«Καπετάνιος» ή «υποτακτικός»;-Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός

Θα είναι αφέ­λεια να πι­στέ­ψει κα­νείς ότι τό, πάλαι ποτέ, «σμα­ρα­γδέ­νιο νησί» πο­ρεύ­ε­ται, στον αυ­τό­μα­το πι­λό­το, εξαι­τί­ας των αντι­θέ­σε­ων ή και διε­νέ­ξε­ων των μελών της δη­μο­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας.

Μο­λο­νό­τι υπαρ­κτές, όπως η βε­ντέ­τα των δη­μο­τι­κών συμ­βού­λων Δώρου Κων­στα­ντί­νου και Βα­σί­λη Ψυλ­λά­κη, οι οποί­οι, παρά λίγο να πια­στούν στα χέρια, τις πα­ρα­μο­νές του τα­ξι­διού του δη­μάρ­χου στη μα­κρι­νή Κίνα, δεν είναι, αυτές κα­θαυ­τές, οι ρίζες του κακού.

Θα είναι, ακόμα, με­γα­λύ­τε­ρη αφέ­λεια να πι­στέ­ψει κα­νείς ότι η πα­ραί­τη­σή του, μέχρι πρό­τι­νος, αντι­δη­μάρ­χου οι­κο­νο­μι­κών Γιάν­νη Περ­δί­κη υπα­γο­ρεύ­θη­κε από λό­γους υγεί­ας, όπως επι­σή­μως ανα­κοι­νώ­θη­κε.

Οι ρίζες του κακού, για την ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα της πα­ρού­σας δη­μο­τι­κής αρχής, σε μια πε­ρί­ο­δο έντα­σης, όξυν­σης και διό­γκω­σης των προ­βλη­μά­των της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας, θα πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θούν στο πο­λι­τι­κό DNA, τόσον του ίδιου του δη­μάρ­χου όσο και των μελών της πα­ρά­τα­ξής του, κα­θο­ρι­στι­κός πα­ρά­γο­ντας ως προς τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές τους.

Ο δή­μαρ­χος Φώτης Χα­τζη­διά­κος δεν είναι χθε­σι­νός στη δη­μό­σια ζωή τού τόπου^.  έχει μα­κρό­χρο­νη πο­λι­τι­κή δια­δρο­μή, πρώτα ως πρό­ε­δρος του Νο­μαρ­χια­κού Συμ­βου­λί­ου και με­τέ­πει­τα ως αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης. Μια δια­δρο­μή, η οποία, υπό την σκιά του Μα­χαι­ρί­δη, χα­ρά­χθη­κε με γνώ­μο­να τις επι­κοι­νω­νια­κές δυ­να­τό­τη­τες του, τις καλές σχέ­σεις με τους εκ­προ­σώ­πους των μέσων ενη­μέ­ρω­σης και τις πε­λα­τεια­κές σχέ­σεις που, συν τω χρόνω, καλ­λιέρ­γη­σε μέσα και έξω από το ΠΑΣΟΚ και τα διά­φο­ρα κέ­ντρα εξου­σί­ας.

Και αν τότε είχε το ελα­φρυ­ντι­κό του «δεύ­τε­ρου ρόλου», σή­με­ρα η σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα υπα­γο­ρεύ­ει την αλ­λα­γή ρότας, δια­φο­ρε­τι­κά και η πα­ρού­σα δη­μο­τι­κή αρχή θα κα­τα­γρα­φεί στις σε­λί­δες των «χα­μέ­νων ευ­και­ριών», στις τέσ­σε­ρις δε­κα­ε­τί­ες της με­τα­πο­λί­τευ­σης.

Δυ­στυ­χώς, η πα­ραί­τη­ση Περ­δί­κη έρ­χε­ται να επι­βε­βαιώ­σει ότι ο νυν δή­μαρ­χος δεν έχει καμιά διά­θε­ση ανα­θε­ώ­ρη­σης της μέχρι τώρα πο­λι­τι­κής του, μο­λο­νό­τι τα ση­μά­δια των και­ρών είναι απο­λύ­τως ορατά, και τα μη­νύ­μα­τα που εκ­πέ­μπουν ξε­κά­θα­ρα και σαφή.

Πε­ρι­χα­ρα­κω­μέ­νος από μιαν αυλή κο­λά­κων και οσφυο­καμ­πτών, από πρό­θυ­μους των ΜΜΕ και από συ­νερ­γά­τες εκ­φρα­στές της φαύ­λης και διε­φθαρ­μέ­νης το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, κατά την πε­ρί­ο­δο του «Κα­πο­δί­στρια», στην πλειο­νό­τη­τά τους, απο­διώ­χνει κάθε σκέψη ρήξης με το αμαρ­τω­λό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα και την οι­κο­νο­μι­κή ελίτ του τόπου που δια­φε­ντεύ­ουν, με σχέ­σεις δια­πλο­κής, τον δύ­σμοι­ρο τόπο.

Αυτό, δη­λα­δή, που επι­χεί­ρη­σε, ακρι­βώς πριν από έναν χρόνο, ο πα­ραι­τη­θείς αντι­δή­μαρ­χος επί των οι­κο­νο­μι­κών, με τη δέ­σμευ­ση των λο­γα­ρια­σμών με­γα­λο­ο­φει­λε­τών του Δήμου Ρο­δί­ων, προ­κει­μέ­νου να τα­κτο­ποι­ή­σουν τις λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές τους.

Σ’ αυτήν την υπό­θε­ση και στις άθλιες, ρου­σφε­το­λο­γι­κού χα­ρα­κτή­ρα, πα­ρεμ­βά­σεις συ­νερ­γα­τών του δη­μάρ­χου, θα πρέ­πει να ανα­ζη­τη­θούν τα βα­θύ­τε­ρα και ου­σια­στι­κά αίτια της πα­ραί­τη­σης Περ­δί­κη.

Αρ­χι­κά, ο Φώτης Χα­τζη­διά­κος υπε­ρα­σπί­στη­κε τον αντι­δή­μαρ­χο του, αλλά στην πο­ρεία, κάτω από τις πιέ­σεις της οι­κο­νο­μι­κής ελίτ, υπα­να­χώ­ρη­σε, βά­ζο­ντας τα­φό­πλα­κα στην εί­σπρα­ξη των τε­ρά­στιων οφει­λών, με­γα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τιών, του­ρι­στι­κών πα­ρα­γό­ντων και απλών πο­λι­τών, που είχαν εξα­σφα­λί­σει, στα χρό­νια του «Κα­πο­δί­στρια» το «ακα­τα­δί­ω­κτον» από τις τότε δη­μο­τι­κές αρχές.

Να υπεν­θυ­μί­σω εδώ, χάριν της Ιστο­ρί­ας, ότι σε δύο λί­στες με­γα­λο­ο­φει­λε­τών, που είχαν συ­ντα­χθεί από τον πα­ραι­τη­θέ­ντα αντι­δή­μαρ­χο, οι λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές τους ανέρ­χο­νταν σε πε­ρισ­σό­τε­ρα από εξή­ντα εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, η εί­σπρα­ξη των οποί­ων και μόνο μπο­ρεί, στους χα­λε­πούς και­ρούς των Μνη­μο­νί­ων, να κα­λύ­ψει την χρη­μα­το­δό­τη­ση ενός προ­γράμ­μα­τος ανα­συ­γκρό­τη­σης της Ρόδου, ως προς τις υπο­δο­μές της.

Σή­με­ρα, μετά την πα­ραί­τη­ση Περ­δί­κη, κα­νείς δεν μπο­ρεί να γνω­ρί­ζει, μετά από τον δη­μαρ­χια­κό «πάγο», αν οι οφει­λές αυτές, που προ­έρ­χο­νται κατά κύριο λόγο από ει­σφο­ρές σε χρήμα αντί γης και από διά­φο­ρα δη­μο­τι­κά τέλη, θα ει­σπρα­χθούν ποτέ, καθώς εκ­φρά­ζο­νται φόβοι ότι στο με­γα­λύ­τε­ρο μέρος τους μπο­ρεί και να έχουν πα­ρα­γρα­φεί.

Είναι ένα ζή­τη­μα εξό­χως πο­λι­τι­κό και οι­κο­νο­μι­κό, για το οποίο πρέ­πει να δο­θούν αρ­μο­δί­ως ακρι­βή στοι­χεία και πει­στι­κές εξη­γή­σεις προς τον ρο­δια­κό λαό.

Διότι, είναι πολύ πι­θα­νόν να υπάρ­χουν πτυ­χές ή προ­ε­κτά­σεις που αγ­γί­ζουν τη σφαί­ρα της Δι­καιο­σύ­νης.

Θέλω να πι­στεύω ο φίλος δή­μαρ­χος θα ανα­λά­βει άμεσα πρω­το­βου­λί­ες προς την κα­τεύ­θυν­ση αλ­λα­γής του δυ­σά­ρε­στου κλί­μα­τος που επι­κρα­τεί στο δη­μαρ­χια­κό μέ­γα­ρο, έστω και αν αυτό απαι­τεί ρή­ξεις και συ­γκρού­σεις.

Αν επι­μεί­νει να πο­ρεύ­ε­ται στο πεδίο των εντυ­πώ­σε­ων, των ισορ­ρο­πιών – εντός και εκτός πα­ρά­τα­ξης – και αν συ­νε­χί­σει να υπο­λο­γί­ζει στην πο­λι­τι­κή μα­κροη­μέ­ρευ­ση με την, κα­τα­δι­κα­στέα πλέον, αντί­λη­ψη των πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων, ο πο­λύ­πα­θος λαός μας δεν έχει να ελ­πί­ζει πια στις κα­λύ­τε­ρες μέρες που του είχε υπο­σχε­θεί. Η θη­τεία του πρώην δη­μάρ­χου Στάθη Κου­σουρ­νά του δεί­χνει τον δρόμο.

Ο σοφός λαός λέει ότι «ο καλός ο κα­πε­τά­νιος στις φουρ­τού­νες φαί­νε­ται».

Λέει ακόμα, όμως, ότι «το ψάρι από το κε­φά­λι βρω­μά­ει».

Ας δια­λέ­ξει, πως θέλει να τον κα­τα­γρά­ψει η νε­ό­τε­ρη πο­λι­τι­κή Ιστο­ρία του τόπου.