Αλέξης Τσίπρας: Χρωστάω μία απάντηση στη μνήμη του πατέρα μου

Σκλη­ρή ήταν η χθε­σι­νή σύ­γκρου­ση του πρω­θυ­πουρ­γού, Αλέξη Τσί­πρα, με τον πρό­ε­δρο της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, κατά τη συ­ζή­τη­ση στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής για την πα­ρο­χή ψήφου εμπι­στο­σύ­νης προς την κυ­βέρ­νη­ση, η οποία διε­ξή­χθη σε υψη­λούς τό­νους και σε ορι­σμέ­νες φορές υπήρ­ξαν και προ­σω­πι­κές ανα­φο­ρές.

Ανά­με­σα σε αυτά που ει­πώ­θη­καν ήταν και το πα­ρελ­θόν του πα­τέ­ρα του Αλέξη Τσί­πρα, στο οποίο ανα­φέρ­θη­κε σή­με­ρα, μέσω ανάρ­τη­σής του στο Facebook, ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Δια­βά­στε ανα­λυ­τι­κά την ανάρ­τη­ση του Αλέξη Τσί­πρα:

«Στη χθε­σι­νή συ­ζή­τη­ση στη Βουλή δεν θέ­λη­σα να δώσω συ­νέ­χεια στον κα­τή­φο­ρο της αθλιό­τη­τας, με δεύ­τε­ρη απά­ντη­ση στον υβρι­στή. Προ­τί­μη­σα έναν στίχο του Ανα­γνω­στά­κη.

Επει­δή όμως το να υβρί­ζει και να συ­κο­φα­ντεί κα­νείς ζώ­ντες είναι μια φορά αθλιό­τη­τα, το να υβρί­ζει και να συ­κο­φα­ντεί νε­κρούς που δεν μπο­ρούν να υπε­ρα­σπι­στούν τον εαυτό τους είναι ανεί­πω­τη αθλιό­τη­τα, αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη να γράψω δυο κου­βέ­ντες για τον πα­τέ­ρα μου έτσι όπως τον θυ­μά­μαι, έτσι όπως τον θυ­μού­νται όσοι τον γνώ­ρι­σαν.

Ο πα­τέ­ρας μου δεν ήταν δη­μό­σιο πρό­σω­πο για να μπο­ρεί κα­νείς να έχει μια αντι­κει­με­νι­κή ει­κό­να για τη ζωή και την περ­πα­τη­σιά του. Όσοι τον ζή­σα­νε και τον γνω­ρί­σα­νε έχουν κα­θα­ρή ει­κό­να που κα­νείς συ­κο­φά­ντης, καμία αθλιό­τη­τα δεν μπο­ρεί να τη δια­βά­λει.

Στο ορει­νό Αθα­μά­νιο της Άρτας που γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε από μια φτωχή οι­κο­γέ­νεια, στα Γιάν­νε­να, που πήγε στο μικρό Πο­λυ­τε­χνείο και αρ­γό­τε­ρα στην Ξάνθη, στην Κα­βά­λα, στην Κρήτη, στην Πρέ­βε­ζα, στην Αλε­ξαν­δρού­πο­λη, αλλά και στην Αρα­βία όπου δού­λε­ψε σκλη­ρά και έντι­μα για να ζήσει την οι­κο­γέ­νειά του.

Στη με­γά­λη πλειο­νό­τη­τα της κοι­νής γνώ­μης όμως που δεν τον γνώ­ρι­σε και δεν τον έζησε, το ψέμα και η αθλιό­τη­τα δια­δί­δε­ται και όταν δεν λάβει απά­ντη­ση κα­τα­κά­θε­ται ως πλα­στο­γρα­φη­μέ­νη αλή­θεια.

Εδώ και αρ­κε­τά χρό­νια, μετά την εκλο­γή μου ως προ­έ­δρου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κυ­κλο­φό­ρη­σε από δια­φο­ρά πε­ρι­θω­ρια­κά έντυ­πα και ηλε­κτρο­νι­κά μέσα της Ακρο­δε­ξιάς η αστή­ρι­κτη κα­τη­γο­ρία ότι ο πα­τέ­ρας μου ήταν φίλος της Χού­ντας και ότι δήθεν ήταν ιδιο­κτή­της μιας Τε­χνι­κής εται­ρεί­ας με την ονο­μα­σία Σκα­πα­νέ­ας που έπαιρ­νε, λένε, έργα από τη Χού­ντα.

Αρ­χι­κά, δεν έδωσα ση­μα­σία.

Όταν αυτά τα επα­νέ­λα­βε ο αρ­χη­γός του ΛΑΟΣ, κος Κα­ρα­τζα­φέ­ρης, του απά­ντη­σα δη­μό­σια.

Προς τιμήν του δεν επα­νήλ­θε. Επα­νήλ­θαν όμως τα κί­τρι­να αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά έντυ­πα όταν εκλέ­χτη­κα πρω­θυ­πουρ­γός ανα­πα­ρά­γο­ντας την αθλιό­τη­τα.

Ούτε τότε έδωσα ση­μα­σία.

Δεν πε­ρί­με­να όμως ότι τις αστή­ρι­χτες συ­κο­φα­ντί­ες, το ψέμα και την αθλιό­τη­τα θα υιο­θε­τού­σε και ο αρ­χη­γός της αντι­πο­λί­τευ­σης σε μια συ­ζή­τη­ση στη Βουλή. Στη μνήμη του πα­τέ­ρα μου, λοι­πόν, χρω­στώ μια απά­ντη­ση.

Όχι στο τί­πο­τα του κου Μη­τσο­τά­κη, αλλά στην αλή­θεια.

Ο πα­τέ­ρας μου λοι­πόν, ο Παύ­λος Τσί­πρας, γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε σε μια φτωχή και δη­μο­κρα­τι­κή οι­κο­γέ­νεια σε ένα χωριό που στην Αντί­στα­ση ήταν με το ΕΑΜ.

Ο πα­τέ­ρας μου πε­ριέ­γρα­φε με κα­μά­ρι ότι ο πάπ­πους μου, που δεν γνώ­ρι­σα γιατί έφυγε νέος από τη ζωή, ήταν γραμ­μα­τέ­ας του χω­ριού διο­ρι­σμέ­νος από το ΕΑΜ και στο φτω­χι­κό του σπίτι έμενε η ηγε­σία του ΕΛΑΣ όταν περ­νού­σε από το χωριό.

Στα δύ­σκο­λα χρό­νια του με­τεμ­φυ­λια­κού κρά­τους αυτός ήταν ο λόγος που η οι­κο­γέ­νειά του όπως όλες που ήταν με το ΕΑΜ στη κα­το­χή, βρέ­θη­κε στο πε­ρι­θώ­ριο.

Κα­τά­φε­ρε όμως, όπως πολ­λοί άλλοι, παρά τη φτώ­χεια να μάθει γράμ­μα­τα και με το υστέ­ρη­μα της οι­κο­γέ­νειας να σπου­δά­σει μη­χα­νι­κός στα Γιάν­νε­να και ο αδελ­φός του στην Αθήνα.

Στη δε­κα­ε­τία του ‘60, ξε­κί­νη­σε να δου­λεύ­ει ως νέος μη­χα­νι­κός σε δη­μό­σια έργα σε μια εποχή δύ­σκο­λη για όσους είχαν γκρί­ζο φά­κε­λο κοι­νω­νι­κών φρο­νη­μά­των.

Παρ’ όλ’ αυτά με σκλη­ρή δου­λειά κα­τά­φε­ρε, όπως πολ­λοί άλλοι να πε­ρά­σει από τη φτώ­χεια στη με­σαία τάξη.

Τα πο­λι­τι­κά του φρο­νή­μα­τα δεν άλ­λα­ξαν ποτέ.

Αγό­ρα­ζε την Αυγή και μια δεύ­τε­ρη εφη­με­ρί­δα πάντα για να την τυ­λί­γει για να μην τον βλέ­πουν.

Δεν ήταν ορ­γα­νω­μέ­νος στην Αρι­στε­ρά, αλλά ψή­φι­ζε πάντα την ΕΔΑ, όταν μπο­ρού­σε. Γιατί στις εκλο­γές της με­γά­λης πό­λω­σης και της τρο­μο­κρα­τί­ας οι εγκά­θε­τοι του κα­θε­στώ­τος στο χωριό τον απει­λού­σαν να μην εμ­φα­νι­στεί στο εκλο­γι­κό τμήμα.

Αρ­γό­τε­ρα όταν ήρθε η Χού­ντα άρ­χι­σαν τα προ­βλή­μα­τα. Όχι μόνο δεν συ­νερ­γά­στη­κε μαζί τους, αλλά γνώ­ρι­σε και τη φι­λο­ξε­νία τους στα κρα­τη­τή­ρια του κα­θε­στώ­τος.

Τον Οκτώ­βρη του ‘67 δού­λευε μαζί με τον αδελ­φό του στο Ηρά­κλειο της Κρή­της. Ο πα­τέ­ρας μου ήταν λι­γό­τε­ρο ενερ­γός, αλλά ο θείος είχε δια­σύν­δε­ση με κά­ποιους πυ­ρή­νες της Δη­μο­κρα­τι­κής Άμυ­νας.

Έτσι συ­νέ­δρα­μαν με εκρη­κτι­κά υλικά από το ερ­γο­τά­ξιο της τε­χνι­κής εται­ρεί­ας σε μια βομ­βι­στι­κή επί­θε­ση στη πλα­τεία Λιο­ντα­ριών στο Ηρά­κλειο.

Η Χού­ντα τους ανα­ζή­τη­σε.

Ο θείος κα­τά­φε­ρε να δρα­πε­τεύ­σει. Συ­νε­λή­φθη­σαν ο πα­τέ­ρας μου και η γυ­ναί­κα του θείου μου, η Δέ­σποι­να.

Έμει­ναν ενά­μι­ση μήνα στη φυ­λα­κή. Απο­φυ­λα­κί­στη­καν μετά τη δίκη γιατί δεν βρέ­θη­καν επαρ­κή στοι­χεία.

Απο­φυ­λα­κί­στη­κε μεν, αλλά το μη­τρώο φρο­νη­μά­των του έγινε ακόμη βα­ρύ­τε­ρο. Έτσι το ‘70 δεν μπό­ρε­σε να ανα­νε­ώ­σει το πτυ­χίο του με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρεί ο ίδιος να συμ­με­τά­σχει σε δια­γω­νι­σμούς. Και λίγο αρ­γό­τε­ρα, το ‘72 ανα­γκά­στη­κε μαζί με τον αδελ­φό του να φύγει από τη χώρα για να δου­λέ­ψουν ως μη­χα­νι­κοί στη Σα­ου­δι­κή Αρα­βία.

Ύστε­ρα ήρθε η με­τα­πο­λί­τευ­ση.

Ο πα­τέ­ρας μου εντά­χθη­κε όπως χι­λιά­δες αρι­στε­ροί και ΕΑ­Μο­γε­νείς στο με­γά­λο ρεύμα του ΠΑΣΟΚ εκεί­νη την εποχή.

Στή­ρι­ξε με πάθος το ΠΑΣΟΚ, χωρίς να ανή­κει σε αυ­τούς που κέρ­δι­σαν δου­λειές ή εύ­νοια.

Θυ­μά­μαι ακόμη τους με­γά­λους τσα­κω­μούς μας στο οι­κο­γε­νεια­κό τρα­πέ­ζι το ‘89, όταν εγώ και τα αδέλ­φια μου, ορ­γα­νω­μέ­νοι στην Αρι­στε­ρά επι­κρο­τού­σα­με τις απο­φά­σεις του Κόμ­μα­τος και αυτός υπε­ρα­σπι­ζό­ταν με πάθος τον Πα­παν­δρέ­ου.

Αυτή είναι συ­νο­πτι­κά η αλη­θι­νή οι­κο­γε­νεια­κή μου ιστο­ρία.

Δεν ισχυ­ρί­ζο­μαι ότι ο πα­τέ­ρας μου ήταν αντι­στα­σια­κός.

Ανήκε όμως, στη με­γά­λη πλειο­ψη­φία των προ­ο­δευ­τι­κών, δη­μο­κρα­τι­κών αν­θρώ­πων που παρά το ότι δεν βρέ­θη­καν στη πρώτη γραμ­μή της αντί­στα­σης, είχαν πάντα κα­θα­ρή τη συ­νεί­δη­ση και το πο­λι­τι­κό τους φρό­νη­μα.

Κα­τά­φε­ρε με εντι­μό­τη­τα και σκλη­ρή δου­λειά, όχι να κάνει με­γά­λη πε­ριου­σία, αλλά να ζήσει την οι­κο­γέ­νειά του με αξιο­πρέ­πεια.

Και θα τον θυ­μά­μαι πάντα με πολλή αγάπη και πε­ρη­φά­νεια».

πηγή kathimerini.gr