρου και επι­βάλ­λουν την απο­κα­τά­στα­ση της μορ­φής τους, η οποία έχει αλ­λοιω­θεί με την χωρίς άδεια ανέ­γερ­ση πάσης φύ­σε­ως τε­χνι­κού έργου, κτί­σμα­τος ή κα­τα­σκευά­σμα­τος».

Η κα­τε­δά­φι­ση κτι­σμά­των ση­μειώ­νουν οι σύμ­βου­λοι Επι­κρα­τεί­ας, που ανε­γέρ­θη­καν «χωρίς την προ­βλε­πό­με­νη από τη νο­μο­θε­σία περί αι­για­λού διοι­κη­τι­κή άδεια πρέ­πει, κατ’ αρχήν, να λαμ­βά­νε­ται οπο­τε­δή­πο­τε και αν έχει λάβει χώρα ανέ­γερ­σή τους, ακόμη δη­λα­δή και αν αυτά έχουν ανε­γερ­θεί πριν από την οριο­θέ­τη­ση του αι­για­λού με διοι­κη­τι­κή πράξη».

Και αυτό, ανα­φέ­ρουν με έμ­φα­ση οι δι­κα­στές, γιατί «ο αι­για­λός δεν δη­μιουρ­γεί­ται με σχε­τι­κή πράξη της Πο­λι­τεί­ας, αλλά προ­κύ­πτει από φυ­σι­κά φαι­νό­με­να, δη­λα­δή τις με­γα­λύ­τε­ρες αλλά συ­νή­θεις ανα­βά­σεις των κυ­μά­των, η δε προ­βλε­πό­με­νη στον νόμο δια­δι­κα­σία κα­θο­ρι­σμού των ορίων του δεν απο­σκο­πεί παρά στη δια­πί­στω­ση του πραγ­μα­τι­κού αυτού γε­γο­νό­τος».

Η κα­τε­δά­φι­ση των αυ­θαι­ρέ­των μετά την έκ­δο­ση του σχε­τι­κού πρω­το­κόλ­λου γί­νε­ται από τον ιδιο­κτή­τη του αυ­θαι­ρέ­του. Εάν ο ιδιο­κτή­της δεν το κα­τε­δα­φί­σει τότε με την επι­μέ­λεια του αρ­μό­διου Νο­μάρ­χη κα­τε­δα­φί­ζε­ται. Τα έξοδα κα­τε­δά­φι­σης δια­βι­βά­ζο­νται στην αρ­μο­δία Δ.Ο.Υ. και ει­σπράτ­το­νται από τον ιδιο­κτή­τη του αυ­θαί­ρε­του σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις περί εί­σπρα­ξης δη­μο­σί­ων εσό­δων.

Πά­ντως, πέρα από όλα αυτά η προ­σφυ­γή του ιδιο­κτή­τη του κτί­σμα­τος τε­λι­κά έγινε δεκτή, για κα­θα­ρά τυ­πο­λα­τρι­κούς λό­γους. Οι δι­κα­στές έκα­ναν δεκτή την αί­τη­ση ακύ­ρω­σης με το σκε­πτι­κό ότι η άδεια ανέ­γερ­σης του επί­μα­χου κτί­σμα­τος είχε εκ­δο­θεί πριν από την οριο­θέ­τη­ση του αι­για­λού που έγινε το 1983 από την Νο­μαρ­χία Κυ­κλά­δων, ενώ προ­σθέ­τουν ότι ούτε η άδεια ανέ­γερ­σης είχε ανα­κλη­θεί από την αρ­μό­δια Πο­λε­ο­δο­μι­κή υπη­ρε­σία.

Έτσι, από τους συμ­βού­λους Επι­κρα­τεί­ας κρί­θη­κε ότι το επί­μα­χο πρω­τό­κολ­λο κα­τε­δά­φι­σης δεν εκ­δό­θη­κε νό­μι­μα και για το λόγο αυτό ακυ­ρώ­θη­κε.

Ημε­ρη­σία