Τιμή της και… νταμάρι της

Προ­φη­τικό : Αννα Κορα­κάκη  2013 σε συνέ­ντευξή της: «Δια­πι­στώνω με μεγάλη μου λύπη ότι, ακόμη και σε κράτη που βρί­σκο­νται σε χει­ρό­τερη κατά­σταση από εμάς, υπάρχει θέληση να κάνουν πράγ­ματα. Κατανοώ την οικο­νο­μική κρίση, τις περι­κο­πές, το να μην πηγαί­νουμε σε κάποιους αγώνες. Αλλά δεν γίνο­νται ούτε αυτά που δεν κοστί­ζουν τίποτα. Που απαι­τούν μόνο μια οργά­νωση, το ενδια­φέ­ρον κάποιων. Ενδια­φέ­ρο­νται μόλις έρθει το μετάλ­λιο, μέχρι τη φωτο­γρα­φία. Εμφα­νί­ζο­νται μόνο στη φωτο­γρα­φία, κι έπειτα εξα­φα­νί­ζο­νται».

Σχεδόν δυο χρόνια μετά, την Κυριακή 7 Αυγού­στου 2016, ω! του θαύ­μα­τος οι «κάποιοι» εμφα­νί­στη­καν. Ξαφνικά έγινε η «Αννα» που μας γέμισε υπε­ρη­φά­νεια και έτρεξαν όλοι να προ­λά­βουν να την συγ­χα­ρούν χωρίς φυσικά να παρα­δε­χτούν πως μέχρι πριν μερικές ώρες δε γνώ­ρι­ζαν καν την ύπαρξή της -ούτε καν του αθλή­μα­τός  της. Για τους πολι­τι­κούς μιλώ. Ελπίζω  μετά  τα ρεπορ­τάζ να μετά­νιω­σαν πικρά για εκείνο το «μας έκανε όλους υπε­ρή­φα­νους» Πρώην και νυν (γιατί όπου να’σαι θα δούμε ανα­κοι­νώ­σεις για το ποιος φταίει…) Ντροπή μόνο και σιωπή θα έπρεπε να νιώθουν δια­βά­ζο­ντας (όπως όλοι μας) πως ο προ­πο­νη­τής πατέρας της, φρό­ντισε και επι­με­λή­θηκε προ­σω­πικά τις… εγκα­τα­στά­σεις, ενός αυτο­σχέ­διου προ­πο­νη­τη­ρίου σε ένα νταμάρι της Δράμας, ώστε να μπορεί με τα ελά­χι­στα εφόδια να προ­πο­νεί την κόρη του, για τις σφαίρες που δεν της έδινε η Ομο­σπον­δία,  για τα όπλα που αγο­ρά­ζει με δικά της χρήματα, για τους αγώνες στο εξω­τε­ρικό που δεν μπο­ρούσε να ακο­λου­θή­σει ο προ­πο­νη­τής της λόγω κόστους.

Και η πολι­τεία; Που ήταν η πολι­τεία που πανη­γυ­ρί­ζει;  Μα έστειλε συγ­χα­ρη­τή­ριες επι­στο­λές εθνικής υπε­ρη­φά­νειας. Θα την καλέ­σουν και στα Μέγαρα και στα γραφεία πολι­τι­κών αρχηγών, να φωτο­γρα­φη­θούν μαζί της. Η επι­τυ­χία της Άννας Κορα­κάκη, φωτο­γρα­φί­ζει όλους εκεί­νους που ήταν απόντες στην προ­ε­τοι­μα­σία της και που τώρα σπεύ­δουν να γίνουν παρό­ντες για να καπη­λευ­τούν την επι­τυ­χία της. Κάπως έτσι γίνεται όλα αυτά τα χρόνια με πολλούς αθλητές που κατέ­κτη­σαν ένα ολυ­μπιακό μετάλ­λιο κυρίως σε αθλή­ματα που δεν είναι τόσο δημο­φιλή. Κάπως έτσι, έτρεχαν ξημε­ρώ­ματα, έναν άλλο Αύγου­στο, να προ­λά­βουν τα συχα­ρί­κια για τον Κακλα­μα­νάκη, που αγόραζε τις σανίδες μόνος του και με έξοδα της οικο­γέ­νειάς του συμ­με­τείχε σε αγώνες. Κάπως  έτσι, έτρεξαν και για την Κυρια­κο­πού­λου μετά το Παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα και το  Diamond League. Ασχετο εάν έφτασε ως εκεί κάνο­ντας προ­πό­νηση σε 38 βαθμούς με έναν ανε­μι­στήρα. «Ζέστη…αλλά για όλα υπάρ­χουν λύσεις (ανε­μι­στή­ρας στο βάθος…έν έτη 2015)!!» έγραφε κάτω από μια φωτο­γρα­φία του …προ­πο­νη­τι­κού ανε­μι­στήρα…

Υ. Γ. 1. Όχι, δεν μπορώ να αισθανθώ υπε­ρή­φανη. Το αφήνω για τους γονείς της και την ίδια. Τα μετάλ­λια ανήκουν στους αθλητές. Εμείς απλά μπο­ρούμε να χαι­ρό­μα­στε για τα νέα αυτά παιδιά που με πολύ κόπο πετυ­χαί­νουν τους στόχους τους.

Υ.Γ.2. Ας φωτο­γρα­φη­θούν όσοι μπορούν να φωτο­γρα­φη­θούν τώρα, γιατί όπως μαθαί­νουμε από τα ρεπορ­τάζ, η Αννα Κορα­κάκη, θα εξα­κο­λου­θή­σει να αγω­νί­ζε­ται σε έναν σκο­πευ­τικό σύλλογο της Γερ­μα­νίας. Ηδη, έχει στα χέρια της προ­τά­σεις και από ξένες εται­ρείες που κατα­σκευά­ζουν όπλα.  Γενικώς το μέλλον της είναι στο εξω­τε­ρικό. Η Ελλάδα ως γνωστόν «τρώει» τα παιδιά της.

Και μια σημεί­ωση επί­καιρη ΕΔΩ

Χωρίς σχόλια…