• 3 προσφεύγοντες ζητούν ακύρωση και αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εγκρίνει την έναρξη διαδικασίας αξιοποίησης ακινήτου 19.130 τ.μ., επικαλούμενοι μεταγενέστερη ιδιόγραφη διαθήκη, εκκρεμείς ένδικες διαδικασίες και ανάγκη πλήρους τεκμηρίωσης πριν από οποιαδήποτε δαπάνη ή ωρίμανση
Ειδική διοικητική προσφυγή, με παράλληλη αίτηση αναστολής εκτέλεσης, που στρέφεται κατά της υπ’ αριθ. 358/2025 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ρόδου ασκήθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου.
Η συγκεκριμένη απόφαση, που ελήφθη στη συνεδρίαση της 22.12.2025 και αναρτήθηκε αυθημερόν στη Διαύγεια, εγκρίνει την έναρξη της διαδικασίας αξιοποίησης ακινήτου που καταγράφεται στο Κτηματολόγιο Ρόδου ως Τόμος 1, Φύλλο 158, Μερίδα 16 Γαιών Ιξιάς και Φάκελος 466, με την ονομασία «Ψιμορίφειο» και συνολική επιφάνεια 19.130 τ.μ.
Στο επίκεντρο δεν βρίσκεται μόνο η πολιτική επιλογή αξιοποίησης δημοτικής περιουσίας, αλλά η χρονική στιγμή και η βάση πάνω στην οποία επιχειρείται η εκκίνηση της διαδικασίας, καθώς οι προσφεύγοντες συνδέουν την απόφαση με αμφισβητούμενο ιδιοκτησιακό καθεστώς και με ανοικτές δικαστικές διαδρομές που, όπως υποστηρίζουν, δεν επιτρέπουν ενέργειες ωρίμανσης που μπορεί να παράγουν τετελεσμένα.
Μαζί με την ακύρωση της απόφασης 358/2025, ζητείται ρητά και η αναστολή εκτέλεσής της, με το σκεπτικό ότι η έναρξη ενεργειών αξιοποίησης, ακόμη και σε πρώιμο στάδιο, μπορεί να οδηγήσει σε δαπάνες, διαδικασίες ωρίμανσης και πράξεις που θα δυσχεράνουν την επαναφορά στην προτέρα κατάσταση.
Στο ίδιο πλαίσιο προβάλλεται ότι η απόφαση δεν αντιμετωπίζεται ως απλή καταγραφή πρόθεσης, αλλά ως εναρκτήριο διοικητικό έρεισμα που ανοίγει τη διαδρομή για επόμενες πράξεις, όπως εκτιμήσεις, επιλογή τρόπου διάθεσης, διαγωνιστικές διαδικασίες και κατακυρώσεις.
Ποιοι προσφεύγουν και ποια είναι η σύνδεσή τους με την υπόθεση
Την προσφυγή υπογράφουν οι κ.κ. Μιχαήλ Ζησιμάτος, Αναστασία Μας και Ερρίκος Μας. Στο κείμενο αναφέρεται ότι οι 3 εμφανίζονται ως διάδικοι σε εκκρεμή αστική αντιδικία με τον Δήμο Ρόδου που σχετίζεται με το ίδιο ακίνητο, ενώ ο κ. Μιχαήλ Ζησιμάτος επικαλείται επιπλέον ιδιότητα κληρονόμου της Ζερμαίν χήρας Γεράσιμου Ζησιμάτου, το γένος Ερρίκου Μας.
Η αιτιολόγηση του έννομου συμφέροντος, όπως εκτίθεται, συνδέεται άμεσα με την επίπτωση που μπορεί να έχει μια διαδικασία αξιοποίησης σε μια περίοδο που οι ίδιοι δηλώνουν ότι αμφισβητούν ευθέως τη νομιμότητα και τη βασιμότητα του δικαιώματος που επικαλείται ο Δήμος Ρόδου επί της συγκεκριμένης κτηματολογικής μερίδας.
Καθοριστικό σημείο στην αφήγηση των προσφευγόντων είναι ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεται η εισήγηση της Διεύθυνσης Οικονομικών Υπηρεσιών, με αριθμό 45728/18.12.2025, η οποία, όπως αναφέρεται, καλεί το Δημοτικό Συμβούλιο να αποφασίσει την έναρξη διαδικασίας αξιοποίησης του ακινήτου μετά την έκδοση της υπ’ αριθ. 5/2023 απόφασης του Αρείου Πάγου και της υπ’ αριθ. 257/2025 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας.
Στο κείμενο, η επίκληση αυτών των αποφάσεων παρουσιάζεται ως το βασικό θεμέλιο της δημοτικής επιλογής για εκκίνηση της διαδικασίας, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητείται ότι οι συγκεκριμένες δικαστικές εξελίξεις αρκούν για να μετατραπεί το ιδιοκτησιακό σε «βεβαιότητα» ικανή να στηρίξει πράξεις ωρίμανσης και διάθεσης.
Ένα ακόμη σημείο που προβάλλεται είναι ότι η απόφαση δεν αντιμετωπίζεται ως γνήσια προπαρασκευαστική. Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι παράγει αυτοτελείς έννομες συνέπειες, ακριβώς επειδή λειτουργεί ως απαραίτητο εναρκτήριο βήμα για επόμενες κινήσεις. Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται αναφορά σε όσα ειπώθηκαν στη συνεδρίαση, με ειδική μνεία ότι, κατά τους ισχυρισμούς που καταγράφονται, ο εισηγητής παραπέμπει την εξειδίκευση σε επόμενα στάδια και ζητείται ήδη από το παρόν στάδιο έγκριση εκκίνησης ενεργειών που μπορεί να συνεπάγονται δαπάνη, ακόμη και μικρής κλίμακας.
Ανεξάρτητα από την ερμηνεία που τελικά θα δοθεί από το αρμόδιο όργανο ελέγχου, το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της θέσης είναι ότι η προσφυγή επιχειρεί να ανοίξει τον δρόμο για άμεσο διοικητικό έλεγχο πριν η διαδικασία αξιοποίησης φτάσει σε στάδια που ενδέχεται να θεωρηθούν δυσχερώς αναστρέψιμα. Στην καρδιά της αντιπαράθεσης, όπως αποτυπώνεται στην προσφυγή βρίσκονται δύο δικαστικές αναφορές που φέρεται να χρησιμοποιούνται ως βάση της εισήγησης. Η πρώτη είναι η υπ’ αριθ. 5/2023 απόφαση του Αρείου Πάγου. Η δεύτερη είναι η υπ’ αριθ. 257/2025 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ρόδου, εκδοθείσα κατά την εκούσια δικαιοδοσία.
Οι προσφεύγοντες υποστηρίζουν ότι η 257/2025 δεν είναι τελεσίδικη και ότι έχει ήδη ασκηθεί έφεση, με αριθμό εκθέσεως κατάθεσης 430/2025. Παράλληλα, για την 5/2023 αναφέρεται ότι αφορά ζήτημα δικονομικού χαρακτήρα και δεν συνιστά ουσιαστική διάγνωση εμπράγματου δικαιώματος επί του ακινήτου.
Στο ίδιο κείμενο αναπτύσσεται η θέση ότι, ακόμη και αν υπάρχει κληρονομητήριο που προβάλλεται ως βάση δικαιώματος του Δήμου, το συνολικό πλέγμα των γεγονότων που επικαλούνται οι προσφεύγοντες επιβάλλει, κατά την άποψή τους, μεγαλύτερη επιμέλεια πριν από κάθε κίνηση αξιοποίησης.
Κρίσιμο στοιχείο στην επιχειρηματολογία είναι η δημοσίευση της από 25.12.1993 ιδιόχειρης διαθήκης του Ευάγγελου Ψιμόριφου. Σύμφωνα με το κείμενο, η διαθήκη αυτή περιέχει ρητή ανάκληση κάθε προηγούμενης και εγκαθιστά ως μοναδική και γενική κληρονόμο τη σύζυγό του. Στο ίδιο σημείο αναφέρεται ότι στο κείμενο της διαθήκης περιλαμβάνονται ρητά κτηματολογικές μερίδες της περιουσίας, μεταξύ των οποίων και η Μερίδα 16 Γαιών Ιξιάς.
Η υπόθεση αυτή συνδέεται και με προγενέστερη ποινική κίνηση. Αναφέρεται ότι ο Δήμος Ρόδου είχε καταθέσει μηνυτήρια αναφορά σε βάρος του Μιχαήλ Ζησιμάτου και της μητέρας του, με αντικείμενο καταγγελίες για πλαστογραφία με χρήση και απάτη στο δικαστήριο, η οποία, κατά το έγγραφο, απορρίφθηκε με τη με αριθμό 85/2019 διάταξη του Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Ρόδου.
Σημαντική είναι και η αναφορά σε εργαστηριακή πραγματογνωμοσύνη της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών, Τμήμα 5ο, με αριθμό πρωτοκόλλου 3022/18/5563-γ VI5-10-2019, η οποία, όπως παρατίθεται στο κείμενο, καταλήγει σε συμπέρασμα για τη γνησιότητα της γραφής και των υπογραφών στη συγκεκριμένη διαθήκη.
Με βάση αυτά, οι προσφεύγοντες διατυπώνουν τη θέση ότι η ύπαρξη μεταγενέστερης διαθήκης με ρητή ανάκληση μεταβάλλει το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να κρίνεται οποιαδήποτε διοικητική απόφαση για αξιοποίηση, καθώς, κατά τη δική τους παρουσίαση, υπονομεύει τη βάση προηγούμενων κληρονομικών και διοικητικών ισχυρισμών.
Η υπόθεση, όπως καταγράφεται στο έγγραφο, φωτίζει μια τυπική αλλά κρίσιμη τομή ανάμεσα στη διοικητική διαχείριση ακίνητης περιουσίας και στις δικαστικές εκκρεμότητες που μπορούν να επηρεάσουν τον χρόνο και τον τρόπο λήψης αποφάσεων. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια δημοτική απόφαση που εγκρίνει την έναρξη διαδικασίας αξιοποίησης συγκεκριμένου ακινήτου και πατά πάνω σε συγκεκριμένες δικαστικές αναφορές. Από την άλλη, υπάρχει μια προσφυγή που επιχειρεί να μεταφέρει το επίκεντρο στον έλεγχο νομιμότητας πριν προχωρήσουν ενέργειες που θα αλλάξουν πραγματικά το πεδίο, με βασικό άξονα μια μεταγενέστερη διαθήκη, μια προγενέστερη ποινική εξέλιξη και μια σειρά από εκκρεμείς ή αμφισβητούμενες πλευρές του ιδιοκτησιακού.
