Ο επικήδειος του Δημάρχου Ρόδου στην κηδεία του Βασίλη Σταυριανού

Μέσα σε κλίμα βαθειάς θλίψης και συγκί­νη­σης, σήμερα το από­γευμα, συγ­γε­νείς και φίλοι είπαν το τελευ­ταίο «αντίο» στον Βασίλη Σταυ­ριανό.

Στον επι­κή­δειο λόγο του ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης είπε τα εξής:

Πάντα είναι δύσκολο ν’ απο­χαι­ρε­τάς φίλους. Δυστυ­χώς όμως συμ­βαί­νει, καθώς ο θάνατος, είναι αυτός που κλείνει για όλους μας, τον κύκλο της ζωής. Γι’ αυτό και έχει, πολύ μεγάλη σημασία, όσο ζούμε, να είμαστε σωστά προ­σα­να­το­λι­σμέ­νοι, στα ουσια­στικά, και στα θεμε­λιώδη. Ώστε το απο­τύ­πωμα που αφή­νουμε, από αυτή την πρό­σκαιρη φιλο­ξε­νία μας, στη ζωή, να είναι για το Καλό, για το Όμορφο, για το Δίκαιο.

Αυτό το απο­τύ­πωμα, αφήνει στη Ρόδο, ο Βασίλης Σταυ­ρια­νός.

Άξιος Ροδίτης, στο Μυαλό, και στην Καρδιά. Υπη­ρέ­τησε τις θεμε­λιώ­δεις αξίες, της ζωής. Πρώτα απ’ όλα, την πατρίδα του, τον τόπο του, το Παρα­δείσι. Ανάλωσε όλες τις δυνά­μεις του, για να γίνεται όλο και καλύ­τερο, μέσα στο χρόνο, και ανα­δεί­χθηκε σε σπου­δαία αυτο­διοι­κη­τική φυσιο­γνω­μία, του νησιού μας.

Μετά από μια κατα­ξιω­μένη δια­δρομή, μου έκανε την τιμή να επα­να­κάμ­ψει στην αυτο­διοί­κηση, το 2019. Να βάλει πλάτη, για πάει η Ρόδος μπροστά, κι έτσι είχα την τύχη, πέρα από τη φιλία μας, να τον ζήσω και ως συνερ­γάτη Πρόεδρο της Τοπικής Κοι­νό­τη­τας, επι­βε­βαιώ­νο­ντας σε κάθε ευκαι­ρία, τη μεγάλη λατρεία του για το Παρα­δείσι.

Ο Βασίλης υπη­ρέ­τησε, με ανιο­διο­τέ­λεια και ήθος, και τον πολι­τικό χώρο, που εκπρο­σω­πούσε. Μάχιμος σε κάθε αγώνα, για πρόοδο και κοι­νω­νική δικαιο­σύνη. Υπη­ρέ­τησε επίσης, την υγιή και έντιμη επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, απο­δει­κνύ­ο­ντας με το παρά­δειγμά του, πως η επι­τυ­χία είναι, στο DNA των Ροδιτών.

Και ασφαλώς υπήρξε ένας αφο­σιω­μέ­νος, και άξιος οικο­γε­νειάρ­χης. Και θέλω να εκφράσω τα ειλι­κρινή, και θερμά μου Συλ­λυ­πη­τή­ρια, στην σύζυγό του, την Έφη, και στις κόρες του, που πάντα καμά­ρωνε: την Βιβή και την Δήμητρα.

Για όλα αυτά τα σημα­ντικά, τα αληθινά, και τα μεγάλα, που αξίζουν πραγ­μα­τικά στη ζωή του ανθρώ­που, θα σε κρα­τή­σουμε για πάντα στη μνήμη μας, φίλε Βασίλη.

Καλό Παρά­δεισο, στην Καλή Ψυχή σου. Αφήνεις Φίλους πολλούς, απλούς ανθρώ­πους, που θα μας λείπεις πολύ. Και θα βρεις φίλους πολλούς, γνω­στούς σου, που σ’ αγαπούν γι’ αυτό που είσαι, εκεί στον καλό Παρά­δεισο, που πας.

Και μην ανη­συ­χείς. Το Παρα­δείσι, σου υπό­σχο­μαι, πως θα το προ­σέ­χουμε, σαν τα μάτια μας. Έτσι, όπως ακριβώς, μου το ‘λεγες, κάθε φορά.

Αντίο Φίλε.