ΑΘΛΗΤΙΚΑ

«Θα ήθελα ένα μετάλλιο στο Παγκόσμιο»

news room 3 λεπτά ανάγνωση
μιχαλης σειτης

Ο Μιχάλης Σεΐτης είναι έτοιμος για το Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα ΑΜΕΑ που θα διε­ξα­χθεί στη Ντόχα του Κατάρ από 21 έως 31 Οκτω­βρίου, δηλώ­νο­ντας αισιό­δο­ξος για ένα μετάλ­λιο.

Ο Ροδίτης αθλητής, μίλησε στον Διονύση Στρού­μπο και στην κάμερα των κανα­λιών novasports, ανα­λύ­ο­ντας την πορεία του αλλά και τους στόχους του. Ο Μιχάλης Σεΐτης θα πάρει μέρος στα αγω­νί­σματα των 100μ, 400μ και 4Χ100μ.

Τα κανάλια Novasports, ως Μέγας Χορηγός επι­κοι­νω­νίας της Ελλη­νι­κής Παρα­ο­λυ­μπια­κής Επι­τρο­πής, στη­ρί­ζουν και ανα­δει­κνύ­ουν την προ­σπά­θεια αθλητών με ανα­πη­ρία στην πορεία τους προς τους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώνες, το Σεπτέμ­βριο του 2016 στο Ρίο της Βρα­ζι­λίας. Η χορηγία εντάσ­σε­ται στις δράσεις Εται­ρι­κής Κοι­νω­νι­κής Ευθύνης της Forthnet.

Ανα­λυ­τικά τα όσα είπε:

Για το ατύχημα που είχε το 2013:

«Ήταν ένα ‘χτύπημα’ για μένα όταν ξύπνησα μετά το χει­ρουρ­γείο στις 22 Ιουνίου του 2013. Ήμουν ακόμη υπό την επήρεια των αναι­σθη­τι­κών και παρ’ όλη την κατά­σταση είχα δίπλα μου στο νοσο­κο­μείο αρκετό κόσμο, οικο­γέ­νεια και φίλους, οι οποίοι μου έδειξαν πολύ αγάπη και με βοή­θη­σαν να το περάσω αυτό πιο ανώδυνα. Σίγουρα αυτό που σκε­φτό­μουν ήταν το πότε θα τρέξω ξανά.

Έγινα μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου όμως ήμουν σε καλά χέρια, στους κ. Χρο­νό­που­λους, που με τη βοήθεια τους και με τι δική μου θέληση, σε δύο μήνες περ­πα­τούσα, σε τρεις μήνες έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα και σε έξι μήνες βρέθηκα στον πρώτο μου αγώνα στο εξω­τε­ρικό και συγκε­κρι­μένα στο Ντου­μπάι, όπου κέρδισα το χρυσό μετάλ­λιο στα 200 μέτρα με πανελ­λή­νιο ρεκόρ. Στο μυαλό μου δεν χωρούσε κάτι άλλο, μόνο το ότι ήθελα να τρέξω και πάλι όπως πριν».

Για τη διαφορά του να τρέχει με πρό­σθετο πόδι:

«Έχει τερά­στια διαφορά, ιδιαί­τερα στην κούραση. Έχω δια­βά­σει ότι οι άνθρω­ποι με ακρω­τη­ρια­σμό κου­ρά­ζο­νται 40% περισ­σό­τερο. Το έψαξα γιατί κου­ρα­ζό­μουν πάρα πολύ, μετά την προ­πό­νηση δεν μπο­ρούσα να συνέλθω. Η ζωή όμως συνε­χί­ζε­ται».

Για το Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα στο Κατάρ:

«Έχω μπροστά μου τώρα το Παγκό­σμιο Πρω­τά­θλημα και στις 19 Οκτω­βρίου ανα­χω­ρούμε για Ντόχα. Εκεί θα συμ­με­τέχω στα 400 μέτρα, στα 100 μέτρα και στη σκυ­τα­λο­δρο­μία 4Χ100 μέτρων. Πάμε για το καλύ­τερο, έχω την πέμπτη καλύ­τερη επίδοση στον κόσμο αυτή τη στιγμή και σίγουρα ένα μετάλ­λιο θα ήταν αυτό που θα ήθελα. Τα πράγ­ματα πάντως θα είναι δύσκολα καθώς έχουν ενωθεί δύο κατη­γο­ρίες, η δική μου με μονό ακρω­τη­ρια­σμό που λέγεται Τ44 και η Τ43 που είναι με διπλό ακρω­τη­ρια­σμό. Όσο και αν φαί­νε­ται παρά­ξενο οι αθλητές της Τ43 έχουν πλε­ο­νέ­κτημα, τρέχουν πιο γρήγορα, έχουν καλύ­τερο συγ­χρο­νι­σμό. Δυστυ­χώς οι κατη­γο­ρίες ενώ­θη­καν και πρέπει να συνα­γω­νι­σθώ μαζί τους»

Για τους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώνες του Ρίο:

«Έχω εξα­σφα­λί­σει τη συμ­με­τοχή μου στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώνες του Ρίο το 2016, μετά το Παγκό­σμιο θα ξεκου­ρα­στώ για λίγο και θα συνε­χίσω την σκληρή δουλειά για αυτούς τους αγώνες»

Για το αν έχει βιώσει ρατσι­σμό στην Ελλάδα:

«Δεν έχω βιώσει ρατσι­σμό, απλά ο κόσμος νιώθει περί­εργα όταν βλέπει έναν άνθρωπο με ακρω­τη­ρια­σμό γιατί μπορεί να μην το δεί­χνουν, αλλά όταν κάνω τις βόλτες μου στην πόλη και με βλέπουν με το πρό­σθετο μέλλον, κομπλά­ρουν λίγο, κοιτούν περί­εργα, όπως το βλέπει κανείς. Το θέμα είναι να μην σε ενοχλεί, είναι μια φυσικά αντί­δραση σε κάτι που δεν το γνω­ρί­ζεις».

Για τις δια­φο­ρές της προ­πό­νη­σης:

«Ίσως να έχει λιγό­τερο όγκο από πριν και λόγω του ότι είμαι «φρέσκος», δηλαδή είμαι στα δύο χρόνια και κάτι παρα­πάνω, οπότε ακόμα δεν μπορώ να πω ότι θα μπω πολύ δυνατά. Κάνω ότι μπορώ, αλλά σίγουρα όσο περνάει ο καιρός θα είμαι καλύ­τερα. Το τεχνικό κομμάτι έχει επίσης τερά­στια διαφορά γιατί άλλη κίνηση κάνει το δεξί πόδι που είναι το πρό­σθετο μέλος και άλλη το αρι­στερό πόδι, οπότε μπερ­δεύ­ε­σαι μερικές φορές. Αυτό είναι και το αγω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα του διπλού ακρω­τη­ρια­σμού».

Για το αν έχει βοη­θή­σει άλλους ανθρώ­πους που αντι­με­τώ­πι­σαν το ίδιο θέμα:

«Μου έχει τύχει αρκετές φορές και πραγ­μα­τικά το κάνω με χαρά και θέλω να δίνω κου­ρά­γιο σε κάποιον που του τυχαί­νει και δεν ξέρει τι θα ακο­λου­θή­σει μετά, όπως δεν ήξερα κι εγώ. Τους λέω πως είναι τα επόμενα βήματα και γενικά προ­σπαθώ να τον καθη­συ­χάσω και να τον κάνω να είναι περισ­σό­τερο αισιό­δο­ξος».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.