Αιώνιος έρωτας – Ο αρχαιότερος εναγκαλισμός

Μία σπα­νιό­τατη ανα­κά­λυψη έκαναν αρχαιο­λό­γοι κοντά στο σπήλαιο Αλε­πό­τρυπα του Διρού. Βρέθηκε διπλή ταφή ενός άντρα και μίας γυναί­κας σε στάση ενα­γκα­λι­σμού που χρο­νο­λο­γεί­ται από το 3.800 π.Χ

Παράλ­ληλα, βρέθηκε και δεύτερη διπλή αδια­τά­ρα­κτη ταφή νεαρών ενη­λί­κων, άνδρα και γυναί­κας, σε εξαι­ρε­τικά συνε­σταλ­μένη στάση σε συνά­φεια με σπα­σμέ­νες αιχμές βελών.

Τα ευρή­ματα από την ανα­σκαφή στη θέση «Ξαγκου­νάκι» στον περι­βάλ­λο­ντα χώρο του σπη­λαίου Αλε­πό­τρυπα κρί­νο­νται ιδιαι­τέ­ρως σημα­ντικά.

Όπως ανα­φέ­ρει το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού σε ανα­κοί­νωσή του, οι ταυ­τό­χρο­νες διπλές ταφές δεν είναι συχνό φαι­νό­μενο και πολύ περισ­σό­τερο συχνό αρχαιο­λο­γικό εύρημα.

Ο αρχαιό­τε­ρος ενα­γκα­λι­σμός

Επι­πλέον, οι διπλές ταφές σε στάση ενα­γκα­λι­σμού είναι εξαι­ρε­τικά σπάνιες και αυτή του Διρού απο­τε­λεί μία από τις αρχαιό­τε­ρες του κόσμου, αν όχι την αρχαιό­τερη, μέχρι σήμερα. Έχει χρο­νο­λο­γη­θεί με άνθρακα C14 στο 3800 π.Χ., ενώ ανάλυση DNA των οστών των δύο ατόμων απέ­δειξε ότι πρό­κει­ται για έναν άνδρα και μία γυναίκα.

Σε στρώ­ματα της Τελικής Νεο­λι­θι­κής από το 4200 ως το 3800 π.Χ. απο­κα­λύ­φθη­καν επίσης μία διπλή αδια­τά­ρα­κτη, πρω­το­γε­νής παιδική ταφή σε αγγείο, καθώς και αδια­τά­ρα­κτη ταφή εμβρύου.

Στα υπερ­κεί­μενα στρώ­ματα απο­κα­λύ­φθηκε κυκλικό οστε­ο­φυ­λά­κιο, δια­μέ­τρου τεσ­σά­ρων μέτρων, ορι­σμένο από αργούς λίθους, που φέρει βοτσα­λό­στρωτο δάπεδο.

Χώρος από­θε­σης νεκρών

Μεγάλη ποσό­τητα ανθρώ­πι­νων σκε­λε­τι­κών κατα­λοί­πων που αντι­προ­σω­πεύ­ουν δεκάδες ατόμων, περι­συλ­λέ­χθηκε από την επι­φά­νεια του δαπέδου σε συνά­φεια με χαρα­κτη­ρι­στικά ευρή­ματα της ΥΕ ΙΙΙ (Μυκη­ναϊ­κής Εποχής) όπως κερα­μική, χάντρες, εγχει­ρί­διο. Η συγκε­κρι­μένη αρχι­τε­κτο­νική κατα­σκευή για την προ­σχε­δια­σμένη μετα­φορά και δευ­τε­ρο­γενή ταφή δεκάδων ατόμων, απο­τε­λεί μονα­δικό παρά­δειγμα στην Μυκη­ναϊκή εποχή.

Η προ­κα­ταρ­κτική μελέτη τους κατέ­δειξε ότι βρί­σκο­νται σε δευ­τε­ρο­γενή απόθεση, μετα­φέρ­θη­καν δηλαδή από την αρχική θέση ταφής τους στο «Ξαγκου­νάκι».

Στην ευρύ­τερη περιοχή του σπη­λαίου δεν έχουν μέχρι στιγμής εντο­πι­σθεί κατά­λοιπα οικι­σμού της Μυκη­ναϊ­κής Εποχής, παρά τη συστη­μα­τική επι­φα­νειακή έρευνα.

Η πλη­σιέ­στερη θέση αυτής της εποχής βρί­σκε­ται στον Άγιο Βασί­λειο, σε από­σταση του­λά­χι­στον 40 χιλιο­μέ­τρων από την Αλε­πό­τρυπα.

Η επι­στη­μο­νική ομάδα εκτιμά ότι η περιοχή του σπη­λαίου λει­τούρ­γησε επί χιλιε­τίες στη συλ­λο­γική μνήμη των ομάδων ως χώρος από­θε­σης των νεκρών τους.

ΑΠΕ-ΜΠΕ