Brain drain, η γενιά της εξόδου και μετά, ποιοι;

Πολλά είναι στις μέρες μας τα φλέ­γο­ντα θέ­μα­τα που «πο­νά­νε» την χώρα μας , ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα ωστό­σο είναι αυτό της οι­κο­νο­μι­κής με­τα­νά­στευ­σης των νέων. Ένα τόσο ευαί­σθη­το θέμα που δεν μπο­ρεί να απο­τυ­πω­θεί στο σύ­νο­λο του μέσα σε με­ρι­κές γραμ­μές για αυτό και θα μοι­ρα­στώ απλά τις ανη­συ­χί­ες μου ως νέος 30 ετών πο­λί­της αυτού του κρά­τους.

Δεν θα μι­λή­σω για το φαι­νό­με­νο «brain drain» η αλ­λιώς φυγή μυα­λών που λίγο πολύ ως όρος έχει γίνει γνω­στός μιας και είναι στη μόδα να χρη­σι­μο­ποιού­με ξε­νό­γλωσ­σους ορι­σμούς. Αλλά θα μι­λή­σω για όλους αυ­τούς που φύγαν για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον αλλά και για αυ­τούς που είναι έτοι­μοι να εγκα­τα­λεί­ψουν την πα­τρί­δα μας.

Ορ­μώ­με­νος από μία συμ­βο­λι­κή κί­νη­ση που έκανε πέρσι τέ­τοια εποχή μια ομάδα νέων να με­το­νο­μά­σει την Πλα­τεία Μάρ­γκα­ρετ Θά­τσερ της Μα­δρί­της σε «Πλα­τεία Εξο­ρι­σμέ­νης Νε­ο­λαί­ας» με σκοπό να το­νί­σει το πρό­βλη­μα της οι­κο­νο­μι­κής με­τα­νά­στευ­σης στην Ισπα­νία θλί­βο­μαι στη σκέψη ότι οι δικές μας πλα­τεί­ες δεν θα χουν σε λίγο καιρό τους νέους , αυ­τούς οι οποί­οι απο­τε­λούν το πιο πα­ρα­γω­γι­κό και κρί­σι­μο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας μας.

Απο­γοη­τεύ­ο­μαι όταν με­λέ­τες σαν αυτή της ΕΛ­ΣΤΑΤ ανα­φέ­ρουν ότι το Α’ τρί­μη­νο του 2014 το πο­σο­στό ανερ­γί­ας στους νέους ηλι­κί­ας 15-24 ετών προ­σεγ­γί­ζει το 56,7% και είναι το με­γα­λύ­τε­ρο της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης ενώ η γερ­μα­νι­κή Στα­τι­στι­κή Υπη­ρε­σία απα­ριθ­μεί 23,800 Έλ­λη­νες που εγκα­τα­στα­θή­καν στην Γερ­μα­νία το τρέ­χον έτος.

Δυ­στυ­χώς δεν υπάρ­χουν επί­ση­μα δε­δο­μέ­να με­τα­νά­στευ­σης η χώρα αδυ­να­τεί να κα­τα­γρά­ψει τους πραγ­μα­τι­κούς αριθ­μούς και αυτοί που βγαί­νουν στο φως είναι είτε από με­λέ­τες άλλων κρα­τών είτε από τα Ελ­λη­νι­κά Πα­νε­πι­στή­μια όπως αυτό της Μα­κε­δο­νί­ας που ανα­φέ­ρει ότι το 2009-2011 ερ­γά­ζο­νται στο εξω­τε­ρι­κό 114.000 – 139.000 Έλ­λη­νες επι­στή­μο­νες.

Νέοι, μορ­φω­μέ­νοι, οξυ­δερ­κείς, γε­μά­τοι όνει­ρα για το μέλ­λον τους ανα­γκά­ζο­νται να εγκα­τα­λεί­ψουν την Ελ­λά­δα. Και ποιος μπο­ρεί να τους κα­τη­γο­ρή­σει για αυτήν τους την επι­λο­γή; Ποιος μπο­ρεί με βε­βαιό­τη­τα να τους πει «μείνε τα δύ­σκο­λα πέ­ρα­σαν, θα βρεις δου­λεία» όταν η ανερ­γία αυ­ξά­νε­ται, οι επι­χει­ρή­σεις κλεί­νουν και η κα­τά­θλι­ψη γι­γα­ντώ­νε­ται; Ου­δείς.

Νιώθω την απο­γο­ή­τευ­ση τους, τον θυμό και την οργή που έχουν, το «γιατί» που δεν απα­ντά­τε μέσα τους… Βλέπω τον αγώνα που κά­νουν κατά την διάρ­κεια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας τους, την αγω­νία και το φόβο στο άγνω­στο, το στρες της πρώ­της συ­νέ­ντευ­ξης, το άγχος της οι­κο­γέ­νειας που κά­ποιος δικός τους φεύ­γει… Βλέπω την Ελ­λά­δα να γερ­νά­ει… το έθνος να συρ­ρι­κνώ­νε­ται. Αυ­τούς τους αν­θρώ­πους την δε­δο­μέ­νη στιγ­μή δεν μπο­ρού­με να τους κρα­τή­σου­με όμως επι­βάλ­λε­ται να πα­λέ­ψου­με για να δη­μιουρ­γή­σου­με τις κα­τάλ­λη­λες συν­θή­κες έτσι ώστε να γυ­ρί­σουν πίσω.

Οφεί­λου­με να δο­μή­σου­με ένα υγιές φι­λι­κό πε­ρι­βάλ­λον το οποίο θα απο­τε­λέ­σει την βάση προς την πρό­ο­δο την βάση για ένα Εθνι­κό Σχέ­διο Ανα­συ­γκρό­τη­σης όπου δεν πε­ρισ­σεύ­ει κα­νείς . Η Βάση αυτή πρέ­πει να πε­ρά­σει από την δια­δρο­μή της αντι­με­τώ­πι­σης των δο­μι­κών δυ­σλει­τουρ­γιών του κρά­τους μας , της δη­μιουρ­γί­ας κα­νό­νων και της δια­σφά­λι­σης της δια­φά­νειας. Με θέ­λη­ση και υπο­μο­νή προς έναν κοινό εθνι­κό στόχο μπο­ρού­με. Έχου­με τα όπλα να πα­λέ­ψου­με την μά­στι­γα της ανερ­γί­ας που πλήτ­τει τη νε­ο­λαία μας. Έχου­με τα όπλα να πα­λέ­ψου­με την κρίση και πρέ­πει να τα χρη­σι­μο­ποιού­με σωστά. Η χώρα χρειά­ζε­ται την τε­χνο­γνω­σία τους, τις σπου­δές τους, τις κα­θα­ρές τους ιδέες, τις αξίες τους, την δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και την και­νο­το­μία τους. Όλοι αυτοί είναι οι δικοί μας άν­θρω­ποι, τα παι­διά μας, οι φίλοι μας και δίχως αυ­τούς το χα­μό­γε­λο θα είναι μισό .

Κα­λο­πή­τας Βάιος

Μη­χα­νι­κός Πε­ρι­βάλ­λο­ντος

Υπο­ψή­φιος Βου­λευ­τής Ν. Δω­δε­κα­νή­σου

ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­ΚΗ ΣΥ­ΜΠΑ­ΡΑ­ΤΑ­ΞΗ ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ