Μάρτηδες…

Έχουν περάσει τόσοι Μάρ­τη­δες, τόσες γιορτές αφιε­ρω­μέ­νες στη γυναίκα και κάθε που πλη­σιά­ζει η μέρα αυτή, κάνεις ένα βήμα πίσω να δεις τι άλλαξε. Γυναί­κες στην Ελλάδα δολο­φο­νού­νται από τους συντρό­φους τους. Άντρες με το προφίλ του καλού παιδιού ή του κακο­ποι­ητή είναι οι θύτες των γυναι­κο­κτο­νιών και τους ενώνει ένα και μόνο πράγμα: Το μίσος στην ιδέα της ελευ­θε­ρίας της γυναί­κας μακριά τους, η απώλεια της εξου­σίας τους πάνω στα κορμιά τους. Κάποια 8 Μάρτη μπορεί και να εμφα­νί­στη­καν στο σπίτι με λου­λού­δια και γλυκά. Το γεγονός ότι εν έτει 2022 έχουμε ακόμα να λύσουμε θέματα σεξι­σμού, στε­ρε­ο­τύ­πων, έμφυλης βίας δεν τιμά κανέναν απο­λύ­τως. Η 8η Μαρτίου είναι μια υπεν­θύ­μιση πως ο αγώνας μας για ισότητα συνε­χί­ζε­ται. Δεν φτάνουν μόνο οι νομο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις. Το πρό­βλημα είναι κοινό, αφορά το σύνολο της κοι­νω­νίας. Και δυστυ­χώς, αν κρί­νουμε από τα περι­στα­τικά που σχεδόν επί καθη­με­ρι­νής βάσης έρχο­νται στο φως της δημο­σιό­τη­τας, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να δια­νύ­σουμε. Ελπίδα όμως πάντα θα υπάρχει μέσω της ανα­τρο­φής των μελ­λο­ντι­κών γενεών, των παιδιών μας. Και τότε θα έχουμε λόγο για να γιορ­τά­σουμε… Όταν πάψει να υπάρχει ο όρος “αδύναμο φύλο”, τότε θα μπο­ρούμε να μιλάμε για μια κανο­νική γιορτή. Μέχρι τότε, ο αγώνας είναι και θα είναι, καθη­με­ρι­νός.