Μεσοπέλαγα…

Κάπου στα ψιλά ελά­χι­στων εφη­με­ρί­δων και σε λίγες ιστο­σε­λί­δες μπο­ρεί να βρεί­τε μια εί­δη­ση που λέει πως ένα κο­ρί­τσι τεσ­σά­ρων χρό­νων, παιδί με­τα­να­στών που βρι­σκό­ντου­σαν σε ένα ακυ­βέρ­νη­το σκά­φος το οποίο για τέσ­σε­ρεις μέρες εξέ­πε­μπε sos χωρίς αντα­πό­κρι­ση στα νότια της Κρή­της, πέ­θα­νε από αφι­δά­τω­ση. Μοιά­ζει σαν μια λε­πτο­μέ­ρεια της φρι­κτής κα­νο­νι­κό­τη­τας μας που δεν μας τα­ρά­ζει ιδιαί­τε­ρα πια. Ηταν τεσ­σά­ρων χρό­νων και πέ­θα­νε αβο­ή­θη­το από αφι­δά­τω­ση σε ένα σκά­φος με­σο­πέ­λα­γα…Η ζωή γί­νε­ται αφό­ρη­τη από μια πολύ νεαρή ηλι­κία και συχνά δια­κό­πτε­ται προ­τού αυτοί προ­λά­βουν να αντι­λη­φθούν τον κόσμο των ενη­λί­κων και να αφή­σουν το έστω αχνό απο­τύ­πω­μά τους πάνω στη γη και οποιο­δή­πο­τε ση­μά­δι, ότι κά­πο­τε και αυτοί έζη­σαν σε αυτή και ονει­ρεύ­τη­καν