Ξεκινάει η «Μάχη της Τσιπούρας» – Ναύαρχος Σπανός: Δεν είναι απλώς διαμάχη για αλιευτικά δικαιώματα

Μπο­ρεί πλέον με την Τουρ­κία να διά­γου­με θε­ω­ρη­τι­κά πε­ρί­ο­δο νη­νε­μί­ας και να συμ­φω­νού­με ότι δια­φω­νού­με – όπως ανέ­φε­ρε και πρό­σφα­τα ο πρω­θυ­πουρ­γός- ωστό­σο αυτές τις μέρες ξε­κι­νά­ει και για φέτος ένα με­γά­λο στοί­χη­μα στο Αι­γαίο με την απο­κα­λού­με­νη «μάχη της τσι­πού­ρας».

Η ση­μα­σία της είναι πολύ με­γά­λη καθώς αυτή ήταν που οδή­γη­σε στην κρίση των Ιμίων το 1996.

Μι­λώ­ντας στο Newsbomb.gr, ο Νίκος Σπα­νός, Ναύ­αρ­χος ΛΣ-ΕΛΑΚΤ (εα) και πρώην Δ/ντής Λι­μέ­νων – Λι­με­νι­κής Πο­λι­τι­κής & Λι­με­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας, εξή­γη­σε όλες τις πα­ρα­μέ­τρους για αυτήν την ιδιό­τυ­πη μάχη του Αι­γαί­ου όπου η τσι­πού­ρα με­τα­τρέ­πε­ται σε αιτία έντα­σης.

«Η λε­γό­με­νη “Μάχη της Τσι­πού­ρας” απο­τε­λεί έναν από τους πλέον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κούς δεί­κτες της έντα­σης στις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις στο Αι­γαίο. Οι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες πα­ρα­βιά­σεις των ελ­λη­νι­κών χω­ρι­κών υδά­των από τουρ­κι­κά αλιευ­τι­κά σκάφη όχι μόνο απο­τε­λούν σαφή πα­ρα­βί­α­ση του Διε­θνούς Δι­καί­ου και της ευ­ρω­παϊ­κής νο­μο­θε­σί­ας, αλλά θέ­τουν σε κίν­δυ­νο την ασφά­λεια των Ελ­λή­νων αλιέ­ων και του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος. Πα­ράλ­λη­λα, αυτές οι ενέρ­γειες υπο­νο­μεύ­ουν τη στα­θε­ρό­τη­τα στην πε­ριο­χή και απει­λούν τη βιω­σι­μό­τη­τα των θα­λάσ­σιων πόρων», ανα­φέ­ρει αρ­χι­κά ο διε­θνής ναυ­τι­λια­κός πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας στο Newsbomb.gr.

Σύμ­φω­να με τον ίδιο η πα­ρά­νο­μη εί­σο­δος τουρ­κι­κών αλιευ­τι­κών σκα­φών στα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα συ­νι­στά κα­τά­φω­ρη πα­ρα­βί­α­ση της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας. «Οι Έλ­λη­νες αλιείς, ιδιαί­τε­ρα σε πε­ριο­χές όπως τα Δω­δε­κά­νη­σα και η Μυ­τι­λή­νη, κα­ταγ­γέλ­λουν ότι τα τουρ­κι­κά σκάφη επι­δει­κνύ­ουν προ­κλη­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά, ει­σέρ­χο­νται σε προ­στα­τευ­μέ­νες ζώνες και προ­βαί­νουν σε ανε­ξέ­λεγ­κτη υπε­ρα­λί­ευ­ση. Όπως επι­ση­μαί­νουν, οι Τούρ­κοι αλιείς χρη­σι­μο­ποιούν επι­θε­τι­κές τα­κτι­κές, απει­λώ­ντας ακόμη και τη σω­μα­τι­κή ακε­ραιό­τη­τα των Ελ­λή­νων ψα­ρά­δων. Οι πα­ρα­βιά­σεις αυτές δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται μόνο σε πρά­ξεις αλιεί­ας. Συχνά συ­νο­δεύ­ο­νται από προ­κλη­τι­κή ρη­το­ρι­κή και ενέρ­γειες που στο­χεύ­ουν στη δη­μιουρ­γία εντά­σε­ων. Τα τουρ­κι­κά σκάφη, σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις, αγνο­ούν πλή­ρως τις υπο­δεί­ξεις των σκα­φών του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος, προ­κα­λώ­ντας επι­κίν­δυ­νες κα­τα­στά­σεις που θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν ακόμη και σε ατυ­χή­μα­τα», εξη­γεί ο κ. Σπα­νός.

Διε­θνές και Ευ­ρω­παϊ­κό Πλαί­σιο

Σύμ­φω­να με τον ναύ­αρ­χο, η Ελ­λά­δα, ως κρά­τος-μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, κα­λεί­ται να δια­σφα­λί­σει την εφαρ­μο­γή του Ευ­ρω­παϊ­κού Κα­νο­νι­σμού 1380/2013, ο οποί­ος αφορά την προ­στα­σία των αλιευ­τι­κών ζωνών των κρα­τών-μελών. Σύμ­φω­να με τον Κα­νο­νι­σμό, οποια­δή­πο­τε αλιευ­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα από σκάφη τρί­των χωρών εντός των χω­ρι­κών υδά­των της Ε.Ε. είναι πα­ρά­νο­μη. Παρά τα σαφή όρια που τί­θε­νται από τη νο­μο­θε­σία, η Τουρ­κία συ­νε­χί­ζει να αμ­φι­σβη­τεί το κα­θε­στώς στο Αι­γαίο, προ­ω­θώ­ντας μια πο­λι­τι­κή ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού.

«Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση έχει κα­τα­θέ­σει δια­βή­μα­τα δια­μαρ­τυ­ρί­ας προς την Τουρ­κία, ζη­τώ­ντας την άμεση παύση των πα­ρα­βιά­σε­ων. Πα­ράλ­λη­λα, το ζή­τη­μα έχει τεθεί σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο, με την Ελ­λά­δα να ζητά την επι­βο­λή αυ­στη­ρό­τε­ρων κυ­ρώ­σε­ων κατά της Τουρ­κί­ας για τη συ­στη­μα­τι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση των ευ­ρω­παϊ­κών κα­νο­νι­σμών», προ­σθέ­τει.

 Οι Επι­πτώ­σεις στη Βιω­σι­μό­τη­τα και την Ασφά­λεια

«Η ανε­ξέ­λεγ­κτη αλιευ­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα από τα τουρ­κι­κά σκάφη προ­κα­λεί σο­βα­ρές πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές και οι­κο­νο­μι­κές επι­πτώ­σεις. Η υπε­ρα­λί­ευ­ση, ιδιαί­τε­ρα σε ευαί­σθη­τες πε­ριο­χές, οδη­γεί σε μεί­ω­ση των απο­θε­μά­των ψα­ριών, επη­ρε­ά­ζο­ντας άμεσα το θα­λάσ­σιο οι­κο­σύ­στη­μα και τις το­πι­κές κοι­νό­τη­τες που εξαρ­τώ­νται από την αλιεία. Οι Έλ­λη­νες αλιείς βρί­σκο­νται αντι­μέ­τω­ποι με την απώ­λεια ει­σο­δή­μα­τος, ενώ η αί­σθη­ση ανα­σφά­λειας ενι­σχύ­ε­ται από την έλ­λει­ψη απο­τε­λε­σμα­τι­κών μέ­τρων προ­στα­σί­ας.

Επι­πλέ­ον, οι επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες συ­γκρού­σεις με­τα­ξύ ελ­λη­νι­κών και τουρ­κι­κών σκα­φών δη­μιουρ­γούν έναν φαύλο κύκλο έντα­σης, ο οποί­ος απει­λεί να κλι­μα­κω­θεί. Σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις, η Άγκυ­ρα έχει ερ­γα­λειο­ποι­ή­σει τέ­τοια πε­ρι­στα­τι­κά για να προ­ω­θή­σει την ατζέ­ντα της και να αυ­ξή­σει την πίεση προς την Αθήνα. Η κα­τά­στα­ση αυτή επι­βα­ρύ­νει τη συ­νο­λι­κή ασφά­λεια στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο», ανα­λύ­ει ο κ. Σπα­νός.

Για την αντι­με­τώ­πι­ση της κρί­σης, είναι ανα­γκαία, σύμ­φω­να με τον ει­δι­κό ανα­λυ­τή, η λήψη συ­ντο­νι­σμέ­νων μέ­τρων σε εθνι­κό και διε­θνές επί­πε­δο.

 Τα τρία μέτρα που προ­τεί­νει ο Νίκος Σπα­νός είναι:

-Πρώ­τον, η ενί­σχυ­ση της πα­ρου­σί­ας του Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος στις πε­ριο­χές υψη­λού κιν­δύ­νου απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα. Η χρήση τε­χνο­λο­γιών επι­τή­ρη­σης, όπως drones και συ­στή­μα­τα ρα­ντάρ, θα μπο­ρού­σε να ενι­σχύ­σει την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων.

 Δεύ­τε­ρον, η δι­πλω­μα­τι­κή πίεση προς την Τουρ­κία πρέ­πει να εντα­θεί. Η Ελ­λά­δα οφεί­λει να συ­νερ­γα­στεί στε­νό­τε­ρα με την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και άλ­λους διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς για την επι­βο­λή κυ­ρώ­σε­ων κατά της Άγκυ­ρας. Η δη­μιουρ­γία ενός πλαι­σί­ου κοι­νής δρά­σης με­τα­ξύ των χωρών της πε­ριο­χής θα μπο­ρού­σε να συμ­βά­λει στη μεί­ω­ση των εντά­σε­ων.

-Τρί­τον, είναι ση­μα­ντι­κό να προ­ω­θη­θούν δρά­σεις ευαι­σθη­το­ποί­η­σης σχε­τι­κά με τη βιω­σι­μό­τη­τα της αλιεί­ας. Η προ­στα­σία των θα­λάσ­σιων πόρων απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα όχι μόνο για την Ελ­λά­δα, αλλά και για ολό­κλη­ρη την πε­ριο­χή της Με­σο­γεί­ου. Η συ­νερ­γα­σία με πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις και επι­στη­μο­νι­κούς φο­ρείς μπο­ρεί να ενι­σχύ­σει την προ­σπά­θεια αυτή.

Δεν είναι απλή δια­μά­χη για αλιευ­τι­κά δι­καιώ­μα­τα

Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά ο κ. Σπα­νός το­νί­ζει στο Newsbomb.gr: «Η “Μάχη της Τσι­πού­ρας” δεν είναι απλώς μια δια­μά­χη για τα αλιευ­τι­κά δι­καιώ­μα­τα. Απο­τε­λεί ένα πο­λυ­διά­στα­το πρό­βλη­μα που σχε­τί­ζε­ται με την ασφά­λεια, τη βιω­σι­μό­τη­τα και την πε­ρι­φε­ρεια­κή στα­θε­ρό­τη­τα. Η επί­λυ­σή του απαι­τεί συ­ντο­νι­σμέ­νες δρά­σεις, τόσο σε εθνι­κό όσο και σε διε­θνές επί­πε­δο. Με την κα­τάλ­λη­λη στρα­τη­γι­κή και τη στή­ρι­ξη της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας, η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να προ­στα­τεύ­σει τα δι­καιώ­μα­τά της και να δια­σφα­λί­σει την ει­ρή­νη και τη στα­θε­ρό­τη­τα στο Αι­γαίο»

Μάνος Χα­τζη­γιάν­νης

Πηγή: newsbomb.gr