Χατζησάββας: H Συνδικαλιστική Δράση Κατοχυρωμένο Δικαίωμα των Eργαζομένων

H Συν­δι­κα­λι­στι­κή Δράση Κα­το­χυ­ρω­μέ­νο Δι­καί­ω­μα των Eργα­ζο­μέ­νων – του Σάββα Χα­τζη­σάβ­βα, Προ­έ­δρου του Ερ­γα­το­ϋ­παλ­λη­λι­κού Κέ­ντρου Ρόδου

-Κα­θη­με­ρι­νά γι­νό­μα­στε μάρ­τυ­ρες μιας συ­στη­μα­τι­κής προ­σπά­θεια από επι­χει­ρή­σεις που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην πε­ριο­χή μας να πα­ρε­μπο­δί­σουν τη συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση, είτε με διώ­ξεις – απο­λύ­σεις συν­δι­κα­λι­στι­κών στε­λε­χών, είτε με την τρο­μο­κρά­τη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων που είναι μέλη σω­μα­τεί­ων. Στό­χος τους είναι να απο­κό­ψουν τους ερ­γα­ζό­με­νους απ’ αυτά και να τους οδη­γή­σουν στην ανα­ζή­τη­ση ατο­μι­κών λύ­σε­ων για την υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των τους.

Με την πα­ρέμ­βα­σή μου αυτή θέλω να ανα­φερ­θώ επι­γραμ­μα­τι­κά στο δι­καί­ω­μα των ερ­γα­ζο­μέ­νων στη συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση και στις προ­βλέ­ψεις του νόμου, που προ­στα­τεύ­ει αυτό το δι­καί­ω­μα.

Η συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση πε­ρι­λαμ­βά­νει όλες τις ενέρ­γειες των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των συν­δι­κα­λι­στι­κών στε­λε­χών, που οδη­γούν στην κα­το­χύ­ρω­ση της συν­δι­κα­λι­στι­κής ελευ­θε­ρί­ας.

Η δράση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων κα­το­χυ­ρώ­νε­ται, όταν δια­σφα­λί­ζε­ται και προ­στα­τεύ­ε­ται η ακώ­λυ­τη άσκη­σή της, όταν λαμ­βά­νο­νται μέτρα για τη διευ­κό­λυν­σή της και όταν προ­στα­τεύ­ο­νται τα συν­δι­κα­λι­ζό­με­να άτομα (συν­δι­κα­λι­στι­κά στε­λέ­χη και μη) από τον κίν­δυ­νο απώ­λειας της δου­λειάς τους.

Μέσα από την ισχύ­ου­σα ερ­γα­τι­κή νο­μο­θε­σία δια­σφα­λί­ζε­ται πλή­ρως η ακώ­λυ­τη δράση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων. Τα όρ­γα­να του Κρά­τους έχουν την υπο­χρέ­ω­ση να παίρ­νουν τα απα­ραί­τη­τα μέτρα, που θα δια­σφα­λί­ζουν την ανε­μπό­δι­στη άσκη­ση του δι­καιώ­μα­τος ίδρυ­σης συν­δι­κα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης και την αυ­τό­νο­μη λει­τουρ­γία των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων.

Στο πλαί­σιο αυτό, απα­γο­ρεύ­ε­ται στους ερ­γο­δό­τες και σε κάθε τρίτο να προ­βαί­νει σε οποια­δή­πο­τε πράξη ή πα­ρά­λει­ψη, που πα­ρα­κω­λύ­ει την άσκη­ση των συν­δι­κα­λι­στι­κών δι­καιω­μά­των.

Ιδιαί­τε­ρα απα­γο­ρεύ­ε­ται:

α) να ασκούν επιρ­ροή στους ερ­γα­ζο­μέ­νους για την ίδρυ­ση ή μη συν­δι­κα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης,

β) να επι­βάλ­λουν ή να πα­ρε­μπο­δί­ζουν με οποιον­δή­πο­τε τρόπο ή μέσο την προ­σχώ­ρη­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων σε ορι­σμέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση,

γ) να απαι­τούν από τους ερ­γα­ζο­μέ­νους δή­λω­ση συμ­με­το­χής, μη συμ­με­το­χής ή απο­χώ­ρη­σης από συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση,

δ) να υπο­στη­ρί­ζουν ορι­σμέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση με οι­κο­νο­μι­κά ή άλλα μέσα,

ε) να επεμ­βαί­νουν με οποιον­δή­πο­τε τρόπο στη διοί­κη­ση, στη λει­τουρ­γία και στη δράση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων,

στ) να με­τα­χει­ρί­ζο­νται με ευ­μέ­νεια ή δυ­σμέ­νεια τους ερ­γα­ζο­μέ­νους ανά­λο­γα με τη συμ­με­το­χή τους σε ορι­σμέ­νη συν­δι­κα­λι­στι­κή ορ­γά­νω­ση.

Με τον τρόπο αυτό προ­βλέ­πε­ται η υπο­χρέ­ω­ση κατ’ αρχήν του ερ­γο­δό­τη αλλά και κάθε τρί­του να μην πα­ρεμ­βαί­νουν στον τρόπο άσκη­σης της συν­δι­κα­λι­στι­κής ελευ­θε­ρί­ας και στις ει­δι­κό­τε­ρες εκ­δη­λώ­σεις της. Με τις πα­ρα­πά­νω απα­γο­ρεύ­σεις δια­σφα­λί­ζε­ται ότι η ίδρυ­ση των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων είναι προ­ϊ­όν απο­κλει­στι­κά της βού­λη­σης των

εν­δια­φε­ρό­με­νων, ότι οι συν­δι­κα­λι­στι­κές ορ­γα­νώ­σεις θα λει­τουρ­γούν απρό­σκο­πτα, καθώς και ότι τα μέλη τους δεν θα αντι­με­τω­πί­ζο­νται δυ­σμε­νώς εξαι­τί­ας των συν­δι­κα­λι­στι­κών τους επι­λο­γών.

Κάθε πα­ρά­βα­ση της πα­ρα­πά­νω υπο­χρέ­ω­σης είναι πα­ρά­νο­μη πράξη και δη­μιουρ­γεί υπο­χρέ­ω­ση απο­ζη­μί­ω­σης υπέρ του θι­γό­με­νου. Ταυ­τό­χρο­να, η πα­ρα­βί­α­ση αυτή απο­τε­λεί και ποι­νι­κό αδί­κη­μα, το οποίο επι­σύ­ρει ποινή φυ­λά­κι­σης και χρη­μα­τι­κή ποινή.

Το ισχύ­ον νο­μι­κό κα­θε­στώς προ­στα­τεύ­ει επι­πλέ­ον ρητά τα συν­δι­κα­λι­στι­κά στε­λέ­χη από την από­λυ­ση, τις αυ­θαί­ρε­τες με­τα­θέ­σεις, χωρίς τη συ­γκα­τά­θε­ση της συν­δι­κα­λι­στι­κής ορ­γά­νω­σης, ενώ ταυ­τό­χρο­να προ­βλέ­πε­ται η διευ­κό­λυν­ση της συν­δι­κα­λι­στι­κής δρά­σης, με το δι­καί­ω­μα λει­τουρ­γί­ας της στους χώ­ρους δου­λειάς, με πί­να­κες ανα­κοι­νώ­σε­ων, δια­νο­μή εντύ­πων, με το δι­καί­ω­μα επι­κοι­νω­νί­ας με τον ερ­γο­δό­τη – του­λά­χι­στον μία φορά το μήνα – , με την πα­ρου­σία των συν­δι­κα­λι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων κατά την επι­θε­ώ­ρη­ση ορ­γά­νων του Υπουρ­γεί­ου Ερ­γα­σί­ας κλπ.

Για όποιον ερ­γο­δό­τη επι­μέ­νει αυ­θαί­ρε­τα να κα­τα­πα­τεί το δι­καί­ω­μα στη συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση, θα ήθελα να του υπεν­θυ­μί­σω τη σχε­τι­κή νο­μο­θε­σία :

• Διε­θνής Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας 98/1949 και 135/1971

• Ευ­ρω­παϊ­κός Κοι­νω­νι­κός Χάρ­της

• Σύ­νταγ­μα της Ελ­λά­δας

• Νόμος 1264/1982

• Οδη­γία 2002/14 Ε.Κ

• Προ­ε­δρι­κό Διά­ταγ­μα 240/2006

Θέλω να στεί­λω ένα μή­νυ­μα στην ερ­γο­δο­τι­κή πλευ­ρά ότι μόνο με σε­βα­σμό στα δι­καιώ­μα­τα των ερ­γα­ζο­μέ­νων και μέσα από συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες μπο­ρού­με να ξε­πε­ρά­σου­με την κρίση. Αν δια­λυ­θούν οι ορ­γα­νω­μέ­νες εκ­φρά­σεις της κοι­νω­νί­ας, μια από τις οποί­ες είναι τα συν­δι­κά­τα, τότε θα οδη­γη­θού­με σε συν­θή­κες ζού­γκλας, όπου ο κάθε ένας μόνος του θα προ­σπα­θεί να επι­βιώ­σει και να υπε­ρα­σπι­στεί τη ζωή και την αξιο­πρέ­πεια τη δική του και της οι­κο­γέ­νειάς του με κάθε μέσο θε­μι­τό ή αθέ­μι­το. Θα φτά­σου­με έτσι στην αυ­το­δι­κία, όπου ο κα­θέ­νας θα παίρ­νει το νόμο στα χέρια του, για να υπε­ρα­σπι­στεί τα δι­καιώ­μα­τά του.

Ελ­πί­ζω και εύ­χο­μαι να μη φτά­σου­με ποτέ ως κοι­νω­νία σ’ αυτό το επί­πε­δο. Εμείς στα συν­δι­κά­τα κά­νου­με ό,τι μπο­ρού­με, για να εκ­προ­σω­πή­σου­με τους ερ­γα­ζό­με­νους και να προ­βάλ­λου­με με ορ­γα­νω­μέ­νο τρόπο τις διεκ­δι­κή­σεις τους. Από την άλλη πλευ­ρά Κυ­βέρ­νη­ση και ερ­γο­δο­σία κά­νουν ό,τι περνά από το χέρι τους, για να οδη­γή­σουν τα πράγ­μα­τα στα άκρα, να δια­λύ­σουν τα συν­δι­κά­τα, να πε­ριο­ρί­σουν τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ελευ­θε­ρί­ες και να εφαρ­μό­σουν το νόμο του ισχυ­ρού (ερ­γο­δό­τη) απέ­να­ντι στον ανί­σχυ­ρο (ερ­γα­ζό­με­νο).

Τους λέμε λοι­πόν ξε­κά­θα­ρα ότι αυτό δεν πρό­κει­ται να πε­ρά­σει.

Ρόδος 12/06/2014