Την 5η Φεβρουαρίου 2024 η δίκη του Ευάγγελου Κουλιανού για την δολοφονία του πατέρα του Γιώργου Καριώτη!

Η προ­σω­ρι­νή του κρά­τη­ση λήγει τον Μάρ­τιο του 2024 και δεν απο­κλεί­ε­ται να πα­ρα­τα­θεί

Για την 5η Φε­βρουα­ρί­ου 2024 προσ­διο­ρί­στη­κε από την Ει­σαγ­γε­λία Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου η εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Κω της υπό­θε­σης με κα­τη­γο­ρού­με­νο για την δο­λο­φο­νία του 75χρο­νου πα­τέ­ρα του Γιώρ­γου Κα­ριώ­τη τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­νιο στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη τον Ευάγ­γε­λο Κου­λια­νό του Σπύ­ρου, 40 ετών.

Οπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή» σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ο 40χρο­νος αιφ­νι­δί­α­σε τον πα­τέ­ρα του εκ των όπι­σθεν, φρά­ζο­ντάς του την μύτη και το στόμα με μία πε­τσέ­τα, τον έριξε εν συ­νε­χεία πρη­νη­δόν στο πά­τω­μα της οι­κί­ας του και αφού ανέ­βη­κε πάνω του, πιέ­ζο­ντας τον κορμό του στο έδα­φος με το βάρος του σώ­μα­τός του για να τον ακι­νη­το­ποι­ή­σει, χτύ­πη­σε με δύ­να­μη επα­νει­λημ­μέ­να το πρό­σω­πό του στο πά­τω­μα, επι­φέ­ρο­ντάς του κα­κώ­σεις σε αυτό και κάμ­πτο­ντας έτι πε­ραι­τέ­ρω την αντί­στα­σή του, του έδεσε πι­σθά­γκω­να τα χέρια και πε­ριέ­σφι­ξε σχοι­νί γύρω από το λαιμό του τρα­βώ­ντας και πιέ­ζο­ντάς το από πίσω, έως ότου επέ­φε­ρε διά στραγ­γα­λι­σμού τον ασφυ­κτι­κό του θά­να­το.

Με το ίδιο βού­λευ­μα απο­φα­σί­στη­κε η εξα­κο­λού­θη­ση της προ­σω­ρι­νής του κρά­τη­σης μέχρι την 3η Μαρ­τί­ου 2024.

Απο­λο­γού­με­νος πα­ρου­σία του συ­νη­γό­ρου του κ. Δήμου Μου­τά­φη ο 40χρο­νος ισχυ­ρί­στη­κε ότι δεν έχει οποια­δή­πο­τε σχέση με την δο­λο­φο­νία του πα­τέ­ρα του.

Προ­έ­κυ­ψε ωστό­σο ότι η τσά­ντα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου (κί­τρι­νου χρώ­μα­τος, μάρ­κας POLO) βρέ­θη­κε πάνω στον κα­τα­ψύ­κτη και δίπλα της μία πε­τσέ­τα νο­τι­σμέ­νη με το αίμα του θύ­μα­τος, ίχνη του οποί­ου βρέ­θη­καν και στην τσά­ντα του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου. Ένα που­κά­μι­σο με ίχνη αί­μα­τος του θύ­μα­τος βρέ­θη­κε μπρο­στά από τον κα­τα­ψύ­κτη, ενώ ο για­κάς του που­κα­μί­σου είχε σχι­στεί και βρι­σκό­ταν σφη­νω­μέ­νος στο ση­μείο που έκλει­νε ο κα­τα­ψύ­κτης στην πάνω επι­φά­νεια του οποί­ου βρέ­θη­καν επί­σης ερυ­θρά ίχνη.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος ρω­τή­θη­κε στην προ­α­να­κρι­τι­κή του απο­λο­γία γιατί στην τη­λε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή “Φως στο τού­νελ” είχε δη­λώ­σει ότι είχε ανα­γνω­ρί­σει το σχοι­νί που βρέ­θη­κε στον λαιμό του θύ­μα­τος, ότι ο πα­τέ­ρας του το χρη­σι­μο­ποιού­σε και το είχε το­πο­θε­τη­μέ­νο στην απο­θή­κη της οι­κί­ας του.

Η απά­ντη­ση του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου έρ­χε­ται σε αντί­φα­ση με τον προη­γού­με­νο ισχυ­ρι­σμό του, καθώς είχε ως εξής: “Δεν ξέρω από πού μπο­ρεί να προ­έρ­χε­ται το σχοι­νί. Απλά ο πα­τέ­ρας μου είχε ένα σχοι­νί στο τρί­κυ­κλο και μπο­ρεί να είχε και άλλα σχοι­νιά στην απο­θή­κη. Σί­γου­ρα είναι δια­φο­ρε­τι­κό από αυτό που ήταν πάνω στο τρί­κυ­κλο”.

Κρί­θη­κε από το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο επί­σης πως ο κα­τη­γο­ρού­με­νος υπέ­πε­σε σε πολ­λές ανα­κρί­βειες ή και αντι­φά­σεις, όπως πα­ρα­δέ­χθη­κε και ο ίδιος στις απο­λο­γί­ες του, προ­σπα­θώ­ντας να τις απο­δώ­σει σε προ­βλή­μα­τα μνή­μης του και αφού κάνει ει­δι­κή μνεία σ’ αυτές το­νί­ζει ότι η πα­ρου­σία του στην Με­σαιω­νι­κή Πόλη, προ­κύ­πτει αδιά­σει­στα από ανά­λυ­ση του υλι­κού των κε­ραιών κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας.

Όπως έκρι­νε η Ει­σαγ­γε­λέ­ας και υιο­θέ­τη­σε το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο οι αι­τιο­λο­γί­ες που προ­βάλ­λει για τις αντι­φά­σεις και ανα­λή­θειες στις οποί­ες υπέ­πε­σε, με­τα­ξύ δε αυτών και κενά μνή­μης λόγω πα­λιό­τε­ρου τραυ­μα­τι­σμού του σε τρο­χαίο ατύ­χη­μα, αντι­κρού­ο­νται από το γε­γο­νός ότι ταυ­τό­χρο­να υπο­δει­κνύ­ει στις αρχές λε­πτο­μέ­ρειες που υπέ­πε­σαν στην αντί­λη­ψή του για να στρέ­ψει τις υπο­ψί­ες αλλού, οι οποί­ες όμως είναι ασα­φείς και αό­ρι­στες και δεν βοη­θούν στην εξι­χνί­α­ση του εγκλή­μα­τος.

Κρί­θη­κε πα­ρα­πέ­ρα ότι την πα­ρου­σία του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ως τε­λευ­ταί­ου ατό­μου που επι­σκέ­φθη­κε την οικία του θα­νό­ντος, επι­βε­βαιώ­νουν εκτός από μάρ­τυ­ρα και κε­ραί­ες κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας και οι εξής επι­πλέ­ον εν­δεί­ξεις:

-Δύο τμή­μα­τα δα­κτυ­λι­κών απο­τυ­πω­μά­των που βρέ­θη­καν στην επι­φά­νεια γυά­λι­νου πο­τη­ριού με την έν­δει­ξη “HAVANA CLUB”, που βρι­σκό­ταν πάνω σε ξύ­λι­νο τρα­πε­ζά­κι εντός της οι­κί­ας του θα­νό­ντος που ανή­κουν στον δεξιό δεί­κτη και τον δεξιό με­σαίο του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου,

-Απο­τύ­πω­μα του αρι­στε­ρού πα­ρά­με­σου του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στο πο­δα­ρι­κό του κρε­βα­τιού δίπλα στο οποίο ανευ­ρέ­θη νεκρό το θύμα, ήτοι σε ση­μείο που δεν δι­καιο­λο­γεί­ται από μία συ­νή­θη επί­σκε­ψη του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου στην οικία του πα­τρός του και που ο ίδιος ανα­ξιό­πι­στα αι­τιο­λό­γη­σε άλ­λο­τε σε πα­λιό­τε­ρη προ­σπά­θειά του να κα­θα­ρί­σει, άλ­λο­τε να με­τα­κι­νή­σει το κρε­βά­τι.

Επι­πλέ­ον κα­νείς από τους μάρ­τυ­ρες δεν κα­τέ­θε­σε ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος βοη­θού­σε τον πα­τέ­ρα του στην κα­θα­ριό­τη­τα, ενώ ο τόπος του εγκλή­μα­τος βρέ­θη­κε ακά­θαρ­τος.

Σε ό,τι αφορά στην απά­ντη­ση του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου για το πώς βρέ­θη­κε το αίμα στην τσά­ντα του η Ει­σαγ­γε­λέ­ας επε­σή­μα­νε και το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο υιο­θέ­τη­σε πως αρ­χι­κώς απέ­δω­σε το αίμα σε πα­λιό­τε­ρο τραυ­μα­τι­σμό του και για να γίνει πιο πει­στι­κός ανα­φέ­ρε­ται στα τσι­ρό­τα που είχε μέσα στο σα­κί­διό του.

Στην νε­ό­τε­ρη όμως συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή απο­λο­γία του, το απο­δί­δει στο ό,τι είχε ακου­μπή­σει το σα­κί­διό του, δίπλα σε μία πε­τσέ­τα πο­τι­σμέ­νη με το αίμα του θύ­μα­τος.

Το­νί­στη­κε έτσι πως πιο λο­γι­κό θα ήταν η τσά­ντα να είχε λε­ρω­θεί από το αίμα την ημέρα της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας παρά την επο­μέ­νη, καθώς το αίμα στην πε­τσέ­τα θα είχε στε­γνώ­σει μετά την πα­ρέ­λευ­ση τόσων ωρών και δε­δο­μέ­νων των και­ρι­κών συν­θη­κών του κα­λο­και­ριού.