Τα Πάθη των ανθρώπων

«Αν ξα­να­γι­νό­μουν εί­κο­σι χρό­νων θα ξε­κι­νού­σα από τις κορ­φές των βου­νών, αντάρ­της, λη­στής, πει­ρα­τής, ν’ ανοί­ξω τα μάτια εκεί­νων που δέ­χο­νται αδια­μαρ­τύ­ρη­τα τη μοίρα τους, όσο και κεί­νων που εθε­λο­τυ­φλούν. Η ζωή περνά από μέσα μου, με δια­πο­τί­ζει με την ασκή­μια της, με γε­μί­ζει λύσσα με την αδι­κία της την ορ­γα­νω­μέ­νη, με τα­πει­νώ­νει με την ανη­μπο­ριά μου ν’ αντι­δρά­σω, να επα­να­στα­τή­σω απο­τε­λε­σμα­τι­κά, να υπε­ρα­σπι­στώ το μα­ζι­κό μας εξευ­τε­λι­σμό. Όχι, η επα­νά­στα­σή μου δε θα στρε­φό­ταν κατά του κα­τα­στη­μέ­νου και του συ­στή­μα­τός του, αλλά ενα­ντί­ον εκεί­νων που το ανέ­χο­νται. Θα τσά­κι­ζα την κα­κο­μοι­ριά, την υπο­τα­γή. Η ζωή γί­νη­κε πια πάρα πολύ απάν­θρω­πη για να την κα­λου­πώ­νου­με σε σχή­μα­τα, δε μας ανή­κει καν, όπως δε μας ανή­κει τί­πο­τα, από τη γη που κα­τοι­κού­με ως τα πρό­σω­πά μας. Όταν ο κάθε τυ­χάρ­πα­στος, ο κάθε τι­πο­τέ­νιος, μπο­ρεί να μάς δέσει πάνω σε μια κα­ρέ­κλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρε­βά­τι, να μάς φτύ­σει, να μάς μα­στι­γώ­σει, να μάς βιά­σει. Tο Σύ­στη­μα απο­χα­λι­νω­μέ­νο καλ­λιερ­γεί σκό­πι­μα την ασυ­νει­δη­σία, την αγριό­τη­τα, το χάος, κα­τα­λύ­ο­ντας το σε­βα­σμό για τον αν­θρώ­πι­νο πα­ρά­γο­ντα. Δεν άφησε τί­πο­τα ανεκ­με­τάλ­λευ­το, από το «χάσμα των γε­νιών» που απο­κό­βει τους αν­θρώ­πους με­τα­ξύ τους και ετοι­μά­ζει τους αυ­ρια­νούς παι­διά-κα­τα­δό­τες του Χί­τλερ, ως την κα­τάρ­γη­ση της οι­κο­γέ­νειας.»

(Λιλή Ζω­γρά­φου, – Από­σπα­σμα από το βι­βλίο Επάγ­γελ­μα πόρνη, Αλε­ξάν­δρεια, 1998)