Μια άλλη ανάγνωση: Η Αμερική και ο Τραμπ-του Γιάννη Παρασκευά

Τα γεγο­νότα του Καπι­τω­λίου ξένισαν και ξενί­ζουν πολλούς, όλους αυτούς που δεν μπο­ρού­σαν ή δεν ήθελαν να δούν, τι είναι και τι αντι­προ­σω­πεύει η Αμερική, οι ΗΠΑ.

Καλυμ­μένη με χρυ­σο­ποί­κιλτο πέπλο, έκανε την ανά­γνωση του φαι­νο­μέ­νου δύσκολη και πιο δύσκο­λες και επώ­δυ­νες τις ερμη­νείες, γιγά­ντω­σης και επι­κρά­τη­σης της.

Ο ΤΡΑΜΠ δεν είναι ο γεν­νή­το­ρας των ακραίων φαι­νο­μέ­νων που βιώσαμε, δεν είναι ο δημιουρ­γός τους, σε αυτή τη φάση επέλεξε, ίσως και άθελα του, να είναι ο πυρο­δό­της της έκρηξης.

Με μια αντι­θε­τική ανά­γνωση των γεγο­νό­των, ίσως κάποιος υπερ­φί­α­λος θα μπο­ρούσε να ισχυ­ρι­στεί, ότι είναι ο άνθρω­πος «χορηγός της γνώσης», για το τι πράγ­ματι είναι η Αμερική, πως λει­τουρ­γεί το όλο Αμε­ρι­κά­νικο σύστημα και πως ποδη­γε­τεί τις Παγκό­σμιες εξε­λί­ξεις.

Ανα­δύ­θηκε και γιγα­ντώ­θηκε μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, τα ισχυ­ρό­τερα οικο­νο­μικά της λόμπι και κυρίως το Κράτος, η Κυβέρ­νηση, διέ­βλε­ψαν πως η Στρα­τιω­τική κατοχή έχει χρόνο λήξης, ενώ η οικο­νο­μική καθυ­πό­ταξη είναι μακρό­χρο­νης διάρ­κειας και πλέον κερ­δο­φό­ρος.

Προ­τά­θηκε και προ­βλή­θηκε ως Ηγέτιδα δύναμη της Δημο­κρα­τίας, επέλεξε και ηγήθηκε της Αντι­κο­μου­νι­στι­κής υστε­ρίας και του Ψυχρού πολέμου, εσχάτως την περίοδο κλο­νι­σμού της κυριαρ­χίας της, δοκί­μασε την εξαγωγή της δήθεν δικιάς της Δημο­κρα­τίας στις χώρες του κόλπου, μετά την διάλυση της Γιου­γκο­σλα­βίας με τα γνωστά σε εμάς απο­τε­λέ­σματα.

Επιλογή κινή­σεων με καλυμ­μέ­νες επι­με­λώς τις πραγ­μα­τι­κές στο­χεύ­σεις και τους πραγ­μα­τι­κούς σχε­δια­στές και εκτε­λε­στές αυτών των κινή­σεων.

Το ισχυρό «Ιδιω­τι­κο­κρα­τικό» κατε­στη­μένο, ήταν και θα είναι, εκτός και αν κάτι άλλο συμβεί, ο σχε­δια­στής και εκτε­λε­στής αυτών των κινή­σεων και των μελ­λο­ντι­κών.

Το κέρδος, η συσ­σώ­ρευση κεφα­λαίων, η εκμε­τάλ­λευση του Παγκό­σμιου εργα­τι­κού δυνα­μι­κού και γνώσης, ήταν και θα είναι οι ανο­μο­λό­γη­τοι στόχοι.

Παρα­μέ­νουν δια­χρο­νικά ασύμ­βατα η Δημο­κρα­τία και ο ακραίος Νεο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμός, η οικο­νο­μία και το δολάριο καθύ­πο­τα­ξαν την πολι­τική και την έκαναν υπο­χεί­ριο και ενερ­γού­μενο τους.

Μέγιστη πλάνη, απο­τέ­λε­σμα λαν­θα­σμέ­νων ανα­γνώ­σεων, η άποψη ότι το Αμε­ρι­κά­νικο πολιτικό-πολιτειακό σύστημα ότι είναι το καλύ­τερο Δημο­κρα­τικό πολί­τευμα.

Αν οι δομές του πολι­τι­κού οικο­δο­μή­μα­τος είναι «επι­στέ­γα­σμα γνώσεων» και όχι προ­α­σπι­στές και υπη­ρέ­τες του Κοι­νω­νι­κού συνόλου, τότε είναι ψευ­δε­πί­γραφο πολι­τι­κής και πολι­τεια­κής έκφρα­σης.

Είναι γεγονός πως οι πολι­τι­κοί θεσμοί της Αμε­ρι­κής και γενικώς το σύστημα δια­κυ­βέρ­νη­σης της, δια­θέ­τει ισχυρά επίπεδα αλλη­λο­ε­λέγ­χου, αλλά αυτός ο έλεγχος είναι σεβα­στός μέχρι του σημείου που δεν θίγο­νται τα ζωτικά οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα των ισχυρών.

Αυτο­α­πο­κα­λού­νται «ΕΘΝΟΣ», δυστυ­χώς όμως για αυτούς, δεν υπάρχει κανένα από εκείνα τα στοι­χεία και χαρα­κτη­ρι­στικά που ορίζουν, ότι ένας Λαός είναι ΕΘΝΟΣ.

Οι κάτοι­κοι είναι μια παν­σπερ­μία Λαών, χωρίς κοινές ιστο­ρι­κές κατα­βο­λές, χωρίς παρά­δοση, με πολλά στοι­χεία να τους δια­φο­ρο­ποιούν και λίγα να τους ενώνουν.

Η θεο­ποί­ηση του κέρδους και του χρή­μα­τος έγινε η επίσημη θρη­σκεία τους και το «ΔΟΛΑΡΙΟ» ο Θεός τους.

Η προβολή και η δήθεν αποδοχή της «ΑΡΙΣΤΕΙΑΣ» είναι το προ­πέ­τα­σμα καπνού για την άνευ ορίων εκμε­τάλ­λευση της ατο­μι­κής ευφυΐας και γνώσεων.

Μέθοδος δοκι­μα­σμένη από την περίοδο της λήξης του Β’ Παγκο­σμίου πολέμου, στό­χευση η οποία σήμερα υλο­ποιεί­ται με άλλου είδους μεθο­δεύ­σεις.

Με την μέθοδο του χρέους και της χρέωσης, με τα επω­νο­μα­ζό­μενα φοι­τη­τικά δάνεια και με τον οικο­νο­μικό και Διοι­κη­τικό έλεγχο των Πανε­πι­στη­μίων, ανοί­γο­νται οι δρόμοι για την ασφα­λέ­στερη επιλογή από το Κρατικό και Ιδιω­τικό κατε­στη­μένο των πλέον ικανών.

Ταυ­τό­χρονα όμως το βάρος του χρέους, ατομικό και οικο­γε­νειακό, γίνεται τροφός πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής καθυ­πό­τα­ξης, με τελική κατά­ληξη την εξα­το­μί­κευση.

Δεν απέχει πολύ από την αλήθεια πως τα βάρη των χρεών και των δια­φό­ρων ειδών δεσμεύ­σεων καθι­στούν, μετα­τρέ­πουν τον πολίτη σε Υπήκοο, με τις όποιες παρε­νέρ­γειες και απο­τε­λέ­σματα έχει αυτή η δια­φο­ρο­ποί­ηση.

Παιδεία, Υγεία, Κοι­νω­νική Πρόνοια, προ­νό­μια των εχόντων και χρυ­σο­φό­ρος κοίτη των ισχυρών οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, προ­σω­πι­κές ελευ­θε­ρίες, ισο­νο­μία για τα οποία η Αμερική και το κατε­στη­μένο της εμφα­νί­ζο­νται οι κατ’ επίφαση προ­στά­τες τους, εντός και εκτός ορίων της χώρας τους, χρη­σι­μο­ποιού­νται ως προ­φά­σεις για την γιγά­ντωση του Στρα­τιω­τι­κο­βιο­μη­χα­νι­κού κατε­στη­μέ­νου.

Ο ΤΡΑΜΠ και οι ενέρ­γειες του έφεραν στο φώς τις αντι­φά­σεις της Αμε­ρι­κά­νι­κης Δημο­κρα­τίας, έφεραν στο φώς την έλλειψη πίστης στα Δημο­κρα­τικά ιδεώδη, έφεραν στο φώς την έλλειψη κοι­νω­νι­κών συνε­κτι­κών δεσμών και έγινε καθαρή η πλάνη, του ότι αυτή η χώρα είναι η Ηγέτιδα δύναμη του λεγό­με­νου Ελεύ­θε­ρου κόσμου.

Η οπλο­κα­τοχή, οι φυλε­τι­κές δια­φο­ρές, οι ταξικές δια­φο­ρές, η υπε­ρεκ­με­τάλ­λευση της ανθρώ­πι­νης εργα­σίας, η έλλειψη κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας δεν είναι στοι­χεία και χαρα­κτη­ρι­στικά ευνο­μού­με­νης Δημο­κρα­τίας.

Εν κατα­κλείδι φίλε ανα­γνώ­στη θυμήσου πόσες φορές πανη­γυ­ρί­σαμε για την εκλογή Προ­έ­δρου, ο οποίος δήθεν θα μας βοη­θούσε για την επίλυση των Εθνικών μας προ­βλη­μά­των και πόση η εκ των υστέρων απο­γο­ή­τευση και το συμπέ­ρα­σμα, ότι δεν κυβερνά ο Πρό­ε­δρος αλλά το βαθύ Αμε­ρι­κά­νικο κατε­στη­μένο.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 8/1/2021