Τζένη Χειλουδάκη: «Δεν θέλω να είμαι διάσημη. Το κέρδισα με πόνο και με ξεφτίλα»!

Ο Τει­ρε­σί­ας λέει, είδε την Αθηνά γυμνή και εκεί­νη τον κα­τα­ρά­στη­κε να πε­ρά­σει μια ζωή σαν γυ­ναί­κα. Έγινε εταί­ρα. Μετά ξανά άν­δρας. Όταν η Ήρα τσα­κώ­θη­κε με τον Δία για το αν απο­λαμ­βά­νουν οι γυ­ναί­κες πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο την ερω­τι­κή πράξη από τους άντρες, ο Τει­ρε­σί­ας κλή­θη­κε να λύσει τη δια­φο­ρά αφού είχε υπάρ­ξει και άν­δρας και γυ­ναί­κα.

«Αν διαι­ρού­σα­με την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρ­νε ο άντρας και εννιά η γυ­ναί­κα», είχε πει. Η Ήρα θύ­μω­σε τόσο ώστε τον τύ­φλω­σε. Τον λυ­πή­θη­κε, όμως, ο Δίας και για να τον απο­ζη­μιώ­σει, του έδωσε το χά­ρι­σμα της μα­ντι­κής και διάρ­κεια ζωής εφτά γε­νε­ών. Άλ­λω­στε είχε κοι­τά­ξει την άβυσ­σο των μυ­στι­κών και των δυο φύλων και του άξιζε. Εσύ Τζένη, τι χά­ρι­σμα έχεις γιατί κοί­τα­ξες κάτω απ’ το πέπλο των φύλων;…

Η Τζένη Χει­λου­δά­κη, πάντα να σου κόβει την ανάσα από την τε­λειό­τη­τα στην εμ­φά­νι­σή της, είναι έτοι­μη να μου γε­λά­σει στα μού­τρα… Κρα­τιέ­ται και μου λέει: «Το πα­ρα­μύ­θι με τον βά­τρα­χο και τον σκορ­πιό το ξέ­ρεις μα­νά­ρι μου; it’s in my nature! Όσο για το χά­ρι­σμα; Χα! Όσο υπερ­φί­α­λη και να φανώ, είναι η αθυ­ρο­στο­μία μου, που τε­λι­κά γοη­τεύ­ει ακόμα και τους εχθρούς μου. Γκέ­γκε;». Γκέ­γκε και φτηνά την γλί­τω­σα…

• Ένα και­νούρ­γιο βι­βλίο –κα­λο­τά­ξι­δο- το τρίτο. «Αί­γλης και Κρί­σης γωνία». Τι έχεις να πεις σ’ αυτό; Γιατί γρά­φεις Τζένη;

«Γιατί πρέ­πει να γράψω. Ανά­γκη είναι και πάει και τέ­λε­ψε. Δη­μό­σια ήμουν, δη­μό­σια θα είμαι, άλ­λω­στε. Να δοθώ… σκέ­ψεις σαν τρα­που­λό­χαρ­τα να μοι­ρά­σω… Εδώ, που τα λέμε, άμα με πιά­σει γράφω κα­τε­βα­τά στο φα­τσο­βι­βλίο. Και χρό­νια τώρα, με ακο­λου­θούν φίλοι γνω­στοί, φι­λε­χθροί λοι­πόν και φαν. Και αυτοί που με μι­σούν θέλω να με δια­βά­σουν πιό­τε­ρο. Και αν -έστω και ένας- αφου­γκρα­στεί αυτά, που θέλω να του με­τα­φέ­ρω έχω κερ­δί­σει ένα μέρος από την ψυχή που έχασα. Όχι, όλη δεν θα την ξα­να­κερ­δί­σω. Δυ­στυ­χώς με βα­ραί­νουν οι εμπει­ρί­ες, η γνώση που είναι δύ­να­μη και κα­τά­ρα. Και, όχι, δεν την ήθελα τη γνώση, αλλά περ­πά­τη­σα στα μο­νο­πά­τια της. Και με στοί­χειω­σε»…

• Πίσω στα χρό­νια. Μια περ­σό­να με θρυ­λι­κή ομορ­φιά στα με­γά­λα κλαμπ της Αθή­νας, όταν το πάρτι είχε μόλις αρ­χί­σει. Με ένα σου νεύμα, περ­νού­σαν στα άδυτα της δια­σκέ­δα­σης ή όχι. Μετά έρ­χο­νται οι πα­σα­ρέ­λες, τα εξώ­φυλ­λα, οι θαυ­μα­στές, οι συ­νε­ντεύ­ξεις, χάρη σε έναν έρωτα. Χά­λα­σε λες, κά­ποιες πτυ­χές της Τζέ­νης η δια­ση­μό­τη­τα;

«Άλλη κα­τά­ρα αυτή, η πε­ρι­βό­η­τη ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα! Διέ­λυ­σε τα πάντα μέσα μου! Με­ταλ­λά­χτη­κα! Σε τρε­λαί­νει, ξέ­ρεις! Γί­νε­σαι κάτι άλλο. Μια κα­τα­σκευή για τους άλ­λους! Όμορ­φα ήταν, δε λέω, για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα και για καλό ή για κακό μπήκα σε όλα τα σπί­τια. Πολ­λοί μου λένε μέχρι και σή­με­ρα ότι άνοι­ξα δρό­μους. Ε και;;;; Σή­με­ρα ακόμα μι­λά­με για απα­γο­ρευ­μέ­να φιλιά, συμ­βιώ­σεις και πα­ρά­νο­μους γά­μους. Ένα παι­χνί­δι παί­ζουν όλοι, κά­νο­ντας ένα βήμα μπρο­στά και τρία πίσω. Δεν θέλω να είμαι διά­ση­μη πια. Το κέρ­δι­σα με πόνο και με ξε­φτί­λι­σα. Μια ομορ­φιά που ξέ­φτι­σε και με­ρι­κά πρό­στι­μα στους κα­να­λάρ­χες, μεί­να­νε! Αυτή είναι η αλή­θεια. Μια ζωή τρέ­χεις πίσω από κάτι και άμα το κερ­δί­σεις, το βα­ριέ­σαι. Σιγά το επί­τευγ­μα! Η μου­ρά­κλα σου σε 5 μα­γκα­ζί­να και κάτι έγινε! Το χάπι της ευ­τυ­χί­ας για όλους μας να βρω να με πα­ρα­δε­χτώ, να πω να, επί­τευγ­μα! Ή ένα τσι­πά­κι να έβρι­σκα, λέει, να εμ­φύ­τευα στα μυαλά των κολ­λη­μέ­νων»….

• Τρά­βη­ξες την προ­σο­χή σε θέ­μα­τα απα­γο­ρευ­μέ­να, τάχα ανύ­παρ­κτα, σε με­γά­λα κοι­νω­νι­κά τα­μπού. Έκα­νες ό,τι μπο­ρού­σες για αυτά, ή τα πα­ρά­τη­σες νωρίς; Δη­λα­δή κι­νή­θη­κες ακτι­βι­στι­κά όπως μόνο εσύ θα μπο­ρού­σες, ή το μό­ντε­λινγκ και η εμ­φά­νι­ση σε τρά­βη­ξαν σε άλ­λους δρό­μους; Έκα­νες το κα­θή­κον σου, τε­λι­κά;

«Κα­θο­λου ακτι­βι­στι­κά θα έλεγα σε πα­ρελ­θο­ντι­κούς χρό­νους. Το εγώ μου με­τρού­σε. Και απε­να­ντί­ας απο­στα­σιο­ποι­ή­θη­κα από την τρανς κοι­νό­τη­τα. Λάθος μου. Μι­λού­σα εκ του ασφα­λούς, «εγώ η Τζένη, η μο­ντέ­λα, η συγ­γρα­φέ­ας, η κα­ρα­κου­κλά­ρα». Και πρέ­πει η γκέι κοι­νό­τη­τα να είναι γρο­θιά, να μπο­ρείς να πεις το «αχ» σου και να γεί­ρεις σε έναν ώμο που σε κα­τα­νο­εί. Μόνο έτσι θα έρθει η αλ­λα­γή. Και έτσι, σιγά σιγά, κά­πο­τε, αρ­γό­τε­ρα, θα ανοί­ξουν και άλλες αγκα­λιές, θα ακού­σουν και αλλά αυτιά, θα σε δουν και άλλα μάτια χωρίς γκλί­τερ σα­κου­λια­σμέ­να και θα ανοι­χτούν χέρια με ρό­ζους πάνω τους να σε σφί­ξουν. Αν ο πό­λε­μος εκ των έσω λαμ­βά­νει χώρα, την πά­τη­σες»….

• Μι­λή­σα­με ανοι­χτά, τότε, για πρώτη φορά, για τραν­σέ­ξουαλ, για μια πα­ράλ­λη­λη ζωή τη νύχτα, στα πε­ζο­δρό­μια και στους πα­ρά­δρο­μους, για το δι­καί­ω­μα της επι­λο­γής της σε­ξουα­λι­κό­τη­τας. Σή­με­ρα; Σή­με­ρα έχου­με συ­ντη­ρη­τι­κο­ποι­η­θεί; Είναι πιο συ­ντη­ρη­τι­κοί οι και­ροί απ’ ό,τι 20 χρό­νια πριν; Και γιατί λες;

«Έχου­με μια τάση οι άν­θρω­ποι να επι­στρέ­φου­με στα πα­λιο­μο­δί­τι­κα, όταν σφίγ­γει το ζω­νά­ρι. Ένα πράγ­μα, ο Θεός θα μας σώσει, η φα­μί­λια ενω­μέ­νη και τέ­τοια, που δεν είναι απα­ραί­τη­τα κακό. Αγαπώ τις δε­μέ­νες φα­μί­λιες, τη δυ­να­τή πίστη -αρκεί να μην σε φα­να­τί­σει και γα­μεύ­σεις τα πι­στεύω και τις ελευ­θε­ρί­ες του άλλου. Είναι υπέ­ρο­χο να πι­στεύ­εις ακόμα κάπου, αν χά­σεις την πίστη σου και τα ισο­πε­δώ­σεις όλα, ε, τότε κα­λυ­τέ­ρα να μην ζεις!».

• Υπο­κρι­σία, ψευ­τοη­θι­κή, ψέ­μα­τα, συ­μπλέγ­μα­τα, δια­στρο­φή, εκ­με­τάλ­λευ­ση, κοι­νω­νι­κοί απο­κλει­σμοί. Επτά μη θα­νά­σι­μα αμαρ­τή­μα­τα. Τα έχεις συ­να­ντή­σει. Ποιο σε κάνει έξαλ­λη πε­ρισ­σό­τε­ρο;

«Τα θα­νά­σι­μα μη θα­νά­σι­μα αμαρ­τή­μα­τα, αφού το θες έτσι, είναι αλ­λη­λέν­δε­τα. Τροφή τους είναι η άγνοια, η προ­κα­τά­λη­ψη, ο φόβος του δια­φο­ρε­τι­κού, ένας πα­ρά­δει­σος, μια κό­λα­ση και κάτι χρυσά άμφια. Αιώ­νες, τώρα, φαρ­μά­κι η θρη­σκεία και η πο­λι­τι­κή γα­λου­χούν, σταυ­ρώ­νουν, καίνε στην πυρά αυτό που τρέ­μουν: τη γυ­ναί­κα, τον επι­στή­μο­να, τον δια­φο­ρε­τι­κό που βλέ­πει όνει­ρο την ζωή στον επό­με­νο αιώνα. Πιο πολύ απ’ όλα, την υπο­κρι­σία μισώ. Τους ψευ­τοη­θι­κούς τους φτύνω… Να τους φο­βά­σαι, πάντα, αυ­τούς που την φα­ντα­σί­ω­σή τους δεν έκα­ναν πράξη. Ζή­λεια, μίσος, καίει, αιώ­νια, την ψυχή τους…»

• Έχω μια αί­σθη­ση πως είσαι συ­νέ­χεια ετοι­μο­πό­λε­μη. Στην τσίτα να πά­ρεις τον καβγά απάνω σου. Γιατί;

«Είμαι ετοι­μο­πό­λε­μη, ναι. Στη ζωή μου υπήρ­ξα άν­θρω­πος με χείλη μα­τω­μέ­να πάντα. Και δεν ση­κώ­νω μύγα στο σπαθί μου. Αυτό στην πο­ρεία μου βγήκε σε καλό, μόνο που ώρες ώρες ξε­φεύ­γω και δεν μπορώ να το γη­τεύ­σω όλο αυτό. Όμως, από την άλλη, αυτή είμαι, ξέ­ρεις! Δύ­σκο­λα αλ­λά­ζει το χούι!».

• Σε φο­βού­νται λες; Και ποιοι είναι αυτοί που θέ­λουν να έχεις το στόμα σου κλει­στό; Εσύ φο­βά­σαι ποτέ; Τι ή ποιόν;

«Δεν έχω να κρύψω απο­λύ­τως τί­πο­τα. Δεν φο­βά­μαι κα­νέ­ναν! Πάντα θα το λέω: οι διά­φα­νοι άν­θρω­ποι κά­νουν υπέ­ρο­χο ύπνο. Με φο­βού­νται όλοι αυτοί που πέ­ρα­σαν από τη ζωή μου και υπήρ­ξα ο ψυ­χο­λό­γος, η εταί­ρα και ο εξο­μο­λο­γη­τής τους. Ξέ­ρεις; Δεν κρατώ το επαγ­γελ­μα­τι­κό απόρ­ρη­το. Πι­στεύω ότι οι άν­θρω­ποι πρέ­πει στο φως να δο­θούν, να μι­λή­σουν ανοι­χτά για τις επι­θυ­μί­ες τους, τα θέλω τους. Η αλή­θεια είναι ότι λίγοι πια με εμπι­στεύ­ο­νται! Έχω μόνο όλους αυ­τούς που ομο­λο­γούν και πε­ρι­μέ­νουν να τους ξε­μπρο­στιά­σω. Χα­χα­χα­χα! Κάτι σαν τον σή­ριαλ κίλερ που στέλ­νει ρα­βα­σά­κια στα έντυ­πα»…

• Ποιο κομ­μά­τι της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας έχεις συ­να­ντή­σει και απορ­ρί­ψει εντε­λώς; Τους σε­λέ­μπρι­τι; Τους πο­λι­τι­κούς; Την εξου­σία σε κάθε της μορφή; Την δια­νό­η­ση;

«Δεν απορ­ρί­πτω κα­νέ­ναν. Οι άν­θρω­ποι είναι οι εμπει­ρί­ες τους, το δάκρυ και το γέλιο τους, ο καη­μός και το μα­ρά­ζι τους. Ακόμα και το με­γα­λύ­τε­ρο τέρας γεν­νή­θη­κε, κά­πο­τε, ένα στρου­μπου­λό μωρό. Ακούω, προ­σπα­θώ, ταυ­τί­ζο­μαι ή όχι, απέχω, αγαπώ, μισώ –δύ­σκο­λα. Απορ­ρί­πτω μόνο τους άνι­μαλ αμπιού­ζερς και τους παι­δό­φι­λους, γιατί εκεί δεν υπάρ­χει λο­γι­κή, ιδε­ο­λο­γία ή κάτι. Μια αρ­ρώ­στια μπαί­νει στη μέση»….

• Ζεις με τη μαμά σου, της μα­γει­ρεύ­εις, κά­νεις δου­λειές τoυ σπι­τιού και το μοι­ρά­ζε­σαι με τους πολ­λούς αν­θρώ­πους που επι­κοι­νω­νείς στο facebook. Η ντίβα Τζένη απο­μυ­θο­ποιεί­ται σε επο­χές που δεν αγα­πούν το γκλί­τερ;

«Δεν κα­τα­λα­βαί­νω γιατί απο­μυ­θο­ποιεί­σαι με το να φρο­ντί­ζεις το μα­νου­λά­κι σου ή να τα­ΐ­ζεις τα σκυ­λό­παι­δά σου… Δη­λα­δή η Μπάρ­μπα­ρα Στρέι­σαντ, δεν χέζει; Μα­κά­ρι να έδινε και συμ­βου­λές! Ξέ­ρεις πόσοι δυ­σκοί­λιοι άν­θρω­ποι υπάρ­χουν;»

• Γιατί τε­λεί­ω­σε το πάρτι Τζένη;

«Γιατί μάτια μου και η Δυ­να­στεία, το Μικρό Σπίτι Στο Λι­βά­δι που λά­τρευα αλλά και όλα αυτά τα ηλί­θια τούρ­κι­κα κά­πο­τε τε­λειώ­νουν. Το πάρτι πρέ­πει να ανοί­ξει και τις πόρ­τες να μπει ο πρω­ι­νός ήλιος και να φύγει η βρώμα. Έξαλ­λου ακόμα και τα νο­τό­ριους πάρτι του στού­ντιο 54 ξε­χα­στή­καν! Τι κρα­τάς στην ψυχή και στο μυαλό σου τε­λι­κά;… Είμαι σί­γου­ρη ότι μια πρό­σκλη­ση πε­ρι­μέ­νει πάντα τε­μα­χι­σμέ­νη ήδη, σε χι­λιά­δες ανα­μνή­σεις»…

* Το βι­βλίο της Τζέ­νης Χει­λου­δά­κη «Αί­γλης και Κρί­σης γωνία» κυ­κλο­φο­ρεί ήδη, στα βι­βλιο­πω­λεία από τις εκ­δό­σεις «Πο­λύ­χρω­μος πλα­νή­της» και γί­νε­ται ανάρ­πα­στο.

newpost.gr