Γαστρονομικός τουρισμός; Ναι, στον Μονόλιθο!

Είχα δει στην αρχή της σεζόν, στο site του μι­κρού ξε­νο­δο­χεί­ου που υπάρ­χει στον Μο­νό­λι­θο, κάτι για μα­θή­μα­τα μα­γει­ρι­κής και γευ­σι­γνω­σί­ας.  Δεν θυ­μή­θη­κα να ασχο­λη­θώ , παρά μόνο όταν άρ­χι­σα να βλέπω φω­το­γρα­φί­ες από χα­μο­γε­λα­στούς του­ρί­στες να μα­γει­ρεύ­ουν.

Θέ­λη­σα να μάθω πε­ρισ­σό­τε­ρα. Ξε­κί­νη­σα από πού αλλού; Από εκεί που έβλε­πα να μα­γει­ρεύ­ουν οι του­ρί­στες. Από τον «Παλιό Μο­νό­λι­θο».

Ο Μα­νώ­λης , με πα­ρέ­πεμ­ψε στον εμπνευ­στή. Που δεν είναι άλλος από την Μα­ρί­να.

Η Marina Zawaher και ο Γιώρ­γος Θυρής είναι οι δια­χει­ρι­στές του μι­κρού ξε­νο­δο­χεί­ου «Τhomas Hotel». Δυο νέα παι­διά, με πολλά όνει­ρα και ιδέες, όχι μόνο για την επι­χεί­ρη­σή τους, αλλά και για τον τόπο που ζουν.

‘Αλ­λω­στε, αυτά πάνε μαζί. «Η ισχύς εν τη ενώ­σει», το λέει η Μα­ρί­να, η οποία  χεί­μαρ­ρος στο λόγο της, δεν σου κάνει καρ­διά να την στα­μα­τάς  για να της κά­νεις την επό­με­νη ερώ­τη­ση. Σας με­τα­φέ­ρω μέσα από την γλα­φυ­ρή της δι­ή­γη­ση  πως ο Μο­νό­λι­θος απο­φά­σι­σε να κάνει γα­στρο­νο­μι­κό του­ρι­σμό. ‘Ισως βοη­θή­σουν τέ­τοιες ιδέες συ­νέρ­γειας κι άλλα χωριά, μέχρι να απο­φα­σί­σουν να βγά­λουν τα σχέ­δια επί χάρ­του από τα συρ­τά­ρια οι αρ­μό­διοι για τις «μορ­φές εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού»  που θα μπο­ρέ­σουν να βοη­θή­σουν και τα χωριά ενός κα­τώ­τε­ρου Θεού.

«‘Όταν ζεις σε έναν τόπο τόσο μικρό, με­γά­λα πράγ­μα­τα μπο­ρείς να κα­τα­φέ­ρεις μόνο με καλή παρέα. Έτσι λοι­πόν,όταν με­τα­κό­μι­σα στο χωριό και από­λυ­τα εμπνευ­σμέ­νη από την τε­ρά­στια προ­σπά­θεια που έκανε ο Γιώρ­γος όλα τα προη­γού­με­να χρό­νια, σκέ­φτη­κα από πού θα ήταν καλό να ξε­κι­νή­σω για να πάμε την ιστο­ρία ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα. Για να έχου­με κάτι πα­ρα­πά­νω να πούμε και να προ­σφέ­ρου­με στον Μο­νό­λι­θο.

Κοι­τώ­ντας γύρω τις λι­γο­στές  επι­χει­ρή­σεις, εί­πα­με, τι κα­λύ­τε­ρο από το «ισχύς εν τη ενώ­σει». Έτσι λοι­πόν, προ­τεί­να­με στον Μα­νώ­λη Ηρω­νία και την γυ­ναί­κα του Δέ­σποι­να, ιδιο­κτή­τες της τα­βέρ­νας «Πα­λιός Μο­νό­λι­θος» καθώς και στον οι­νο­ποιό Μα­νώ­λη Κα­ρί­κα, ιδιο­κτή­τη του «Greek House», να ενώ­σου­με τις δυ­νά­μεις μας και να προ­σφέ­ρου­με στον κόσμο που επι­σκέ­πτε­ται το ξε­νο­δο­χείο και το χωριό, την ευ­και­ρία της από­λυ­της γνή­σιας και γευ­στι­κής μο­νο­λι­θιά­τι­κης εμπει­ρί­ας. Εκεί­νοι με τί­μη­σαν με το να με εμπι­στευ­τούν κι εγώ τώρα κα­λού­μουν να τους βγάλω ασπρο­πρό­σω­πους.

Το concept  ήταν μεν δο­κι­μα­σμέ­νο και επι­τυ­χη­μέ­νο σε Σα­ντο­ρί­νες και Μυ­κό­νους και όλα τα πε­ντά­στε­ρα, αλλά εδώ ήμα­σταν σε άλλο «πλα­νή­τη» και η πρό­κλη­ση ήταν με­γά­λη. Έτσι ξε­κι­νή­σα­με μα­θή­μα­τα μα­γει­ρι­κής στον ένα και γευ­σι­γνω­σί­ας κρα­σιού στον άλλο.

Ση­μειω­τέ­ον πως εί­χα­με την τύχη να εί­μα­στε ομάδα με τους κα­λύ­τε­ρους. Με έναν «Παλιό Μο­νό­λι­θο» που οι γεύ­σεις του δεν ξε­χνιού­νται, πόσω μάλ­λον ο μο­να­δι­κός οι­κο­δε­σπό­της του και έναν Μα­νώ­λη Κα­ρί­κα, που πριν καν δο­κι­μά­σεις το κρασί και την σούμα του, το με­ρά­κι του βγά­ζει μάτι, μόνο κοι­τώ­ντας τα αμπέ­λια του πίσω στην Κυ­μι­σά­λα.

Στα μα­θή­μα­τα μα­γει­ρι­κής  ντύ­να­με τους επι­σκέ­πτες μας με χα­ρού­με­νες πο­διές και τους συ­νο­δεύ­α­με στην τα­βέρ­να. Εκεί για δυο ώρες πε­ρί­που, είχαν την ευ­και­ρία μαζί με την Δέ­σποι­να να μα­γει­ρέ­ψουν, να πλά­σουν, να γε­λά­σουν και να μά­θουν τα μυ­στι­κά της πα­ρα­δο­σια­κής μο­νο­λι­θιά­τι­κης κου­ζί­νας, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας επο­χια­κά φρέ­σκα υλικά και μόνο της αυλής μας, από το χώμα μας.

Στο τέλος στρώ­ναν το τρα­πέ­ζι και απο­λάμ­βα­ναν όλοι μαζί τις δη­μιουρ­γί­ες τους με την κα­λύ­τε­ρη παρέα. Κι έπει­τα,  γυρ­νού­σαν εν­θου­σια­σμέ­νοι να μας πουν για τις ιστο­ρί­ες που άκου­σαν από τον Μα­νώ­λη, την κι­θά­ρα που έπαι­ξε και πως τρα­γού­δι­σαν όλοι μαζί.

Στην γευ­σι­γνω­σία κρα­σιού ένιω­θες ότι θα μπο­ρού­σαν να μεί­νουν στο κε­λά­ρι μέχρι την ώρα που θα επι­στρέ­ψουν στην πα­τρί­δα τους. Άκου­γαν τον Μα­νώ­λη να τους μι­λά­ει για τις ιστο­ρί­ες του και ενώ δο­κί­μα­ζαν τις δια­φο­ρε­τι­κές ποι­κι­λί­ες, ήταν σαν να ρου­φού­σαν όσο πε­ρισ­σό­τε­ρη Ελ­λά­δα γι­νό­ταν, τόση, ώστε να φτά­σει μέχρι την επό­με­νη φορά.

Κι επει­δή το κρασί πάει πάντα με καλό φα­γη­τό, εκεί­νος και η Μαρία φρό­ντι­ζαν να τους μα­γει­ρεύ­ουν χί­λιους δυο με­ζέ­δες, με τα χέρια τους, γιατί με άδειο στο­μά­χι δεν γι­νό­ταν, λέ­γα­νε, είναι ντρο­πή. Κι όταν ύστε­ρα από 2 ώρες έπρε­πε να φύ­γουν, ένα πράγ­μα μόνο του ζη­τού­σαν του Μα­νώ­λη, να πα­ρα­μεί­νει έτσι,  γνή­σιος και αυ­θε­ντι­κός από καρ­διάς.

Κι εμείς πάντα δίπλα τους, από την αρχή ως το τέλος, μέχρι την ώρα που τρώ­γα­με  το γλυκό του κου­τα­λιού κάτω από την πέρ­γκο­λα, παρέα με το ηλιο­βα­σί­λε­μα.

Και σιγά- σιγά άρ­χι­σε να ξε­δι­πλώ­νε­ται μπρο­στά μας ένα κοινό που συχνά έκλει­νε τις δια­κο­πές του με ισχυ­ρό κί­νη­τρο να γευ­τεί όλα αυτά τα αρώ­μα­τα που του προ­σφέ­ρα­με, όχι όμως μόνο με την γεύση του αλλά κυ­ρί­ως με την ψυχή του.

Γιατί πλέον ο του­ρι­σμός μας έχει την ανά­γκη να κά­τσει μαζί μας, να γίνει η παρέα μας, να νιώ­σει οι­κειό­τη­τα, να του πούμε και να μας πει την ιστο­ρία του και πριν την επι­στρο­φή να αγκα­λια­στού­με. Γιατί αυτό που κυ­ρί­ως ζη­τά­ει τε­λι­κά είναι να θέλει να γυ­ρί­σει στον ίδιο τόπο για εμάς.

Κι όταν ο εν λόγω τόπος είναι ο Μο­νό­λι­θος, τότε φα­γη­τό, κρασί και άν­θρω­ποι έφτια­ξαν τον Πα­ρά­δει­σο για όσους έχουν πάντα όρεξη να γεύ­ο­νται ζωή.»