Φόβοι για μεγάλο «μπαμ» στα καταστήματα γουναρικών

Στον «αέρα» βρί­σκο­νται δε­κά­δες μι­κρές και με­γά­λες επι­χει­ρή­σεις πώ­λη­σης γού­νας και δερ­μα­τί­νων ειδών που ξε­κί­νη­σαν να λει­τουρ­γούν από πέ­ρυ­σι στη Ρόδο. Οι επι­χει­ρή­σεις αυτές στή­θη­καν κυ­ρί­ως επί της εθνι­κής οδού Ρόδου – Λίν­δου, από πρό­σω­πα που είχαν την προσ­δο­κία να πε­τύ­χουν με­γά­λο αριθ­μό πω­λή­σε­ων σε Ρώ­σους του­ρί­στες. Ωστό­σο, η κρίση με­τα­ξύ Ρω­σί­ας – Ου­κρα­νί­ας και τα όσα ακο­λού­θη­σαν, προ­κά­λε­σε από­το­μη πτώση των πω­λή­σε­ων.

Ει­δι­κό­τε­ρα, η γούνα ως εμπο­ρι­κό προ­ϊ­όν, είχε αρ­χί­σει να κερ­δί­ζει ξανά το χα­μέ­νο έδα­φος των πε­ρα­σμέ­νων ετών. Η «απο­μυ­θο­ποί­η­σή» της είχε ξε­κι­νή­σει μέσα από τις οι­κο­λο­γι­κές ορ­γα­νώ­σεις οι οποί­ες και δού­λε­ψαν συ­στη­μα­τι­κά προς τη συ­γκε­κρι­μέ­νη κα­τεύ­θυν­ση.

Αυτό συ­νέ­βαι­νε μέχρι που έγινε το με­γά­λο ξέ­σπα­σμα του ρω­σι­κού του­ρι­σμού, όπου τα εκα­τομ­μύ­ρια των Ρώσων ανα­κά­λυ­ψαν στην ελ­λη­νι­κή γούνα μο­να­δι­κά ποιο­τι­κά στοι­χεία. Με­τα­ξύ αυτών ήταν η μέ­θο­δος ραφής, που απέ­τρε­πε την κα­τα­στρο­φή της, μετά από κά­ποια χρό­νια. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι για κάθε δέκα γού­νες, που επω­λού­ντο, οι επτά κα­τέ­λη­γαν σε χέρια Ρώσων.

Η μα­ζι­κή ζή­τη­ση γού­νας, ως εμπο­ρι­κό προ­ϊ­όν, άρ­χι­σε την τε­λευ­ταία εξα­ε­τία, με απο­κο­ρύ­φω­μα την πε­ρυ­σι­νή του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο. Πέ­ρυ­σι στη Ρόδο που­λή­θη­καν οι πε­ρισ­σό­τε­ρες γού­νες από κάθε άλλη χρο­νιά και τούτο απο­δό­θη­κε στη ση­μα­ντι­κή αύ­ξη­ση Ρώσων και Ου­κρα­νών του­ρι­στών. Ο με­γά­λος αριθ­μός των πω­λή­σε­ων, που πέ­τυ­χαν οι Ρο­δί­τες έμπο­ροι, φά­νη­κε και στις εκ­θέ­σεις που είχαν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί τον πε­ρα­σμέ­νο χει­μώ­να. Σε αυτές τις εκ­θέ­σεις οι πα­ραγ­γε­λί­ες από τη Ρόδο είχαν το ρυθμό κα­ται­γί­δας.

Με τον ίδιο ρυθμό ξε­κί­νη­σε η ίδρυ­ση νέων κα­τα­στη­μά­των πώ­λη­σης γου­να­ρι­κών στο νησί. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι σε μια από­στα­ση 10 χι­λιο­μέ­τρων (από τη Ρόδο μέχρι το Φα­λη­ρά­κι) έχουν ιδρυ­θεί κα­τα­στή­μα­τα πώ­λη­σης γού­νας συ­νο­λι­κής επι­φα­νεί­ας, που υπερ­βαί­νει τα 15.000 τμ. Το μέ­γε­θος αυτό θε­ω­ρεί­ται «μα­μούθ», αν συ­νυ­πο­λο­γι­στεί το γε­γο­νός ότι υπάρ­χουν πάρα πολλά άλλα, αντί­στοι­χα κα­τα­στή­μα­τα σε ολό­κλη­ρο το νησί.

Η σκέψη των επι­χει­ρη­μα­τιών, που επέν­δυ­σαν σε αυτό το είδος, στη­ρί­ζο­νταν στην απλή λο­γι­κή του υψη­λού τζί­ρου, που στα σί­γου­ρα θα είχε πε­ρι­θώ­ριο κέρ­δους. Ο τζί­ρος ήταν δυ­να­τόν να επι­τευ­χθεί μέσα από συμ­φω­νί­ες με τα του­ρι­στι­κά πρα­κτο­ρεία και τους ορ­γα­νι­σμούς και με βάση το αμοι­βαίο κέρ­δος. Μά­λι­στα, η από­φα­ση για τη μη επι­βο­λή στη γούνα φόρου πο­λυ­τε­λεί­ας, έδωσε ένα ακόμα κί­νη­τρο στους πω­λη­τές που το χρη­σι­μο­ποί­η­σαν ως επι­χεί­ρη­μα για την αγορά γού­νας από την Ελ­λά­δα και ει­δι­κό­τε­ρα από τη Ρόδο, καθώς το κέρ­δος για τον κα­τα­να­λω­τή ήταν του­λά­χι­στον 10%.

Φαι­νο­με­νι­κά όλα ήταν δυ­να­τόν να λει­τουρ­γή­σουν σαν ένα κα­λο­κουρ­δι­σμέ­νο ρολόι. Η πο­λι­τι­κή κρίση και οι συρ­ρά­ξεις με­τα­ξύ Ρω­σί­ας – Ου­κρα­νί­ας είχαν ως απο­τέ­λε­σμα την με­γά­λη μεί­ω­ση (άνω του 40% σε σύ­γκρι­ση με πέ­ρυ­σι) στις αφί­ξεις Ου­κρα­νών του­ρι­στών και ένα του­λά­χι­στον 12% στις αφί­ξεις των Ρώσων. Τα στοι­χεία αυτά αφο­ρούν τις αφί­ξεις Μαϊου για τη Ρόδο. Επι­πρό­σθε­τα, τα του­ρι­στι­κά πρα­κτο­ρεία προ­κει­μέ­νου να συ­μπιέ­σουν τις απώ­λειες από τη Ρω­σι­κή και την Ου­κρα­νι­κή αγορά, έρι­ξαν τις τιμές των πα­κέ­των, με απο­τέ­λε­σμα να κα­τα­φθά­νουν στο νησί (και σε ολό­κλη­ρη τη χώρα) και Ρώσοι του­ρί­στες που δεν έχουν οι­κο­νο­μι­κή ευ­χέ­ρεια για τέ­τοιες δα­πά­νες. Οι πα­ρά­γο­ντες αυτοί, σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες ήδη έχουν προ­κα­λέ­σει κλυ­δω­νι­σμούς σε αρ­κε­τές από τις επι­χει­ρή­σεις πώ­λη­σης γου­να­ρι­κών, των οποί­ων ο τζί­ρος βρί­σκε­ται σε αρ­κε­τά χα­μη­λό­τε­ρα επί­πε­δα από εκεί­να που αρ­χι­κώς είχαν υπο­λο­γι­στεί.

Οι ίδιες πλη­ρο­φο­ρί­ες ανα­φέ­ρουν ότι τα προ­βλή­μα­τα για τις επι­χει­ρή­σεις αυτής της κα­τη­γο­ρί­ας θα φα­νούν αρ­κε­τά νωρίς (ίσως και από το τέλος του τρέ­χο­ντος μηνός), καθώς η γούνα ως εμπό­ρευ­μα αγο­ρά­ζε­ται είτε με με­τρη­τά είτε με βρα­χυ­χρό­νιες (δί­μη­νες ή τρί­μη­νες) επι­τα­γές. Ετσι, με τους τζί­ρους μειω­μέ­νους και τον αντα­γω­νι­σμό στα ύψη, ήδη δεν είναι λίγοι εκεί­νοι που έχουν αρ­χί­σει να φο­βού­νται το λου­κέ­το, καθώς η σφρά­γι­ση απλή­ρω­των επι­τα­γών, θα έχει αλυ­σι­δω­τές επι­πτώ­σεις.