Με το μέτωπο του παραλόγου

Είναι εξορ­γι­στι­κό να βλέ­πει κα­νείς τα κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης να μην ψη­φί­ζουν κάτι αυ­το­νό­η­το  και να συ­ντάσ­σο­νται με το μέ­τω­πο του πα­ρα­λό­γου. Να μην ψη­φί­ζουν τη διά­τα­ξη για αυ­στη­ρές κυ­ρώ­σεις σε όσους βε­βαιώ­νουν, ψευ­δώς, εμ­βο­λια­σμούς. Να υπο­στη­ρί­ζουν πρό­θυ­μα την ατι­μω­ρη­σία ενι­σχύ­ο­ντας έτσι τους πάσης φύ­σε­ως επι­τη­δεί­ους, οι οποί­οι αρ­νού­νται να πρά­ξουν τα δέ­ο­ντα, εφό­σον δεν συ­ντρέ­χουν απα­γο­ρευ­τι­κοί λόγοι υγεί­ας, και να εμ­βο­λια­στούν. Αν δεν μπο­ρούν να συ­μπο­ρευ­τούν ούτε σε αυτό, τι κου­βέ­ντα να κά­νου­με πα­ρα­πέ­ρα, τι ελ­πί­δα να έχου­με;