”Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν”

Η Ελένη Δρετ­τά­κη έζησε το όνει­ρο της, παί­ζο­ντας ακόμη και στην Α1 Γυ­ναι­κών και με επι­στο­λή της μι­λά­ει για το τέλος επο­χής του γυ­ναι­κεί­ου τμή­μα­τος του Ιπ­πο­κρά­τη Κω. «Δυ­στυ­χώς, κά­πο­τε όλα τα ωραία τε­λειώ­νουν. Μα­κά­ρι να εί­χα­με τη δύ­να­μη να κρα­τή­σου­με για πάντα ζω­ντα­νά τα όνει­ρά μας. Μα­κά­ρι να δια­θέ­τα­με την αντο­χή να πα­λέ­ψου­με όλα τα εμπό­δια, φυ­σι­κά και μη. Τώρα, λοι­πόν, που έκλει­σε ένας χρυ­σός κύ­κλος για το γυ­ναι­κείο μπά­σκετ της Κω, όπου ο “Ιπ­πο­κρά­της” μας, κα­τά­φε­ρε να βρε­θεί στην με­γα­λύ­τε­ρη εθνι­κή κα­τη­γο­ρία που αγω­νί­στη­κε σύλ­λο­γος από το νησί μας, ήρθε η ώρα να πω πολλά ευ­χα­ρι­στώ σε όλο τον κόσμο που μας στή­ρι­ξε, έβαλε πλάτη, ήρθε στο γή­πε­δο και τώρα στα δύ­σκο­λα, μας συ­γκί­νη­σε.

Πολλά ευ­χα­ρι­στώ σε κα­θέ­να ξε­χω­ρι­στά και σε όλους όσους (με­τα­ξύ των οποί­ων και σύλ­λο­γοι) πί­στε­ψαν στο όνει­ρό μας, στο όνει­ρο των γυ­ναι­κών του Ιπ­πο­κρά­τη και μελών από τα κατά και­ρούς Διοι­κη­τι­κά Συμ­βού­λια του Συλ­λό­γου. Είναι ώρα ν’ αφή­σου­με πίσω ότι μας πλή­γω­σε. Όχι από αδυ­να­μία αλλά γιατί το μο­να­δι­κό που με ένοια­ζε προ­σω­πι­κά, αλλά θέλω να πι­στεύω και συ­νο­λι­κά τις συ­μπαί­κτριες μου ήταν το μπά­σκετ και η συ­νέ­χι­ση του από τα παι­διά μας, έχο­ντας πα­ρα­στά­σεις από με­γά­λες κα­τη­γο­ρί­ες.

Για το τι έφται­ξε και δεν κα­τέ­βη­κε το γυ­ναι­κείο στην Α2, το μόνο που μπορώ να γράψω (χωρίς διά­θε­ση μομ­φής σε κά­ποιον, διότι δεν νο­μί­ζω ότι βο­ή­θη­σαν οι πε­ρυ­σι­νές ανού­σιες, ατέρ­μο­νες και επι­βλα­βείς προ­σω­πι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις) είναι πως, οι αθλή­τριες του Συλ­λό­γου, ο προ­πο­νη­τής, φί­λα­θλοι και υπο­στη­ρι­κτές πα­λέ­ψα­με για ότι κα­λύ­τε­ρο, χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Για το μόνο που σας δια­βε­βαιώ­νω είναι ότι, δεν κω­λυ­σιερ­γή­σα­με και δεν στα­θή­κα­με εμπό­διο σε οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια που θα μας έκανε να παί­ξου­με ξανά μπά­σκετ σε εθνι­κή κα­τη­γο­ρία.

Γι’ αυτό το μπά­σκετ και τις χαρές που πή­ρα­με, αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη (εκ μέ­ρους όλων των κατά και­ρούς συ­μπαι­κτριών μου) να ευ­χα­ρι­στή­σω εσάς που δια­βά­ζε­τε αυτή την επι­στο­λή. Εσάς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας στη­ρί­ξα­τε, μας χει­ρο­κρο­τή­σα­τε, ήσα­σταν η 6η παί­κτρια στο γή­πε­δο, γε­μί­ζο­ντας το κλει­στό. Εσάς που υπήρ­ξα­τε οι με­γα­λύ­τε­ροι υπο­στη­ρι­κτές- χο­ρη­γοί μας.

Θα μου επι­τρέ­ψε­τε ιδιαί­τε­ρες ευ­χα­ρι­στί­ες στους άο­κνους χο­ρη­γούς του Συλ­λό­γου και του τμή­μα­τος Νίκο και Τζου­λιέτ­τα Που­λιού, καθώς και σ’ όλη την οι­κο­γέ­νεια του “Κως”. Ιδιαί­τε­ρη τιμή για εμάς ήταν η στή­ρι­ξη του Σε­βα­σμιό­τα­του Μη­τρο­πο­λί­τη μας κ. Να­θα­να­ήλ, τον οποίο θερμά ευ­χα­ρι­στώ εκ μέ­ρους όλων μας. Ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ στους μι­κρούς και με­γά­λους χο­ρη­γούς, που χωρίς τη στή­ρι­ξη τους δεν θα κα­λύ­πτο­νταν οι πολ­λές υπο­χρε­ώ­σεις του τμή­μα­τος.

Θερμά ευ­χα­ρι­στώ σε συμ­βού­λους από τα κατά και­ρούς Δ.Σ. του Ιπ­πο­κρά­τη, που στή­ρι­ξαν κατά την Ιπ­πο­κρά­τεια λο­γι­κή (ωφε­λείν ή μη βλά­πτειν) το τμήμα και κά­λυ­ψαν τις αθλή­τριες του Συλ­λό­γου, ει­δι­κά σε δύ­σκο­λα… δε­κά­λε­πτα.

Πολλά ευ­χα­ρι­στώ στον Πρό­ε­δρο της ΕΟΚ κ. Βα­σι­λα­κό­που­λο, τον Αντι­πρό­ε­δρο της ΕΟΚ κ. Γο­λέ­μη και σε όλους στην Ομο­σπον­δία. Ενώ ιδιαί­τε­ρα θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω τις πα­λιές μου συ­μπαί­κτριες, τις πα­λιές μπα­σκε­μπο­λί­στριες του Αντα­γό­ρα και του Ιπ­πο­κρά­τη για την κα­θο­δή­γη­ση και το ει­δι­κό τους χει­ρο­κρό­τη­μα στο γή­πε­δο.

Για το τέλος, το πιο δύ­σκο­λο ευ­χα­ρι­στώ (λόγω απο­χαι­ρε­τι­σμού) στις πα­λιές και νυν συ­μπαί­κτριες μου, ξένες και ελ­λη­νί­δες, οι οποί­ες μου χά­ρι­σαν απί­στευ­τες μπα­σκε­τι­κές στιγ­μές και μου έδω­σαν την ευ­και­ρία να ζήσω το όνει­ρό μου. Μια εποχή τε­λειώ­νει. Δεν ξέρω εάν θα έρ­θουν οι μέρες του φωτός. Ελ­πί­ζω κι εύ­χο­μαι τα παι­διά μας/σας, κά­πο­τε, να έχουν την ευ­και­ρία να ξα­να­ζή­σουν όλα εκεί­να τα αγω­νι­στι­κά συ­ναι­σθή­μα­τα που νιώ­σα­με μέσα στα γή­πε­δα της Κω, της Κα­λύ­μνου, της Ρόδου, της Αθή­νας, της Θεσ­σα­λο­νί­κης, του Βόλου…»!