Εισαγγελική εισήγηση για την παραπομπή Ροδίτη σε δίκη για αποπλάνηση και κατάχρηση ανηλίκου

Ενώ­πιον του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ει­σή­χθη η δι­κο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στη­κε σε βάρος ενός 35χρο­νου Ρο­δί­τη με πρό­τα­ση από την Αντει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου για την πα­ρα­πο­μπή στο ακρο­α­τή­ριο του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της πε­ρι­φέ­ρειας του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, για απο­πλά­νη­ση και κα­τά­χρη­ση ανη­λί­κου που συ­μπλή­ρω­σε τα 14 έτη και ανη­λί­κου που έχει συ­μπλη­ρώ­σει τα 12 αλλά όχι τα 14 έτη.

Ο 35χρο­νος είχε κρι­θεί προ­σω­ρι­νά κρα­τού­με­νος μετά την απο­λο­γία του. Κατά την απο­λο­γία του ισχυ­ρί­στη­κε ότι δια­τη­ρού­σε σχέση με τη μη­τέ­ρα της ανή­λι­κης από το 2016 και έβλε­πε και τα τρία της παι­διά σαν να ήταν δικά του.

Το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης σύμ­φω­να με την Ει­σαγ­γε­λι­κή ει­σή­γη­ση προς το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου έχει ως εξής:

Κατά το χρο­νι­κό διά­στη­μα από τον Σε­πτέμ­βριο του έτους 2019 μέχρι και την 6η Φε­βρουα­ρί­ου 2021, ήτοι σε χρο­νι­κό διά­στη­μα κατά το οποίο η φε­ρό­με­νη ως θύμα δι­ή­νυε το 14ο έτος της ηλι­κί­ας της, χωρίς να έχει συ­μπλη­ρώ­σει αυτό, αλλά και σε χρόνο μετά τη συ­μπλή­ρω­σή του και πριν τη συ­μπλή­ρω­ση του 15ου έτους, ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, ο οποί­ος δια­τη­ρού­σε συ­ναι­σθη­μα­τι­κό δεσμό με την μη­τέ­ρα της ανή­λι­κης ήδη από το 2016 και πρό­σφα­τα είχε δια­κό­ψει αυτόν, εκ­με­ταλ­λευό­με­νος την εμπι­στο­σύ­νη που είχε ανα­πτυ­χθεί τόσο με τη μη­τέ­ρα όσο και με την ίδια την ανή­λι­κη πα­θού­σα, φέ­ρε­ται να προ­έ­βη σε βάρος της κατ’ επα­νά­λη­ψη και επί μα­κρόν σε πρά­ξεις γε­νε­τή­σιου χα­ρα­κτή­ρα χωρίς τη συ­ναί­νε­σή της και σε χρόνο όπου η μη­τέ­ρα, του είχε εμπι­στευ­τεί την ανή­λι­κη για να την επι­βλέ­πει αφού διέ­με­ναν πε­ρι­στα­σια­κά μαζί, ιδίως σε χρόνο κατά τον οποίο η ίδια ερ­γα­ζό­ταν ή μετά τη δια­κο­πή της σχέ­σε­ως μη­τέ­ρας – δρά­στη, όταν του την εμπι­στευό­ταν να την επι­βλέ­πει στην οικία του, χωρίς, ωστό­σο, να υφί­στα­νται από τα μέχρι τώρα συ­γκε­ντρω­θέ­ντα στοι­χεία, εν­δεί­ξεις βίας ή απει­λής σο­βα­ρού και άμε­σου κιν­δύ­νου ζωής ή σω­μα­τι­κής ακε­ραιό­τη­τάς της.

Η Ει­σαγ­γε­λι­κή λει­τουρ­γός ανα­φέ­ρει με­τα­ξύ άλλων ότι οι πρά­ξεις έλα­βαν χώρα τόσο στην οικία της πα­θού­σας σε χρόνο κατά τον οποίο ο προ­σφεύ­γων ήταν επι­φορ­τι­σμέ­νος με την επί­βλε­ψή της όσο και στην οικία του, όπου με­τέ­βαι­νε η πα­θού­σα προ­κει­μέ­νου να εξο­μα­λυν­θούν οι με­τα­ξύ τους σχέ­σεις, αφού η αιτία της δια­κο­πής της σχέ­σης μη­τρός και κα­τη­γο­ρου­μέ­νου ήταν οι καυ­γά­δες με­τα­ξύ της πα­θού­σας και του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ήτοι ομοί­ως σε χρόνο όπου η μη­τέ­ρα είχε εμπι­στευ­τεί στον κα­τη­γο­ρού­με­νο την ανή­λι­κη για να την επι­βλέ­πει και να την προ­στα­τεύ­ει.

Ο ίδιος, τόσο κατά την απο­λο­γία του ενώ­πιον της Ανα­κρί­τριας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου όσο και στην προ­σφυ­γή του αρ­νεί­ται τις ενα­ντί­ον του απο­δι­δό­με­νες κα­τη­γο­ρί­ες και ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ου­δέ­πο­τε ο ίδιος προ­έ­βη σε γε­νε­τή­σιες πρά­ξεις με την ανή­λι­κη, δη­λώ­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα άγνοια ανα­φο­ρι­κά με την πι­θα­νή αιτία για την οποία η ανή­λι­κη ισχυ­ρί­ζε­ται αυτά για το πρό­σω­πό του, πλην του ό,τι η ίδια εξέ­φρα­σε επι­θυ­μία για αυτόν.

Η Ει­σαγ­γε­λέ­ας ανα­φέ­ρει ότι η απο­λο­γία του κρί­νε­ται μη πει­στι­κή ενό­ψει, με­τα­ξύ των άλλων, και του γε­γο­νό­τος ότι ου­δέ­πο­τε, ούτε ενώ­πιον της Ανα­κρί­τριας, έδωσε εξή­γη­ση για ποιο λόγο απο­τύ­πω­νε και έστελ­νε γρα­πτά μη­νύ­μα­τα στην πα­θού­σα με το πε­ριε­χό­με­νο που αυτά έχουν και υπο­δει­κνύ­ουν την ύπαρ­ξη σχέ­σε­ως που δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται σε αυτήν του συ­ντρό­φου της μη­τέ­ρας αλλά αντι­θέ­τως απο­δει­κνύ­ουν την ύπαρ­ξη τε­τε­λε­σμέ­νων γε­νε­τή­σιων πρά­ξε­ων με­τα­ξύ τους, οι οποί­ες έχουν επα­νει­λημ­μέ­νως τε­λε­στεί και πρό­κει­ται να τε­λε­στούν εκ νέου, μη­νύ­μα­τα από το πε­ριε­χό­με­νο των οποί­ων μά­λι­στα η μη­τέ­ρα της ανή­λι­κης αντι­λή­φθη­κε τη συ­μπε­ρι­φο­ρά του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου και προ­σέ­φυ­γε στη δι­καιο­σύ­νη.

Άλ­λω­στε, μετά το τέλος κάθε συ­νο­μι­λί­ας με­τα­ξύ τους υπήρ­χε η γρα­πτή πα­ρό­τρυν­ση του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στην ανή­λι­κη να δια­γρά­ψει τα μη­νύ­μα­τα της συ­νο­μι­λί­ας τους.

Οι δε ανα­φε­ρό­με­νοι στο απο­λο­γη­τι­κό υπό­μνη­μα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου ισχυ­ρι­σμοί περί υπάρ­ξε­ως σκευω­ρί­ας ενα­ντί­ον του, η οποία σκευω­ρία ανα­φαί­νε­ται από τις υπο­δει­κνυό­με­νες αντι­φά­σεις στις κα­τα­θέ­σεις της μη­τέ­ρας σχε­τι­κά με τη συ­μπε­ρι­φο­ρά και το χα­ρα­κτή­ρα της ανή­λι­κης, όπως έκρι­νε η Ει­σαγ­γε­λέ­ας, ου­δό­λως επι­βε­βαιώ­νο­νται και αλυ­σι­τε­λώς προ­βάλ­λο­νται.