Τα αναβατόρια μας μάραναν

Στο πλέον διάσημο μνημείο της χώρας στην Ακρό­πολη, υπο­λει­τουρ­γούσε εδώ και χρόνια το ανα­βα­τό­ριο για ΑΜΕΑ, μέχρι που στα­μά­τησε να λει­τουρ­γεί τελείως λόγω μη συντή­ρη­σης. Ένα ανα­βα­τό­ριο που απο­κτή­σαμε το 2004 λόγω Ολυ­μπια­κών αγώνων, μη μας που και τίποτε καθυ­στε­ρη­μέ­νους. Μετά τα γνωστά. Όλα αφή­νο­νται στην φθορά του χρόνου. Εδώ αφή­νο­νται τα Μνημεία τα ανα­βα­τό­ρια είναι το θέμα; Κατά τα λοιπά ο Πολι­τι­σμός, δεν λείπει από εξαγ­γε­λίες προ­ε­κλο­γι­κές κυρίως και στις θαυ­μά­σιες μετε­κλο­γι­κές εκθέ­σεις ιδεών,  των εκά­στοτε υπουρ­γών που ανα­λαμ­βά­νουν να ηγηθούν του υπουρ­γείου.  Και πάντα φυσικά υπάρχει και η περί­φημη δια­σύν­δεση Πολι­τι­σμού και-Τουρισμού. Τον Φεβρουά­ριο του 2015, στην πρώτη ομιλία του πρω­θυ­πουρ­γού Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή, η «πολι­τι­σμική ανα­γέν­νηση της πατρί­δας μας» κατα­γρά­φηκε ως ένας από τους βασι­κούς στόχους της κυβέρ­νη­σης. Στα τέσσερα χρόνια που μεσο­λά­βη­σαν μέχρι την προ­κή­ρυξη των εκλογών, από το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού πέρασαν τέσ­σε­ρις υπουρ­γοί που μάλλον δεν κατά­φε­ραν να απο­κω­δι­κο­ποι­ή­σουν τη φράση του Αλέξη Τσίπρα και να στε­ριώ­σουν. Ο κ. Ξυδάκης υπο­σχέ­θηκε μια «άνοιξη πολι­τι­σμού» στην Ελλάδα, ο κ. Μπαλτάς έβλεπε το υπουρ­γείο όχι ως «γυάλινο πύργο» αλλά ως έναν θεσμό που εγγυά­ται «το κοι­νω­νικό όφελος και το ανα­πτυ­ξιακό απο­τέ­λε­σμα» της καλ­λι­τε­χνι­κής δημιουρ­γίας. Για την κ. Κονιόρ­δου ο πολι­τι­σμός ήταν «ένας κήπος που πρέπει να καθα­ρί­σουμε και να του επι­τρέ­ψουμε να ανθήσει», ενώ η κ. Ζορμπά επε­δί­ωξε να οργα­νώ­σει στον πολι­τι­σμό «το όραμα που έχει ανάγκη η κοι­νω­νία μας μετά τα χρόνια της εθνικής κατά­θλι­ψης». Είναι γεγονός ότι οι πολι­τι­κοί όλων των κομ­μα­τι­κών απο­χρώ­σεων αρέ­σκο­νται στις ανα­κοι­νώ­σεις και στις εξαγ­γε­λίες, στις υπο­σχέ­σεις για τομές, για σπάσιμο αυγών και νυστέ­ρια που θα φτάνουν βαθιά μέσα στο κόκαλο. Από αυτή την τάση δεν ξέφυγαν οι υπουρ­γοί Πολι­τι­σμού του ΣΥΡΙΖΑ που όπως φαί­νε­ται, σήκωσαν τον πήχυ αρκετά ψηλά, σε σημείο που πια ήταν δύσκολο να τον δια­κρί­νουν.

Υ.Γ. Στα καθ’ ημάς, θα ήταν πολυ­τέ­λεια βέβαια να μιλάμε για ανα­βα­τό­ρια στην Ακρό­πολη της Λίνδου ή στο Κάστρο Μονο­λί­θου. Ιδίως για το τελευ­ταίο, το οποίο καταρ­ρέει και η υπο­χώ­ρηση τμη­μά­των των τειχών, κάνει επι­κίν­δυνη την επί­σκεψη σε συγκε­κρι­μένα σημεία, αφού ανά πάσα στιγμή ελλο­χεύει κίν­δυ­νος να βρεθεί κάποιος στο κενό. Προς το παρόν οι πέτρες που γκρε­μί­ζο­νται χρη­σι­μο­ποιού­νται από τους επι­σκέ­πτες για… εικα­στικό δρώμενο με εκα­το­ντά­δες πυρ­γά­κια.  Η απο­κα­τά­σταση του Κάστρου Μονο­λί­θου που σημειω­τέον απο­τε­λεί πόλο έλξης για χιλιά­δες επι­σκέ­πτες, εκκρε­μεί εδώ και χρόνια. Επε­ρω­τή­σεις των βου­λευ­τών πάνε κι έρχο­νται και οι εκκλή­σεις των κατοί­κων για τον ανα­πτυ­ξιακό πόλο της περιο­χής τους, χάνο­νται στον θόρυβο από της πέτρες που πέφτουν. Οσο για την περί­φημη δια­σύν­δεση Πολι­τι­σμού και Του­ρι­σμού, θα την κατα­φέ­ρουμε, όταν κάποιος του­ρί­στας τραυ­μα­τι­στεί και δεν θα έχουμε όχι γιατρό εκεί γύρω τριγύρω, αλλά ούτε ΕΚΑΒ για να τον παρα­λά­βει, όπως έγινε πρό­σφατα Κάποιο από τα περι­στα­τικά θα πάρει δημο­σιό­τητα, είτε στη Λίνδο με τους χιλιά­δες επι­σκέ­πτες και χωρίς γιατρό, είτε στο Μονό­λιθο. Θα γίνουμε διά­ση­μοι στα πέρατα του κόσμου, ιδίως αν υπάρ­ξουν και φωτο­γρα­φίες κάποιος επι­σκέ­πτης να μετα­φέ­ρε­ται τραυ­μα­τι­σμέ­νος σε καρότσα ημι­φορ­τη­γού.