Κυρ. Μητσοτάκης: Εάν η Τουρκία αρνηθεί να λογικευτεί, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να επιβάλουν ουσιαστικές κυρώσεις

«Η Τουρ­κία εξα­κο­λου­θεί να έχει χρόνο στη διά­θε­σή της για να απο­φύ­γει τις κυ­ρώ­σεις, να κάνει ένα βήμα πίσω και να χα­ρά­ξει πο­ρεία εξό­δου από αυτήν την κρίση», επι­ση­μαί­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης σε άρθρο του στο οποίο ανα­λύ­ει τις ελ­λη­νι­κές θέ­σεις στο διε­θνές ακρο­α­τή­ριο και δη­μο­σιεύ­ε­ται ταυ­τό­χρο­να στις εφη­με­ρί­δες The Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung, και Le Monde. «Η επι­λο­γή είναι ξε­κά­θα­ρη. Η Τουρ­κία μπο­ρεί να συ­νερ­γα­στεί και να βρει κοινό έδα­φος, ή μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει να συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται ως ο επι­τι­θέ­με­νος, παί­ζο­ντας παι­χνί­δια εντυ­πώ­σε­ων στις πα­ρυ­φές της Ευ­ρώ­πης, και να πλη­ρώ­σει ένα ση­μα­ντι­κό οι­κο­νο­μι­κό τί­μη­μα για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά της. Μπο­ρεί να επι­λέ­ξει εάν η Ελ­λά­δα θα απο­τε­λέ­σει γέ­φυ­ρα ή εμπό­διο για την εται­ρι­κή σχέση και την πρό­ο­δο» το­νί­ζει.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός επι­ση­μαί­νει μά­λι­στα πως «εάν η Τουρ­κία επέ­λε­γε τη γέ­φυ­ρα, πι­στεύω ότι ο Πρό­ε­δρος Ερ­ντο­γάν θα εξα­κο­λου­θού­σε να έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να επι­τύ­χει μια φι­λό­δο­ξη, μα­κρό­πνοη συμ­φω­νία με την ΕΕ, η οποία θα ήταν προς όφε­λος όλων. Οι δια­φο­ρές δεν επι­λύ­ο­νται με βία, τε­χνά­σμα­τα ή χει­ρα­γώ­γη­ση, αλλά ει­ρη­νι­κά και μέσω αμοι­βαί­ου σε­βα­σμού και αμοι­βαί­ας κα­τα­νό­η­σης. Δεν χρειά­ζε­ται να είναι έτσι η κα­τά­στα­ση. Η λύση είναι απλή. Κα­θό­μα­στε. Συ­ζη­τά­με τις δια­φο­ρές μας. Και προ­σπα­θού­με να κα­τα­λή­ξου­με σε συμ­φω­νία. Αν δεν τα κα­τα­φέ­ρου­με, τότε θα αφή­σου­με το Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο να απο­φαν­θεί. Τι έχει άλ­λω­στε να φο­βη­θεί η ‘Αγκυ­ρα από το κρά­τος δι­καί­ου;»

Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ανα­φέ­ρε­ται και στη συ­νά­ντη­ση στο Βε­ρο­λί­νο και στην υπα­να­χώ­ρη­ση της Τουρ­κί­ας από όσα συμ­φω­νή­θη­καν. «Στη διάρ­κεια όλων αυτών έχω πα­ρα­μεί­νει ανοι­κτός στον διά­λο­γο. Όταν το Βε­ρο­λί­νο προ­σφέρ­θη­κε να με­σο­λα­βή­σει, κα­θί­σα­με κα­λό­πι­στα για να προ­σπα­θή­σου­με να βρού­με κοινό έδα­φος. Κα­τα­φέ­ρα­με ακόμη και να κα­τα­λή­ξου­με σε «έγ­γρα­φη συμ­φω­νία». Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να απο­συρ­θεί τε­λι­κά η Τουρ­κία, απο­κα­λύ­πτο­ντας ανε­πί­ση­μες αλλά απόρ­ρη­τες συ­ζη­τή­σεις. Οι ελ­πί­δες που συ­νε­χί­ζω να τρέφω για την Τουρ­κία δεν μου απο­κρύ­πτουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Χρεια­ζό­μα­στε διά­λο­γο, αλλά όχι υπό το κα­θε­στώς εκ­βια­σμού» το­νί­ζει ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Ανα­φέ­ρε­ται όμως και στην πρώτη συ­νά­ντη­ση που είχε με τον Ταγίπ Ερ­ντο­γάν και στην τροπή που έχουν πάρει τα πράγ­μα­τα σε αυτό τον ένα χρόνο. «Όταν συ­να­ντη­θή­κα­με το πε­ρα­σμέ­νο φθι­νό­πω­ρο, είπα στον Πρό­ε­δρο Ερ­ντο­γάν ότι εί­μα­στε προ­ο­ρι­σμέ­νοι να εί­μα­στε γεί­το­νες λόγω της γε­ω­γρα­φι­κής μας θέσης, και ως τέ­τοιοι πρέ­πει να συ­νυ­πάρ­χου­με, να ζούμε ει­ρη­νι­κά ο ένας δίπλα στον άλλο. Προ­σπά­θη­σα επι­στα­μέ­νως να τείνω χείρα φι­λί­ας και συ­νερ­γα­σί­ας. Μί­λη­σα για ανοι­χτό διά­λο­γο, για επι­θυ­μία προ­ό­δου και για τη βού­λη­σή μου να ενερ­γή­σω για το χτί­σι­μο γέ­φυ­ρας της Τουρ­κί­ας με την Ευ­ρώ­πη. Δυ­στυ­χώς, τα πράγ­μα­τα πήραν άλλη τροπή. Μετά την πρώτη εκεί­νη συ­νά­ντη­ση, η Τουρ­κία εμ­φα­νί­ζε­ται λι­γό­τε­ρο ως εταί­ρος και πε­ρισ­σό­τε­ρο ως προ­βο­κά­το­ρας» επι­ση­μαί­νει στο άρθρο του.

«Η ρη­το­ρι­κή της Τουρ­κί­ας ανή­κει σε μια πε­ρα­σμέ­νη εποχή. Μι­λά­ει για εχθρούς, μάρ­τυ­ρες, αγώνα και προ­θυ­μία να κα­τα­βά­λει οποιο­δή­πο­τε τί­μη­μα. Αυτή είναι η γλώσ­σα και η συ­μπε­ρι­φο­ρά μιας υπο­ψή­φιας προς έντα­ξη χώρας, η οποία απει­λεί όχι μόνο δύο κράτη μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, την Ελ­λά­δα και την Κύπρο, αλλά και την ίδια την ΕΕ, γε­γο­νός που προ­βλη­μα­τί­ζει σο­βα­ρά τα κράτη μέλη» προ­σθέ­τει.

Το πλή­ρες άρθρο του πρω­θυ­πουρ­γού Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη (σύμ­φω­να με ανε­πί­ση­μη με­τά­φρα­ση) που δη­μο­σιεύ­ε­ται στις εφη­με­ρί­δες The Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung, και Le Monde έχει ως εξής:

«Στην προ­σπά­θειά τους να προ­βλέ­ψουν το μέλ­λον, οι πο­λι­τι­κοί επι­στή­μο­νες συχνά στρέ­φο­νται στο πα­ρελ­θόν, στην κοινή ιστο­ρία. Η σχέση με­τα­ξύ της χώρας μου, της Ελ­λά­δας, και της γει­το­νι­κής Τουρ­κί­ας δεν απο­τε­λεί εξαί­ρε­ση. Η ιστο­ρία μάς δι­δά­σκει ότι υπάρ­χουν λόγοι αι­σιο­δο­ξί­ας αλλά και το­μείς βα­θιάς ανη­συ­χί­ας. Σή­με­ρα το ερώ­τη­μα σχε­τι­κά με το τι επι­φυ­λάσ­σει το μέλ­λον – σύ­γκρου­ση ή συ­νερ­γα­σία – απο­κτά με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία από ποτέ.

Όταν ανέ­λα­βα πρω­θυ­πουρ­γός πέ­ρυ­σι τον Ιού­λιο, ήμουν συ­γκρα­τη­μέ­να αι­σιό­δο­ξος. Δεν υπήρ­χε κα­νέ­νας λόγος να πι­στεύω ότι η Ελ­λά­δα και η Τουρ­κία δεν θα μπο­ρού­σαν να είναι φίλες χώρες. Εξάλ­λου, πολ­λοί από τους προ­κα­τό­χους μου είχαν κα­τα­φέ­ρει να υπερ­βούν φαι­νο­με­νι­κά ανυ­πέρ­βλη­τα εμπό­δια. Ηγέ­τες όπως ο Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος, θείος του πα­τέ­ρα μου, ο οποί­ος υπέ­γρα­ψε συμ­φω­νία ει­ρή­νης και φι­λί­ας με τον Κεμάλ Ατα­τούρκ το 1930. Φυ­σι­κά, έκτο­τε έχουν υπάρ­ξει εντά­σεις, όμως οι καλές μέρες ήταν πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρες από τις κακές.

Όταν συ­να­ντη­θή­κα­με το πε­ρα­σμέ­νο φθι­νό­πω­ρο, είπα στον Πρό­ε­δρο Ερ­ντο­γάν ότι εί­μα­στε προ­ο­ρι­σμέ­νοι να εί­μα­στε γεί­το­νες λόγω της γε­ω­γρα­φι­κής μας θέσης, και ως τέ­τοιοι πρέ­πει να συ­νυ­πάρ­χου­με, να ζούμε ει­ρη­νι­κά ο ένας δίπλα στον άλλο. Προ­σπά­θη­σα επι­στα­μέ­νως να τείνω χείρα φι­λί­ας και συ­νερ­γα­σί­ας. Μί­λη­σα για ανοι­χτό διά­λο­γο, για επι­θυ­μία προ­ό­δου και για τη βού­λη­σή μου να ενερ­γή­σω για το χτί­σι­μο γέ­φυ­ρας της Τουρ­κί­ας με την Ευ­ρώ­πη.

Δυ­στυ­χώς, τα πράγ­μα­τα πήραν άλλη τροπή. Μετά την πρώτη εκεί­νη συ­νά­ντη­ση, η Τουρ­κία εμ­φα­νί­ζε­ται λι­γό­τε­ρο ως εταί­ρος και πε­ρισ­σό­τε­ρο ως προ­βο­κά­το­ρας. Στα τέλη του προη­γού­με­νου έτους, ο Πρό­ε­δρος Ερ­ντο­γάν υπέ­γρα­ψε πα­ρά­νο­μη συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης θα­λασ­σί­ων συ­νό­ρων με μια από τις πλευ­ρές του αι­μα­τη­ρού εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου της Λι­βύ­ης. Δε­δο­μέ­νου ότι η Τουρ­κία και η Λιβύη δεν έχουν αντι­κεί­με­νες ή πα­ρα­κεί­με­νες ακτές, η συμ­φω­νία κη­ρύ­χθη­κε άκυρη από το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας και των νο­μι­κών εμπει­ρο­γνω­μό­νων και θε­ω­ρή­θη­κε ότι πα­ρα­βιά­ζει κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα τρί­των χωρών, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Ελ­λά­δας.

Τον Μάρ­τιο, η Τουρ­κία προ­έ­βη σε συ­ντο­νι­σμέ­νες κι­νή­σεις προ­κει­μέ­νου να πα­ρο­τρύ­νει και να διευ­κο­λύ­νει προ­σπά­θειες απε­γνω­σμέ­νων με­τα­να­στών να δια­σχί­σουν τα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας. Υπε­ρα­σπι­στή­κα­με τα σύ­νο­ρά μας με την υπο­στή­ρι­ξη των εταί­ρων μας στην ΕΕ. Το συλ­λο­γι­κό μας μή­νυ­μα ήταν σαφές – τα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας είναι σύ­νο­ρα της ΕΕ και θα τα προ­στα­τεύ­σου­με.

Και φέτος το κα­λο­καί­ρι, αντι­δρώ­ντας στην υπο­γρα­φή μιας μα­κρο­χρό­νιας, νό­μι­μης και διε­θνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νης συμ­φω­νί­ας οριο­θέ­τη­σης θα­λασ­σί­ων συ­νό­ρων με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Αι­γύ­πτου, ο Πρό­ε­δρος Ερ­ντο­γάν έστει­λε το πο­λε­μι­κό ναυ­τι­κό του για να στη­ρί­ξει μια προ­σπά­θεια εξε­ρεύ­νη­σης κοι­τα­σμά­των φυ­σι­κού αε­ρί­ου σε πε­ριο­χή της Ανα­το­λι­κής Με­σο­γεί­ου στην οποία τόσο η Ελ­λά­δα όσο και η Τουρ­κία διεκ­δι­κούν δι­καιώ­μα­τα και η οποία δεν έχει ακόμη οριο­θε­τη­θεί. Σύμ­φω­να με τη Σύμ­βα­ση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το δί­καιο της θά­λασ­σας, επρό­κει­το για μο­νο­με­ρή πράξη κατά πα­ρά­βα­ση του διε­θνούς δι­καί­ου.

Η Ελ­λά­δα δεν έχει επι­διώ­ξει ποτέ ούτε πρό­κει­ται να επι­διώ­ξει την κλι­μά­κω­ση αυτών των εντά­σε­ων, ανε­ξαρ­τή­τως των προ­κλή­σε­ων. Αλλά η αρ­χι­κά δυ­σά­ρε­στη πο­λι­τι­κή εντυ­πώ­σε­ων έχει εξε­λι­χθεί αναμ­φι­σβή­τη­τα σε απει­λη­τι­κή στάση τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες. Κάθε μέρα που περ­νά­ει, η τουρ­κι­κή κυ­βέρ­νη­ση πα­ρου­σιά­ζει έναν νέο ψευδή ισχυ­ρι­σμό ή δια­δί­δει ένα νέο ψέμα. Πο­λε­μο­χα­ρής γλώσ­σα, εθνι­κι­στι­κή προ­πα­γάν­δα, επι­θε­τι­κός μι­λι­τα­ρι­σμός, αγορά οπλι­κών συ­στη­μά­των από τη Ρωσία που απο­τε­λούν απει­λή για το ΝΑΤΟ, με­τα­τρο­πή μνη­μεί­ων πα­γκό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς σε τζα­μιά, πα­ρά­νο­μη θα­λάσ­σια δρα­στη­ριό­τη­τα και απει­λές πο­λέ­μου.

Η ρη­το­ρι­κή της Τουρ­κί­ας ανή­κει σε μια πε­ρα­σμέ­νη εποχή. Μι­λά­ει για εχθρούς, μάρ­τυ­ρες, αγώνα και προ­θυ­μία να κα­τα­βά­λει οποιο­δή­πο­τε τί­μη­μα. Αυτή είναι η γλώσ­σα και η συ­μπε­ρι­φο­ρά μιας υπο­ψή­φιας προς έντα­ξη χώρας, η οποία απει­λεί όχι μόνο δύο κράτη μέλη της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, την Ελ­λά­δα και την Κύπρο, αλλά και την ίδια την ΕΕ, γε­γο­νός που προ­βλη­μα­τί­ζει σο­βα­ρά τα κράτη μέλη.

Σε αυτό το νέο γε­ω­πο­λι­τι­κό τοπίο, η Τουρ­κία εμ­φα­νί­ζε­ται ολο­έ­να και πιο απο­μο­νω­μέ­νη. Καθώς η Ελ­λά­δα έχει σφυ­ρη­λα­τή­σει ισχυ­ρές εται­ρι­κές σχέ­σεις με χώρες όπως το Ισ­ρα­ήλ, η Αί­γυ­πτος και τα ΗΑΕ, η Τουρ­κία ενερ­γεί μόνη της, παί­ζο­ντας παι­χνί­δια εντυ­πώ­σε­ων στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, πα­ρεμ­βαί­νο­ντας στη Συρία και τη Λιβύη και υπο­στη­ρί­ζο­ντας ανοι­χτά τη Χαμάς. Η Γαλ­λία, η οποία έχει ζω­τι­κά εθνι­κά συμ­φέ­ρο­ντα στη Με­σό­γειο, στέ­κε­ται στο πλευ­ρό μας και έχει ενι­σχύ­σει τη στρα­τιω­τι­κή της πα­ρου­σία στην πε­ριο­χή. Το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών των ΗΠΑ κα­τα­δί­κα­σε απε­ρί­φρα­στα τη στάση της Τουρ­κί­ας ως μο­νο­με­ρή επι­θε­τι­κή στάση.

Στη διάρ­κεια όλων αυτών έχω πα­ρα­μεί­νει ανοι­κτός στον διά­λο­γο. Όταν το Βε­ρο­λί­νο προ­σφέρ­θη­κε να με­σο­λα­βή­σει, κα­θί­σα­με κα­λό­πι­στα για να προ­σπα­θή­σου­με να βρού­με κοινό έδα­φος. Κα­τα­φέ­ρα­με ακόμη και να κα­τα­λή­ξου­με σε «έγ­γρα­φη συμ­φω­νία». Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να απο­συρ­θεί τε­λι­κά η Τουρ­κία, απο­κα­λύ­πτο­ντας ανε­πί­ση­μες αλλά απόρ­ρη­τες συ­ζη­τή­σεις.

Οι ελ­πί­δες που συ­νε­χί­ζω να τρέφω για την Τουρ­κία δεν μου απο­κρύ­πτουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Χρεια­ζό­μα­στε διά­λο­γο, αλλά όχι υπό το κα­θε­στώς εκ­βια­σμού. Η απει­λή για την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τη­τα της χώρας μου απο­τε­λεί επί­σης απει­λή για την ευ­η­με­ρία και την ασφά­λεια όλων των κρα­τών μελών της ΕΕ. Κιν­δυ­νεύ­ει να υπο­νο­μεύ­σει τη συμ­μα­χία του ΝΑΤΟ. Και απει­λεί το κρά­τος δι­καί­ου διε­θνώς. Η Ελ­λά­δα έχει τη στρα­τιω­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα να απο­κρού­σει κάθε τουρ­κι­κή επί­θε­ση. Αλλά σί­γου­ρα ένα στρα­τιω­τι­κό επει­σό­διο με­τα­ξύ των δύο χωρών μας δεν είναι προς το συμ­φέ­ρον κα­νε­νός.

Αρ­γό­τε­ρα αυτόν τον μήνα, οι ηγέ­τες της ΕΕ θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν ει­δι­κή σύ­νο­δο για να απο­φα­σί­σουν με ποιον τρόπο θα απα­ντή­σουν. Εάν η Τουρ­κία αρ­νη­θεί να λο­γι­κευ­τεί έως τότε, δεν βλέπω άλλη επι­λο­γή παρά να επι­βά­λουν οι Ευ­ρω­παί­οι ηγέ­τες ου­σια­στι­κές κυ­ρώ­σεις. Διότι δεν είναι πλέον μόνο ζή­τη­μα ευ­ρω­παϊ­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Είναι ζή­τη­μα ανα­γνώ­ρι­σης του γε­γο­νό­τος ότι δια­κυ­βεύ­ο­νται ζω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα – στρα­τη­γι­κά ευ­ρω­παϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Εάν η Ευ­ρώ­πη θέλει να απο­τε­λέ­σει πραγ­μα­τι­κή γε­ω­πο­λι­τι­κή δύ­να­μη, τότε δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια κα­τευ­να­σμού μιας πο­λε­μο­χα­ρούς Τουρ­κί­ας.

Η Τουρ­κία εξα­κο­λου­θεί να έχει χρόνο στη διά­θε­σή της για να απο­φύ­γει τις κυ­ρώ­σεις, να κάνει ένα βήμα πίσω και να χα­ρά­ξει πο­ρεία εξό­δου από αυτήν την κρίση. Η Τουρ­κία πρέ­πει απλώς να από­σχει από τη ναυ­τι­κή και ερευ­νη­τι­κή της δρα­στη­ριό­τη­τα σε μη οριο­θε­τη­μέ­νες θα­λάσ­σιες ζώνες και να συ­γκρα­τή­σει την επι­θε­τι­κή ρη­το­ρι­κή της. Θα πρέ­πει να απο­συρ­θεί, να επι­στρέ­ψει στο τρα­πέ­ζι και να συ­νε­χί­σει από εκεί που στα­μά­τη­σε όταν απο­χώ­ρη­σε από τις διε­ρευ­νη­τι­κές συ­νο­μι­λί­ες το 2016. Και αν δεν μπο­ρέ­σου­με να συμ­φω­νή­σου­με, τότε πρέ­πει να ανα­ζη­τή­σου­με λύση στη Χάγη.

Η επι­λο­γή είναι ξε­κά­θα­ρη. Η Τουρ­κία μπο­ρεί να συ­νερ­γα­στεί και να βρει κοινό έδα­φος, ή μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει να συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται ως ο επι­τι­θέ­με­νος, παί­ζο­ντας παι­χνί­δια εντυ­πώ­σε­ων στις πα­ρυ­φές της Ευ­ρώ­πης, και να πλη­ρώ­σει ένα ση­μα­ντι­κό οι­κο­νο­μι­κό τί­μη­μα για τη συ­μπε­ρι­φο­ρά της. Μπο­ρεί να επι­λέ­ξει εάν η Ελ­λά­δα θα απο­τε­λέ­σει γέ­φυ­ρα ή εμπό­διο για την εται­ρι­κή σχέση και την πρό­ο­δο.

Εάν η Τουρ­κία επέ­λε­γε τη γέ­φυ­ρα, πι­στεύω ότι ο Πρό­ε­δρος Ερ­ντο­γάν θα εξα­κο­λου­θού­σε να έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να επι­τύ­χει μια φι­λό­δο­ξη, μα­κρό­πνοη συμ­φω­νία με την ΕΕ, η οποία θα ήταν προς όφε­λος όλων. Οι δια­φο­ρές δεν επι­λύ­ο­νται με βία, τε­χνά­σμα­τα ή χει­ρα­γώ­γη­ση, αλλά ει­ρη­νι­κά και μέσω αμοι­βαί­ου σε­βα­σμού και αμοι­βαί­ας κα­τα­νό­η­σης. Δεν χρειά­ζε­ται να είναι έτσι η κα­τά­στα­ση. Η λύση είναι απλή. Κα­θό­μα­στε. Συ­ζη­τά­με τις δια­φο­ρές μας. Και προ­σπα­θού­με να κα­τα­λή­ξου­με σε συμ­φω­νία. Αν δεν τα κα­τα­φέ­ρου­με, τότε θα αφή­σου­με το Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο να απο­φαν­θεί. Τι έχει άλ­λω­στε να φο­βη­θεί η ‘Αγκυ­ρα από το κρά­τος δι­καί­ου;»

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ