Του Αγίου Πνεύματος: Τι γιορτάζουμε σήμερα;

Την Δευτέρα μετά την Πεντη­κο­στή, η Εκκλη­σία μας εορ­τά­ζει το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το οποίο εκπο­ρεύ­ε­ται εκ του Πατρός.

Είναι ομο­ού­σιο με τα πρόσωπα του Πατρός και του Υιού και κατά το Σύμβολο της Πίστεως «συν­προ­σκυ­νεί­ται και συν­δο­ξά­ζε­ται» με τον Πατέρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λατρεία και την τιμή.

Τα χαρί­σματα του Αγίου Πνεύ­μα­τος

Μεγάλα είναι και ξεπερ­νούν την ανθρώ­πινη λογική τα χαρί­σματα που μάς δώρισε σήμερα ο φιλάν­θρω­πος Θεός. Γι’ αυτό ας χαρούμε όλοι μαζί και σκιρ­τώ­ντας από αγαλ­λί­αση ας ανυ­μνή­σουμε τον Κύριό μας. Γιατί η σημε­ρινή ημέρα είναι για μάς εορτή και πανη­γύρι. Όπως δηλαδή δια­δέ­χο­νται η μια την άλλη οι εποχές και οι κινή­σεις του ήλιου, έτσι ακριβώς και στην Εκκλη­σία η μία εορτή δια­δέ­χε­ται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ’ τη μια πηγαί­νουμε στην άλλη. Πριν από λίγο καιρό εορ­τά­σαμε τον σταυρό, το πάθος και την Ανά­σταση, και ύστερα από αυτά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους ουρα­νούς.

Σήμερα φθάσαμε στην κορυφή των αγαθών, σ’ αυτήν την κορω­νίδα των εορτών, βρι­σκό­μα­στε πια στην πραγ­μα­το­ποί­ηση των επαγ­γε­λιών του Κυρίου. «Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στείλω άλλον Παρά­κλητο, και δεν θα σάς αφήσω ορφα­νούς». (Ιωάν. 16,6). Βλέπετε το πατρικό Του ενδια­φέ­ρον; Βλέπετε την ανέκ­φρα­στη φιλαν­θρω­πία Του;

Πριν λίγες ημέρες ανε­λή­φθη στον ουρανό, κάθισε στον βασι­λικό θρόνο, στα δεξιά του Πατρός, και σήμερα μάς στέλνει ως δώρο τα χαρί­σματα του Αγίου Πνεύ­μα­τος και μ’ αυτόν τον τρόπο μάς χορηγεί άπειρα ουράνια αγαθά. Γιατί, πες μου, ποιο από τα αγαθά που συμ­βάλ­λουν στη σωτηρία μας δεν μάς δόθηκε από το Άγιο Πνεύμα;

Με τη χάρη Του απαλ­λασ­σό­μα­στε απ’ τη δουλεία του δια­βό­λου, καλού­μα­στε στην ελευ­θε­ρία του Χριστού, οδη­γού­μα­στε στην ουράνια υιο­θε­σία, ανα­γεν­νιό­μα­στε απ’ την αρχή και ξεφορ­τω­νό­μα­στε το βαρύ και δυσβά­στα­κτο φορτίο των αμαρ­τιών μας.

Με τη χάρη του Αγίου Πνεύ­μα­τος βλέ­πουμε να υπάρ­χουν τόσοι ιερείς κι έχουμε τάγματα διδα­σκά­λων της Εκκλη­σίας. Απ’ την πηγή αυτή πήγασαν πλούτη προ­φη­τειών και χαρί­σματα ιάσεων και όλα τα άλλα που συνήθως στο­λί­ζουν την Εκκλη­σία του Θεού από το Άγιο Πνεύμα προ­έρ­χο­νται. Και φωνάζει ο Παύλος και λέει: «Για όλα αυτά τα χαρί­σματα ενεργεί το ένα και μονα­δικό Πνεύμα, που τα μοι­ρά­ζει όπως θέλει στον καθένα χωριστά» (Α’ Κορ. 12,11).

«Όπως θέλει», λέει, όχι όπως έχει δια­τα­χθεί. «Μοι­ρά­ζει», και δεν μοι­ρά­ζε­ται. Έχει εξουσία, και δεν εξου­σιά­ζε­ται. Γιατί ο Παύλος λέει πως έχει και το Άγιο Πνεύμα την ίδια εξουσία, που έχει και ο Πατήρ. Κι όπως είπε για τον Πατέρα «ο Θεός είναι εκείνος που ενεργεί παντού και πάντα» (Α’ Κορ. 12,6), έτσι λέει και για το Άγιο Πνεύμα «για όλα αυτά τα χαρί­σματα ενεργεί το ένα και μονα­δικό Πνεύμα, που τα μοι­ρά­ζει όπως θέλει στον καθένα χωριστά». Είδες τέλεια εξουσία που έχει; Γιατί όσα πρόσωπα έχουν την ίδια φύση και ουσία είναι φανερό ότι έχουν και την ίδια εξουσία, και όσα έχουν την ίδια αξία, σ’ αυτά μία είναι η δύναμη και η εξουσία.

Χάρη στη δύναμη του Αγίου Πνεύ­μα­τος απαλ­λα­χτή­καμε από τις αμαρ­τίες, μ’ αυτήν ξεπλύ­ναμε την ψυχή μας από κάθε ρύπο. Με τη δωρεά του Αγίου Πνεύ­μα­τος, ενώ ήμασταν άνθρω­ποι, γίναμε άγγελοι, όσοι βέβαια θελή­σαμε να μάς βοη­θή­σει η χάρη Του, χωρίς να αλλάξει η φύση μας, αλλά, κι αυτό είναι το πιο αξιο­θαύ­μα­στο, δια­τη­ρή­σαμε την ανθρώ­πινη φύση μας και μ’ αυτή επι­δεί­ξαμε αγγε­λική συμπε­ρι­φορά. Τόσο μεγάλη είναι λοιπόν η δύναμη του Αγίου Πνεύ­μα­τος!

Και όπως η πραγ­μα­τική φωτιά όταν δεχτεί τον μαλακό πηλό τον καθιστά σκληρό κερα­μίδι, έτσι ακριβώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύ­μα­τος, όταν δεχτεί μια ψυχή συνετή, ακόμη κι αν τη βρει πιο μαλακή κι απ’ τον πηλό, την κάνει πιο γερή κι απ’ το σίδερο. Και κάνει ξαφνικά πιο καθαρό απ’ τον ήλιο εκείνον που έως τώρα ήταν μολυ­σμέ­νος απ’ την ακα­θαρ­σία των αμαρ­τιών.[…]

«Με τη δύναμη του ονό­μα­τος του Κυρίου Ιησού Χριστού», λέει, «και με τη χάρη του Πνεύ­μα­τος του Θεού μας». Είδες, αγαπητέ, τη δύναμη του Αγίου Πνεύ­μα­τος; Είδες ότι το Άγιο Πνεύμα, εξα­φά­νισε όλες αυτές τις κακίες, και ότι εκεί­νους που ήταν προη­γου­μέ­νως υπο­δου­λω­μέ­νοι στις αμαρ­τίες τους, τους ανέβασε ξαφνικά σε τόσο υψηλές τιμές;

Άγιος Ιωάννης ο Χρυ­σό­στο­μος

Κοντάκιον:

Ήχος πλ. δ’.

Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διε­μέ­ρι­ζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διέ­νειμε, εις ενότητα πάντας εκάλεσε· και συμ­φώ­νως δοξά­ζο­μεν το Πανά­γιον Πνεύμα

Με πληρ. από τον Ορθό­δοξο Συνα­ξα­ρι­στή