Νέα αίτηση αποφυλάκισης υπέβαλε η κατηγορούμενη για το φόνο του ΕΠΟΠ

Ενώ­πιον της τα­κτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου κ. Μα­ρί­νας Κρα­νί­τη προ­σέ­φυ­γε η 31χρονη Ρη­γο­πού­λα Γιαν­νι­κά­κη του Βα­σι­λεί­ου, κά­τοι­κος Πη­γα­δί­ων Καρ­πά­θου, που κα­τη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συ­ντρό­φου της, επι­διώ­κο­ντας για δεύ­τε­ρη φορά την αντι­κα­τά­στα­ση της προ­σω­ρι­νής της κρά­τη­σης.

Θυ­μί­ζου­με ότι με βού­λευ­μα που εξέ­δω­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε κατ’ ου­σί­αν η από 28 Φε­βρουα­ρί­ου 2014 όμοια προ­σφυ­γή της αν και ανα­γνω­ρί­στη­κε «εμ­μέ­σως» ότι τέ­λε­σε το αδί­κη­μα, ευ­ρι­σκό­με­νη σε άμυνα και εν βρα­σμώ ψυχής.

Όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η 31χρονη κα­τη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συ­ντρό­φου της, 30χρο­νου επαγ­γελ­μα­τία οπλί­τη, Αδάμ Βεσ­σά­λα του Πα­να­γιώ­τη, που γεν­νή­θη­κε στο Γα­λα­τά Τροι­ζη­νί­ας και υπη­ρε­τού­σε στο 95 ΤΕ Καρ­πά­θου.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη υπο­στη­ρί­ζει ότι υπήρ­ξε κατ’ επα­νά­λη­ψη θύμα κα­κο­ποί­η­σης από τον 30χρονο, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν είχε αν­θρω­πο­κτό­νο δόλο και ότι ο θά­να­τός του επήλ­θε από ατύ­χη­μα.

Στην αί­τη­ση που υπο­βάλ­λει δια των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων της κ.κ. Στ. Αλε­ξαν­δρή και Κ. Δια­κο­νή, κα­θι­στά σαφές, ότι έχει λευκό ποι­νι­κό μη­τρώο, έχει γνω­στή δια­μο­νή και μό­νι­μη κα­τοι­κία, δεν είναι ύπο­πτη φυγής και ότι η προ­σω­ρι­νή της κρά­τη­ση δεν προ­βλέ­πε­ται από το νόμο.

Ζητά την άρση της προ­σω­ρι­νής της κρα­τή­σε­ως, άλλως την αντι­κα­τά­στα­ση αυτής με οποιουσ­δή­πο­τε πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους ήθελε κρι­θούν ανα­γκαί­οι.

Ισχυ­ρί­ζε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι καμία προ­ϋ­πό­θε­ση του νόμου δεν δι­καιο­λο­γεί την προ­σω­ρι­νή της κρά­τη­ση καθώς η αθω­ό­τη­τά της, απο­δει­κνύ­ε­ται όχι μόνο από την έλ­λει­ψη στοι­χεί­ων που να οδη­γούν στο αντί­θε­το συ­μπέ­ρα­σμα αλλά και από την ίδια την ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση, η οποία κάνει λόγο περί ατυ­χή­μα­τος.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι υπάρ­χει πλή­ρης ανυ­παρ­ξία εν­δεί­ξε­ων εις βάρος της για την τέ­λε­ση κα­κουρ­γή­μα­τος και συ­γκε­κρι­μέ­να αυτού της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας εκ προ­θέ­σε­ως.

Με τον εκλι­πό­ντα, όπως υπο­στη­ρί­ζει, την συ­νέ­δε­αν αι­σθή­μα­τα πα­θο­λο­γι­κής αγά­πης, τα οποία ου­δέ­πο­τε της επέ­τρε­ψαν να απο­δρά­σει από μία σχέση, η οποία είχε κα­τα­στεί βα­σα­νι­στι­κή για εκεί­νη και την οι­κο­γέ­νειά της, εξαι­τί­ας του πά­θους του για το αλ­κο­όλ και της συ­νε­πα­κό­λου­θης βιαιό­τη­τας του χα­ρα­κτή­ρα του.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι κα­θη­με­ρι­νά υπήρ­χαν σκη­νές ζη­λο­τυ­πί­ας, οι οποί­ες σχε­δόν πά­ντο­τε κα­τέ­λη­γαν σε ύβρεις και πολύ συχνά σε χει­ρο­δι­κί­ες μέχρι αναι­σθη­σί­ας και δη­μό­σιους προ­πη­λα­κι­σμούς.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι είχε προ­στρέ­ξει πολ­λά­κις στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα της Καρ­πά­θου, προ­κει­μέ­νου να ζη­τή­σει προ­στα­σία αλλά και ανα­γκά­στη­κε να υπο­βά­λει ενα­ντί­ον του έγκλη­ση, φο­βού­με­νη πλέον για τη ζωή της.

Το­νί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι κα­τό­πιν προ­σφυ­γής κατά του εντάλ­μα­τος προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης εξε­δό­θη το υπ’ αριθμ. 62/2014 βού­λευ­μα, το οποίο αν και πλέον ανα­γνω­ρί­ζει εμ­μέ­σως πλην σαφώς την κα­τά­στα­ση αμύ­νης, στην οποία τε­λού­σε κατά το χρόνο του ατυ­χή­μα­τος, το συ­ναί­σθη­μα του βρα­σμού ψυ­χι­κής ορμής από το οποίο δια­κα­τε­χό­ταν, ευ­ρι­σκό­με­νη για πολ­λο­στή φορά σε κίν­δυ­νο ζωής από τα λα­κτί­σμα­τα του πρώην συ­ντρό­φου της αλλά και το ότι υπήρ­ξε αμέ­λεια και όχι δόλος ως προς το θα­να­τη­φό­ρο απο­τέ­λε­σμα, εντού­τοις δια­τη­ρεί την προ­σω­ρι­νή της κρά­τη­ση, θε­ω­ρώ­ντας την ύπο­πτη τε­λέ­σε­ως νέων αδι­κη­μά­των και άρα ιδιαί­τε­ρα επι­κίν­δυ­νο εγκλη­μα­τία, υιο­θε­τώ­ντας για τη δια­τή­ρη­ση της προ­σω­ρι­νής της κρα­τή­σε­ως, ει­δι­κο­προ­λη­πτι­κής στο­χεύ­σε­ως αι­τιο­λο­γία.

Το­νί­ζει ότι δεν απο­τε­λεί ιδιαι­τέ­ρως επι­κίν­δυ­νο άτομο κατά την έν­νοια του ποι­νι­κού κώ­δι­κα αλλά αντι­θέ­τως μία γυ­ναί­κα… «κα­ταρ­ρα­κω­μέ­νη και τα­πει­νω­μέ­νη επί χρό­νια από τη συ­μπε­ρι­φο­ρά του πα­θό­ντος, πολ­λά­κις κτυ­πη­μέ­νη σε όλα τα ση­μεία του σώ­μα­τος της και τε­λού­σα κατά τη διάρ­κεια του ατυ­χή­μα­τος σε κα­τά­στα­ση αμύ­νης και βρα­σμού ψυ­χι­κής ορμής, αφού για άλλη μία φορά απει­λού­νταν η ίδια μου η ζωή από τη συ­μπε­ρι­φο­ρά του πα­θό­ντος. Το γε­γο­νός δε, ότι δεν λει­τούρ­γη­σα με αν­θρω­πο­κτό­νο δόλο απο­δει­κνύ­ε­ται για μία ακόμη φορά εκ του γε­γο­νό­τος, ότι στην προ­σπά­θειά μου να αμυν­θώ δεν χρη­σι­μο­ποί­η­σα αιχ­μη­ρό αντι­κεί­με­νο από τα ευ­ρι­σκό­με­να στην κου­ζί­να αλλά ένα πο­τή­ρι, το οποίο όχι απλώς δεν ήταν αιχ­μη­ρό αλλά ούτε καν ικανό να προ­κα­λέ­σει εξω­τε­ρι­κή αι­μορ­ρα­γία».

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι από την πρώτη ημέρα της επί τρί­μη­νο και πλέον κρα­τή­σε­ώς της αντι­με­τώ­πι­σε άπει­ρες δυ­σκο­λί­ες, όπως λε­κτι­κή και σω­μα­τι­κή βία σε κα­θη­με­ρι­νή βάση από τις συ­γκρα­τού­με­νές της και έχει κλο­νι­στεί η ψυ­χι­κή της υγεία.

Εχει, όπως υπο­στη­ρί­ζει, χάσει 10 κιλά σω­μα­τι­κού βά­ρους και κα­τα­φέρ­νει να σι­τι­στεί μετά βίας μία φορά την ημέρα ενώ βρί­σκε­ται διαρ­κώς σχε­δόν σε εμπύ­ρε­το κα­τά­στα­ση.

Θυ­μί­ζου­με ότι σύμ­φω­να με το βού­λευ­μα που έχει εκ­δο­θεί η κα­τη­γο­ρού­με­νη στην Κάρ­πα­θο στις 20.02.2014 και περί ώρα 22.15 μετά από δια­πλη­κτι­σμό με τον σύ­ντρο­φό της Αδάμ Βεσ­σά­λα, στην οικία όπου διέ­με­ναν, και αφού αυτός την χτύ­πη­σε στο πρό­σω­πο και της έσκι­σε τα εν­δύ­μα­τα, κα­τευ­θύν­θη­κε στην κου­ζί­να, όπου έπια­σε ένα γυά­λι­νο πο­τή­ρι το οποίο έθραυ­σε πάνω στον πάγκο της κου­ζί­νας και κρά­τη­σε στο χέρι της τον πάτο του, με το οποίο, στη θέα του, να κα­τευ­θύ­νε­ται προς το μέρος της, σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση του επι­τέ­θη­κε με το σπα­σμέ­νο πο­τή­ρι τραυ­μα­τί­ζο­ντάς τον στο στή­θος.

Από τον τραυ­μα­τι­σμό αυτό ο Αδάμ Βεσ­σά­λας, υπέ­στη κά­ταγ­μα της τρί­της πλευ­ράς στη δεξιά πλευ­ρά της με­σό­τη­τας της στερ­νι­κής χώρας, το κα­τε­α­γόν άκρο της οποί­ας, στρε­φό­με­νο προς τα έσω προ­κά­λε­σε ρήξη – δια­το­μή της δε­ξιάς έσω μα­στι­κής αρ­τη­ρί­ας, συ­νε­πεία της οποί­ας υπέ­στη ακα­τά­σχε­τη αι­μορ­ρα­γία και μέσα σε λίγα λεπτά κα­τέ­λη­ξε.

Μετά το ανω­τέ­ρω συμ­βάν κά­λε­σε τη­λε­φω­νι­κά τη μη­τέ­ρα της, η οποία κά­λε­σε έναν οι­κο­γε­νεια­κό φίλο- πρώην οδηγό του ΕΚΑΒ, οι οποί­οι προ­σπά­θη­σαν να εξα­φα­νί­σουν τα ίχνη του εγκλή­μα­τος, πε­τώ­ντας στα σκου­πί­δια το πο­τή­ρι, σκου­πί­ζο­ντας τα αί­μα­τα και βά­ζο­ντας τα λε­ρω­μέ­να ρούχα της προ­σφεύ­γου­σας και του θύ­μα­τος στο πλυ­ντή­ριο. Κατά των δύο τε­λευ­ταί­ων ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη για υπό­θαλ­ψη εγκλη­μα­τία.