Huffington Post δια στόματος σεφ Φίλιπ Ντάντας: “Η ηδονιστική εμπειρία του να τρως ψητό χταπόδι στη Λίνδο”

Tην γα­στρο­νο­μι­κή εμπει­ρία του πριν από 30 χρό­νια στην Ελ­λά­δα, η οποία όμως όπως φαί­νε­ται του έχει μεί­νει αξέ­χα­στη, με­τα­φέ­ρει με άρθρο του στη Huffington Post ο συγ­γρα­φέ­ας και σεφ Φίλιπ Ντά­ντας, δί­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα συμ­βου­λές για το πώς να μα­γει­ρεύ­ει κα­νείς το χτα­πό­δι για να αι­σθά­νε­ται ότι μπαί­νει λίγος… αέρας Λίν­δου από το πα­ρά­θυ­ρό του.

Γρά­φει ο Ντά­ντας:

«Οπως οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Βρε­τα­νοί δο­κί­μα­σα για πρώτη φορά χτα­πό­δι στο εξω­τε­ρι­κό. Νο­μί­ζω ήταν το 1985 όταν πήγα στην Ελ­λά­δα για πρώτη φορά. Εμει­να στο σπίτι ενός με­γα­λύ­τε­ρου σε ηλι­κία από εμένα άνδρα, σε έναν κόλπο της Λίν­δου, στο Αι­γαίο.

Το μικρό λι­μά­νι ήταν γε­μά­το μικρά αλιευ­τι­κά σκάφη, το κα­θέ­να από τα οποία έφευ­γε το πρωί και επέ­στρε­φε το βράδυ. Οι τα­βέρ­νες κατά μήκος του λι­μα­νιού με τα μικρά τε­τρά­γω­να τρα­πέ­ζια σέρ­βι­ραν υπέ­ρο­χα πιάτα. Ολα τους ήταν μια απο­κά­λυ­ψη για εμένα: Φάβα, σκορ­δα­λιά, στι­φά­δο, άγρια χόρτα, σπα­να­κό­πι­τα, σαρ­δέ­λες και φυ­σι­κά χτα­πό­δι. Αυτά τα… τέ­ρα­τα με τα οκτώ πόδια τα κρε­μού­σαν όλη ημέρα σε κα­λώ­δια κάτω από τον ήλιο, πριν τα ψή­σουν στα κάρ­βου­να το βράδυ.

Οποιος είναι τυ­χε­ρός μπο­ρεί να απο­λαύ­σει τις λι­χου­διές αυτές στις δια­κο­πές του. Αλλά επι­στρέ­φο­ντας πολύ δύ­σκο­λα θα το κάνει και στο σπίτι του.

Υπάρ­χουν πολύ λίγα χτα­πό­δια προς πώ­λη­ση στη Βρε­τα­νία και φθηνά. Σας προ­τεί­νω να τα απο­ξη­ρά­νε­τε στο μπαλ­κό­νι σας όπως κάνω και εγώ. Ενα μπάρ­μπε­κιου ή μια πλάκα ψη­σί­μα­τος θα σας δώ­σουν ένα εξαι­ρε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα. Βάλτε ξίδι από κόκ­κι­νο κρασί, πά­πρι­κα, ρί­γα­νη και στη συ­νέ­χεια ψήστε τα. Αλ­λιώς βάλτε το σε ένα τη­γά­νι και αφή­στε το να μα­γει­ρευ­τεί με τα δικά του υγρά σε χα­μη­λή φωτιά. Προ­σθέ­στε ένα φύλλο δάφ­νης, λίγο κόκ­κι­νο κρασί και μόλις το βγά­λε­τε βάλτε λίγο λα­δά­κι, λε­μό­νι, πα­τά­τες, κρεμ­μύ­δι, κά­πα­ρη και μαϊ­ντα­νό.

Μπο­ρεί να μην είμαι σε θέση να ξα­να­ζή­σω τις ηδο­νι­στι­κές ημέ­ρες της νιό­της μου, τρώ­γο­ντας πιάτα σαν και αυτά, αλλά ένα τέ­τοιο πιάτο είναι σαν να φυσά αέρας από τη… Λίνδο».

iefimerida.gr