Αλλου ύφους

Περί των αθλη­τι­κών είπαμε πως έχω μαύρα μεσά­νυ­χτα. Εμεινα επο­μέ­νως στην είδηση πως πέθανε ο Παύλος Γιαν­να­κό­που­λος, γνωστός επι­χει­ρη­μα­τίας και αθλη­τι­κός παρά­γο­ντας. Mέχρι που άρχισαν να περνούν μπροστά μου στον τύπο και στο δια­δί­κτυο, σχόλια αθλη­τι­κών παρα­γό­ντων της Ελλάδας και του εξω­τε­ρι­κού, αλλά και απλών φιλά­θλων φίλων και αντι­πά­λων (επέμενα σ’ αυτά των αντι­πά­λων). Εκείνο λοιπόν που κατά­λαβα, ήταν, πως ο Παύλος Γιαν­να­κό­που­λος, ήταν μακράν ο καλύ­τε­ρος αθλη­τι­κός παρά­γο­ντας, από όσους κυκλο­φο­ρούν. Άλλου ύφους,αγα­πούσε και ζούσε για την ομάδα του όπως περι­γρά­φουν οι γνω­ρί­ζο­ντες. Δεν την είδε ποτέ  ως «όχημα» για οτι­δή­ποτε άλλο -και ονόματα δε λέμε. Το μεγα­λύ­τερο «παρά­σημο» του όμως σαν παρά­γο­ντας είναι ο καθο­λι­κός σεβα­σμός από τους «αντι­πά­λους» του. Mεγαλύτερο, από όλα μαζί τα πρω­τα­θλή­ματα σε Ελλάδα και Ευρώπη: Κάτι εξαι­ρε­τικά δύσκολο να συμβεί μέσα στο νοσηρό περι­βάλ­λον του ελλη­νι­κού αθλη­τι­σμού, σε έναν χώρο, που δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Μακάρι να μην είναι ο τελευ­ταίος του είδους…