Der Spiegel: «Φέρτε τον ψυχίατρο» για τους έλληνες

Ένα βήμα πα­ρα­πέ­ρα πη­γαί­νει άρθρο στο γερ­μα­νι­κό Spiegel την καυ­στι­κή οπτι­κή των ευ­ρω­παϊ­κών ΜΜΕ στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις γύρω από το ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα: Η στάση της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης, υπο­στη­ρί­ζει, δεν μπο­ρεί να ερ­μη­νευ­θεί μόνο με πο­λι­τι­κούς όρους, αλλά «χρή­σι­μη» θα ήταν και η εξέ­τα­σή της από ψυ­χα­να­λυ­τι­κή και ψυ­χια­τρι­κή σκο­πιά.

Εν ολί­γοις, η διά­γνω­ση είναι πως η Αθήνα συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται με ένα μίγμα πα­ρά­νοιας, συν­δρό­μου κα­τα­δί­ω­ξης και ψυ­χω­σι­κής άρ­νη­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Σε κεί­με­νο γνώ­μης του με τίτλο «φέρτε τον ψυ­χί­α­τρο», ο Γιαν Φλάι­σχα­ου­ερ λέει ότι επει­δή ο Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης θε­ω­ρεί­ται ει­δι­κός στη Θε­ω­ρία των Παι­γνί­ων, αρ­κε­τοί σπεύ­δουν να ερ­μη­νεύ­σουν την στάση του στη δια­πραγ­μά­τευ­ση με βάση τα μα­θη­μα­τι­κά. Αντι­θέ­τως, ο συ­ντά­κτης προ­τεί­νει ως πρί­σμα την ψυ­χια­τρι­κή: «Ο άστα­τος τρό­πος με τον οποίο εμ­φα­νί­ζο­νται οι άν­θρω­ποι του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν μπο­ρεί να γίνει κα­τα­νοη­τός με τη θε­ω­ρία των παι­γνί­ων, αλλά μόνο ψυ­χο­πα­θο­λο­γι­κά».

Στην ει­κό­να που δίνει η Αθήνα, ανα­φέ­ρει, «βρί­σκο­νται όλα τα ση­μά­δια ψύ­χω­σης». Ως στοι­χεία απα­ριθ­μεί τη επι­μο­νή σε μία κε­ντρι­κή ιδέα με τρόπο που «πα­ρα­λύ­ει» την σκέψη, η εμ­μο­νι­κή ενα­σχό­λη­ση με φα­ντα­στι­κούς εχθρούς («μετά τη Γερ­μα­νία, τώρα η Ισπα­νία και η Πορ­το­γα­λία») και η αδυ­να­μία να ει­δω­θεί η κα­τά­στα­ση με τον τρόπο που την βλέ­πουν και οι γύρω.

«Για τους ψυ­χω­σι­κούς, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν δο­μεί­ται ως κάτι συ­νε­χές αλλά ως κάτι ρευ­στό που αύριο μπο­ρεί να έχει δια­φο­ρε­τι­κή ση­μα­σία» γρά­φει, και επί του συ­γκε­κρι­μέ­νου εξη­γεί: «Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση δη­λώ­νει πως δεν χρειά­ζε­ται νέο πρό­γραμ­μα, έχει πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, αλλά λέει επί­σης ότι χρε­ο­κο­πεί, λέει πως δεν θέλει επι­πλέ­ον δά­νεια εάν δεν αλ­λά­ξουν οι όροι στους οποί­ους μόλις συμ­φώ­νη­σε, αλλά και ότι χωρίς άμεση βο­ή­θεια της ΕΚΤ υπάρ­χει ο κίν­δυ­νος του τέ­λους, το κού­ρε­μα χρέ­ους έχει φύγει από το τρα­πέ­ζι αλλά λέει ότι χρειά­ζε­ται ανα­διάρ­θρω­σή του που θα μειώ­σει το βάρος του».

Στους έξω, συ­νε­χί­ζει, «αρ­κε­τά από όσα ακού­γο­νται από την Αθήνα μοιά­ζουν στη σφαί­ρα του φα­ντα­στι­κού, όπως η πρό­τα­ση να γί­νουν του­ρί­στες και νοι­κο­κυ­ρές κυ­νη­γοί των φο­ρο­φυ­γά­δων ή οι πρό­σφυ­γες να γί­νουν όπλο».

Οι ψυ­χω­σι­κές δια­τα­ρα­χές δεν είναι πάντα αρ­ρώ­στια, γρά­φει, όσο δεν εμπο­δί­ζουν εκεί­νον που τις έχει να ζει κα­νο­νι­κά. «Το ερώ­τη­μα είναι πώς αντι­με­τω­πί­ζει κα­νείς μία κυ­βέρ­νη­ση που έχει πα­ραι­σθή­σεις».

«Όλα δεί­χνουν πως ο Τσί­πρας και οι άν­θρω­ποί του δεν ελέγ­χουν την αυ­τα­πά­τη (στο πρω­τό­τυ­πο: Wahn) τους» γρά­φει. Η εκροή κα­τα­θέ­σε­ων, για πα­ρά­δειγ­μα, δεν οφεί­λε­ται στο Βε­ρο­λί­νο ή τις Βρυ­ξέλ­λες αλλά στο φόβο των ελ­λή­νων κα­τα­θε­τών, και η κυ­βέρ­νη­ση «αντί να λει­τουρ­γεί κα­θη­συ­χα­στι­κά, ενι­σχύ­ει τη νευ­ρι­κό­τη­τά τους με αντι­φα­τι­κές δη­λώ­σεις».

«Όποιος ακού­ει μόνο τη φωνή μέσα του που του λέει ότι μόνο εκεί­νος έχει δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο, ανα­γκα­στι­κά στα­μα­τά να βλέ­πει τις συ­νέ­πειες των δικών του πρά­ξε­ων» γρά­φει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Και ο συ­ντά­κτης κα­τα­λή­γει (πα­ρα­πέ­μπο­ντας στον μαρ­ξι­στή ψυ­χί­α­τρο Ντέι­βιντ Κού­περ, θέση του οποί­ου ήταν πως η σχι­ζο­φρέ­νεια είναι πα­ρά­γω­γο των κοι­νω­νι­κών συν­θη­κών που μπο­ρεί να ξε­πε­ρα­στεί με επα­νά­στα­ση) ότι η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ «συ­νο­ψί­ζε­ται στο ότι δεν είναι ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τρε­λός, αλλά ο κα­πι­τα­λι­σμός γύρω του».

ΑΠΕ-ΜΠΕ