Μίκης Θεοδωράκης: Ντρέπομαι για την χαρά μου στο Ηρώδειο όταν γέροντες λιώνουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ

Το δικό του μήνυμα στέλνει ο μου­σι­κο­συν­θέ­της, Μίκης Θεο­δω­ρά­κης με επι­στολή του, στην οποία εκφρά­ζει τα συναι­σθή­ματά του για τα όσα συμ­βαί­νουν στην χώρα και κυρίως για τα όσα βιώνουν οι ηλι­κιω­μέ­νοι.

Με αφορμή τη συναυ­λία με έργα του Μίκη Θεο­δω­ράκη για τα 90 του χρόνια στο Ηρώδειο στις 14 Ιουλίου ο μου­σι­κο­συν­θέ­της σε επι­στολή του ομο­λο­γεί ότι αισθά­νε­ται ντροπή να απο­λαμ­βά­νει τα έργα του να παί­ζο­νται στο Ηρώδειο την ώρα που οι γέρο­ντες λιώνουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ …

Ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά:

«Πρέπει να ομο­λο­γήσω ότι αισθά­νο­μαι άβολα που η μουσική μου θα ακου­στεί σε μία εποχή που κυριαρ­χεί­ται από το μεγάλο πόνο των γερό­ντων που λιώνουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ. Είναι επόμενο να αισθά­νο­μαι ντροπή ειδικά εγώ που ενώ κου­βα­λάω στην πλάτη μου τα ίδια χρόνια, έχω το προ­νό­μιο να απο­λαμ­βάνω την ίδια στιγμή τη χαρά ενός ανθρώ­που της τέχνης που το έργο του παρου­σιά­ζε­ται σε ένα ιστο­ρικό χώρο μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό» ανα­φέ­ρει στο μήνυμα που απέ­στειλε ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης και συμπλη­ρώ­νει. «Το μόνο που με παρη­γο­ρεί είναι ο συμ­βο­λι­σμός από την συνύ­παρξη μέσα στον ίδιο λαό του πόνου και της ελπίδας αλλά και τη βεβαιό­τη­τας ότι κάποτε ο πόνος θα εξα­λει­φθεί ενώ η ελπίδα θα γιγα­ντω­θεί και θα γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι την Πρώτη μου Συμ­φω­νία την συνέ­θεσα μέσα σε συν­θή­κες του μεγα­λύ­τε­ρου πόνου που μπορεί να γνω­ρί­σει ο άνθρω­πος, για να απο­δείξω ότι η ελπίδα είναι αυτή που θριαμ­βεύει πάντοτε όταν έχει κανείς μέσα του αληθινή πίστη στον άνθρωπο και τη ζωή».