Eλληνες υπουργοί στην αρένα του Eurogroup από το 2009

Την παλιά εκεί­νη εποχή, που απέ­χει μόνο πέντε χρό­νια αλλά μοιά­ζει σαν να ήταν αιώ­νες πριν, ο εφιάλ­της στον δρόμο για το Eurogroup παί­χτη­κε με τον Γ. Πα­πα­κων­στα­ντί­νου στον ρόλο του Φρέ­ντι Κρού­γκερ. Τότε, βλέ­πε­τε, ήταν η εποχή που το όνει­ρο το έβλε­παν οι Ευ­ρω­παί­οι ηγέ­τες. Του­λά­χι­στον μέχρι τη 19η Οκτω­βρί­ου του 2009, οπότε ο Ελ­λη­νας υπουρ­γός πήγε στο Eurogroup στο Λου­ξεμ­βούρ­γο, μπήκε στον πύργο όπου διε­ξα­γό­ταν η συ­νά­ντη­ση, και σ’ ένα σκη­νι­κό κα­τάλ­λη­λο για θρί­λερ, ξε­φούρ­νι­σε στους ομο­τρά­πε­ζούς του, που κοι­μού­νταν τον ύπνο του ευ­ρω­παϊ­κού δι­καί­ου, πως το ελ­λη­νι­κό έλ­λειμ­μα δεν είναι 6% του ΑΕΠ όπως νό­μι­ζαν αλλά 12,5%. Κάπως έτσι το όνει­ρο κό­πη­κε στη μέση, και ο εφιάλ­της ξε­κί­νη­σε.

Εκ των υστέ­ρων, ο Αυ­στρια­κός πρό­ε­δρος είπε πως «ήμα­σταν όλοι τρο­μο­κρα­τη­μέ­νοι», ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ ψέλ­λι­σε «τέρμα τα αστεία» και ο Ζαν-Κλοντ Γιουν­κέρ έπαθε τέ­τοιο σοκ που όταν τον ρω­τούν, λέει πως «αλη­θι­νά δεν θυ­μά­μαι καν τι σκε­φτό­μουν εκεί­νο το βράδυ». Την εφιαλ­τι­κή εκεί­νη βρα­διά, οι υπουρ­γοί Οι­κο­νο­μι­κών της χώρας μας θα τη ζού­σαν ξανά και ξανά τα επό­με­να χρό­νια. Γιατί, πια, οι ρόλοι είχαν αλ­λά­ξει: στον ρόλο του Φρέ­ντι Κρού­γκερ επι­λέ­γο­νταν μόνο αστέ­ρες προ­ε­λεύ­σε­ως δυ­τι­κής Ευ­ρώ­πης. Κι έτσι, στο Ecofin του Φε­βρουα­ρί­ου του 2010, ο Γ. Πα­πα­κων­στα­ντί­νου πέ­ρα­σε μαύ­ρες ώρες. Ακόμα και ο Σου­η­δός πρό­ε­δρος τού φώ­να­ζε πως «το πρό­γραμ­μά σας είναι ανε­παρ­κές». Αυτό, βέ­βαια, δεν τον έσωσε απ’ το να ξα­να­παί­ξει τον ρόλο του σάκου του ευ­ρω­παϊ­κού μποξ και τον Μάιο του 2011 στο Λου­ξεμ­βούρ­γο. Εκεί ολό­κλη­ρη η νότια Ευ­ρώ­πη βρέ­θη­κε να τον κα­τη­γο­ρεί πως η χώρα του πα­ρα­σέρ­νει τις δικές τους στον πάτο της Με­σο­γεί­ου εκτι­νάσ­σο­ντας τα spreads. Προς στιγ­μήν, ο τα­λαί­πω­ρος υπουρ­γός λού­φα­ξε όταν ξέ­σπα­σε ένας άνευ προη­γου­μέ­νου κα­βγάς για το ελ­λη­νι­κό χρέος με­τα­ξύ Τρισέ και Σόι­μπλε. Kαι ευ­τυ­χώς για τα ήδη τα­ραγ­μέ­να νεύρα του, γυ­ρί­ζο­ντας στην Ελ­λά­δα, στο υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο τον αντι­κα­τέ­στη­σε ο Ευ. Βε­νι­ζέ­λος.

Αλλά καθώς όλοι ξέ­ρου­με τι πα­θαί­νουν τα βα­τρά­χια όταν τσα­κώ­νο­νται τα βου­βά­λια, τα σκά­για απ’ τον ευρω-καβγά δεν άρ­γη­σαν να πά­ρουν και τον νέο υπουρ­γό. Ο Ευ. Βε­νι­ζέ­λος πήγε ανυ­πο­ψί­α­στος για το… καρ­τέ­ρι στο Ecofin της Βαρ­σο­βί­ας τον Σε­πτέμ­βριο του 2011, αλλά οι κο­σμο­πο­λί­τι­κες δια­θέ­σεις του προ­σέ­κρου­σαν στα «είστε τε­λεί­ως ανα­ξιό­πι­στοι!», «μας κο­ροϊ­δεύ­ε­τε δύο χρό­νια τώρα!» και «έχετε κάνει τους Ελ­λη­νες να μην πλη­ρώ­νουν φό­ρους!», που του φώ­να­ζαν οι ξένοι υπουρ­γοί ο ένας μετά τον άλλον, ενώ υπήρ­χαν και κά­ποιες πα­ρα­τη­ρή­σεις του Τ. Γκάιτ­νερ, του Αμε­ρι­κα­νού υπουρ­γού Οι­κο­νο­μι­κών, που είναι δύ­σκο­λο να ανα­πα­ρα­χθούν εδώ, αφού η σε­λί­δα δεν έχει σή­μαν­ση «ακα­τάλ­λη­λο για ανη­λί­κους». Ο δύ­στυ­χος υπουρ­γός της Ελ­λά­δας, μά­λι­στα, ανα­γκά­στη­κε να ξε­πε­ρά­σει το τραύ­μα διά της με­θό­δου της ομοιο­πα­θη­τι­κής: τον Νο­έμ­βριο ακο­λού­θη­σε ο δεύ­τε­ρος γύρος του ίδιου πυγ­μα­χι­κού αγώνα, αυτή τη φορά στο γή­πε­δο των Βρυ­ξελ­λών, και πάντα υπό την αι­γί­δα του Ecofin…

Κα­τό­πιν αυτού, ποιος μπο­ρεί να ψέξει τον Γ. Στουρ­νά­ρα που του πά­γω­σε το χα­μό­γε­λο από την πρώτη μέρα στο υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών; Λίγο μετά την ορ­κω­μο­σία, άκου­σε τον Π. Τόμ­σεν να του λέει: «Τη Δευ­τέ­ρα στο Eurogroup δεν θα πε­ρά­σεις καλά!». Μπο­ρεί ο τροϊ­κα­νός να αστειευό­ταν, αφού ήταν από παλιά γνω­στός του νέου υπουρ­γού και βρήκε την ευ­και­ρία να τον πει­ρά­ξει, αλλά ο Γ. Στουρ­νά­ρας ήξερε πως το «αστείο» είχε βάση αλη­θεί­ας. Γι’ αυτό άλ­λω­στε και στη συ­νά­ντη­σή του με τον Αντ. Σα­μα­ρά, ο νέος υπουρ­γός πά­τη­σε το φρένο στον δρόμο προς τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. «Εγώ δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να πω αυτά τα πράγ­μα­τα στο Eurogroup», είπε. «Κα­λύ­τε­ρα να φύγω τώρα που είναι νωρίς!». Το ότι τε­λι­κώς δεν έφυγε, μόνο ο ίδιος ξέρει αν το με­τά­νιω­σε στη συ­νέ­χεια. Το βέ­βαιο, πά­ντως, είναι πως η μόνη που τον συ­μπό­νε­σε στα ξένα ήταν η Φιν­λαν­δή υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών: τον Οκτώ­βριο του 2013, ύστε­ρα από ένα ακόμα βράδυ ευρω-βα­σα­νι­στη­ρί­ων, για να τον πα­ρη­γο­ρή­σει πήγε και του… φί­λη­σε το μά­γου­λο! Στο Eurogroup, βλέ­πε­τε, πα­ρα­μο­νεύ­ει πάντα ο Β. Σόι­μπλε, που με τα χρό­νια έχει μάθει να βρί­σκει αλ­λό­κο­τα ευ­φά­ντα­στους τρό­πους για να πι­κά­ρει τους Ελ­λη­νες. Τον Μάρ­τιο του 2014, ας πούμε, κυ­κλο­φο­ρού­σε με ένα αρ­χαϊ­κού τύπου κι­νη­τό τη­λέ­φω­νο, το οποίο επε­δεί­κνυε στους άλ­λους υπουρ­γούς, εξη­γώ­ντας τους ότι «δεν το αλ­λά­ζεις άμα κάνει τη δου­λειά του, γιατί έτσι κά­νεις οι­κο­νο­μία» – όχι σαν τους Ελ­λη­νες… Και αν έπει­τα από πολλά Eurogroup, ο Γ. Στουρ­νά­ρας έμαθε να κάνει υπο­μο­νή, και πια έλεγε «έχω ζήσει και χει­ρό­τε­ρα» ό,τι κι αν του συ­νέ­βαι­νε, δεν ισχύ­ει το ίδιο για τον Γ. Βα­ρου­φά­κη, ο οποί­ος κάνει σή­με­ρα το ντε­μπού­το του στις Βρυ­ξέλ­λες. Και που ελ­πί­ζει πως θα «ξυ­πνή­σει» τη χώρα μας, πριν αρ­χί­σει ξανά ο εφιάλ­της του Eurogroup.

Κα­θη­με­ρι­νή