Τοποθέτηση του κ. Φώτη Κωστόπουλου σχετικά με το κτίριο του Ελληνικού Προξενείου

Από τον κ. Φώτη Κω­στό­που­λο εστά­λη η ακό­λου­θη επι­στο­λή:

κ . Δ/ντη

Σχε­τι­κά με την δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση που γί­νε­ται τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, όσον αφορά την εγκα­τά­στα­ση της υπη­ρε­σί­ας δια­χεί­ρι­σης απο­βλή­των, στο κτί­ριο που στε­γα­ζό­ταν το Ελ­λη­νι­κό Προ­ξε­νείο επί Ιτα­λο­κρα­τί­ας, ανα­φέ­ρω τα ακό­λου­θα:

Ήμουν από αυ­τούς που συ­νέ­βα­λαν στην αγορά του κτι­ρί­ου, αφού η Νο­μαρ­χια­κή Πα­ρά­τα­ξη «Δω­δε­κά­νη­σα Δύ­να­μη Ελ­πί­δας» της οποί­ας ήμουν επι­κε­φα­λής, ψή­φι­σε θε­τι­κά για την απευ­θεί­ας αγορά του ακι­νή­του και έτσι σχη­μα­τί­σθη­κε η απαι­τού­με­νη από το νόμο πλειο­ψη­φία των 2/3 του Νο­μαρ­χια­κού Συμ­βου­λί­ου.

Ο λόγος που ψη­φί­σα­με για την αγορά ήταν γιατί επρό­κει­το για ένα κτί­ριο σύμ­βο­λο της νε­ώ­τε­ρης ιστο­ρί­ας μας και επει­δή οι ιδιο­κτή­τες του είχαν απο­φα­σί­σει να το που­λή­σουν, δεν θέ­λα­με να δούμε να λει­τουρ­γεί σ’ ένα ιστο­ρι­κό χώρο, κά­ποιο BAR ή εστια­τό­ριο.

Ο λόγος που επέ­τρε­ψε την απευ­θεί­ας αγορά του ακι­νή­του ήταν διτ­τός δηλ. η ιστο­ρι­κή μο­να­δι­κό­τη­τα του ακι­νή­του και ο σκο­πός εγκα­τά­στα­σης σ’ αυτό Μου­σεί­ου της νε­ώ­τε­ρης Δω­δε­κα­νη­σια­κής Ιστο­ρί­ας.

Εάν δεν συ­νέ­τρε­χαν και οι δύο αυτοί λόγοι δε θα υπήρ­χε νο­μι­κό έρει­σμα για την απευ­θεί­ας αγορά του ακι­νή­του, δηλ. χωρίς δια­γω­νι­σμό.

Οι ευ­θύ­νες της μη υλο­ποί­η­σης του σκο­πού για τον οποίο αγο­ρά­σθη­κε το κτί­ριο, βα­ρύ­νουν όλες τις Νο­μαρ­χια­κές και Πε­ρι­φε­ρεια­κές αρχές που υπήρ­ξαν από την αγορά του, 22 χρό­νια πριν (1999) μέχρι και σή­με­ρα.

Δε με ενο­χλεί το γε­γο­νός ότι εγκα­τα­στά­θη­κε η συ­γκε­κρι­μέ­νη υπη­ρε­σία στο κτί­ριο, αφού πρό­κει­ται για υπη­ρε­σία που συμ­βά­λει στην προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, για το οποίο όλοι αγω­νιού­με.

Αυτό που με προ­βλη­μα­τί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο, είναι ότι χά­θη­κε άλλη μια ευ­και­ρία για να δη­μιουρ­γη­θεί ένα μου­σείο της νε­ώ­τε­ρης Δω­δε­κα­νη­σια­κής ιστο­ρί­ας που υπήρ­ξε πο­λυ­σή­μα­ντη και πο­λυ­κύ­μα­ντη και δεν είναι γνω­στή στις νε­ό­τε­ρες γε­νιές, ενώ η δη­μιουρ­γία οπτι­κο­α­κου­στι­κού υλι­κού, που με σύγ­χρο­να μέσα θα ανα­βί­ω­νε την ιστο­ρία της Δω­δε­κα­νή­σου, θα απο­τε­λού­σε πόλο έλξης για σχο­λεία και επι­σκέ­πτες του νη­σιού μας.

Γι’ αυτό με την πα­ρού­σα μου υπο­βά­λω την πρό­τα­ση στη Πε­ρι­φέ­ρεια και τον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, να μην εγκα­τα­λει­φθεί η ιδέα και ο σκο­πός δη­μιουρ­γί­ας Μου­σεί­ου της νε­ώ­τε­ρης Δω­δε­κα­νη­σια­κής Ιστο­ρί­ας στο κτί­ριο και η εγκα­τά­στα­ση της Υπη­ρε­σί­ας δια­χεί­ρι­σης απο­βλή­των να θε­ω­ρη­θεί προ­σω­ρι­νή, μέ­χρις ότου βρε­θεί ένα άλλο κτί­ριο για να την στε­γά­σει (δόξα το θεό έχου­με πολλά).

Να ξε­κι­νή­σει δε άμεσα, με από­φα­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου, η δια­δι­κα­σία και ανά­θε­ση συ­γκέ­ντρω­σης, κα­τα­γρα­φής και αξιο­λό­γη­σης των εκ­θε­μά­των που θα στε­γα­στούν στο μέλ­λον στο συ­γκε­κρι­μέ­νο κτί­ριο, όπως και η δη­μιουρ­γία οπτι­κο­α­κου­στι­κού υλι­κού, έτσι ώστε να μεί­νει ζω­ντα­νή η ιδέα δη­μιουρ­γί­ας μου­σεί­ου της νε­ώ­τε­ρης Δω­δε­κα­νη­σια­κής ιστο­ρί­ας, ενώ με τον τρόπο αυτό θα δια­σω­θούν ιστο­ρι­κά στοι­χεία και κει­μή­λια που μπο­ρεί να χα­θούν ή κα­τα­στρα­φούν.

Οι στεί­ρες αντι­πα­ρα­θέ­σεις με πο­δο­σφαι­ρι­κούς όρους δεν συμ­βάλ­λουν στην νη­φά­λια και εποι­κο­δο­μη­τι­κή αντι­με­τώ­πι­ση του θέ­μα­τος. Ας μη χω­ρι­ζό­μα­στε σε τι­μη­τές και επι­κρι­τές, όλοι αγα­πά­με αυτό τον τόπο και δεν πι­στεύω ότι υπάρ­χει κά­ποιος που θέλει να σβή­σει την ιστο­ρία του, πι­στεύω ότι με νη­φά­λια συ­ζή­τη­ση υπάρ­χει λύση για όλα τα θέ­μα­τα.

Ρόδος 12-1-2022

Φώτης Κω­στό­που­λος

Δι­κη­γό­ρος